Η ιστορία του μικρού Ισμαήλ, που διαγνώστηκε με σπάνιο καρκίνο του αίματος πριν ακόμη συμπληρώσει τα δύο του χρόνια, λειτουργεί ως σύμβολο της κατάστασης στη Γάζα. Ενώ πριν από τον πόλεμο υπήρχε σχέδιο να μεταφερθεί σε εξειδικευμένο νοσοκομείο στην Ιερουσαλήμ, ο αποκλεισμός της Γάζας μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023 ακύρωσε κάθε δυνατότητα εξόδου. Σήμερα, ο Ισμαήλ ζει σε σκηνή, με ανοιχτές αιμορραγικές πληγές, χωρίς πρόσβαση ούτε καν σε βασικά παυσίπονα. Η μητέρα του προσπαθεί να ανακουφίσει τον πόνο του με αυτοσχέδιες κομπρέσες από αλατόνερο, την ώρα που το παιδί υποφέρει από πυρετό, αϋπνία και συνεχή πόνο.
Η περίπτωσή του δεν είναι εξαίρεση. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, χιλιάδες καρκινοπαθείς στη Γάζα χρειάζονται άμεση ιατρική εκκένωση, όμως παραμένουν εγκλωβισμένοι. Γιατροί και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγράφουν ότι οι θάνατοι από καρκίνο έχουν πολλαπλασιαστεί από την έναρξη του πολέμου, όχι επειδή η ασθένεια έγινε πιο επιθετική, αλλά επειδή η θεραπεία έγινε πρακτικά ανύπαρκτη. Τα νοσοκομεία δεν έχουν φάρμακα, αναλώσιμα, διαγνωστικά εργαλεία ούτε καν στοιχειώδη παυσίπονα.
Η καταστροφή του μοναδικού εξειδικευμένου ογκολογικού νοσοκομείου στη Γάζα από ισραηλινό βομβαρδισμό άφησε τους ασθενείς χωρίς καμία οργανωμένη ογκολογική φροντίδα. Οι γιατροί αναγκάζονται να δουλεύουν σε πρόχειρους χώρους, χωρίς βελόνες βιοψίας, χωρίς εργαστήρια, χωρίς χημειοθεραπευτικά σκευάσματα. Πολλοί ασθενείς πεθαίνουν χωρίς καν να έχει επιβεβαιωθεί επίσημα η διάγνωση τους. Οι ίδιοι οι γιατροί περιγράφουν την κατάσταση ως οριακή, με τα διαθέσιμα φάρμακα να μην ξεπερνούν ένα ελάχιστο ποσοστό όσων απαιτούνται.
Παρά τις εκεχειρίες και τις διαβεβαιώσεις για ανθρωπιστική βοήθεια, η πραγματικότητα για τους αμάχους παραμένει αδυσώπητη. Οι βομβαρδισμοί δεν έχουν σταματήσει πλήρως, ενώ πολλοί καρκινοπαθείς θρηνούν συγγενείς που σκοτώθηκαν σε επιθέσεις. Η ασθένεια συνυπάρχει με την πείνα, την έλλειψη καθαρού νερού, το κρύο και τον διαρκή εκτοπισμό. Άνθρωποι εξαντλημένοι από τη θεραπεία αναγκάζονται να κουβαλούν νερό, να στήνουν σκηνές και να ζουν σε συνθήκες που δοκιμάζουν ακόμη και υγιή σώματα.
Παρότι χιλιάδες ασθενείς έχουν εκκενωθεί σε τρίτες χώρες, οι ανάγκες είναι πολύ μεγαλύτερες. Περισσότεροι από 11.000 καρκινοπαθείς στη Γάζα εξακολουθούν να χρειάζονται θεραπεία εκτός της περιοχής. Εκατοντάδες έχουν πεθάνει περιμένοντας άδεια να φύγουν. Ανθρωπιστικές οργανώσεις και ιατρικές ΜΚΟ κατηγορούν το Ισραήλ ότι, ως δύναμη που ασκεί ουσιαστικό έλεγχο στη Γάζα, παραβιάζει τη νομική και ηθική του υποχρέωση να διασφαλίζει πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη και να αποτρέπει αποτρέψιμους θανάτους.
Μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, μεμονωμένες περιπτώσεις ασθενών που καταφέρνουν να φύγουν μετά από μακροχρόνιους νομικούς αγώνες παρουσιάζονται ως σπάνιες ρωγμές σε μια πολιτική που, σύμφωνα με οργανώσεις δικαιωμάτων, παραμένει γενικευμένα απάνθρωπη. Οι ίδιοι οι ασθενείς που καταφέρνουν να φύγουν μιλούν για ενοχές, φόβο και αβεβαιότητα, αφήνοντας πίσω οικογένειες και παιδιά χωρίς να γνωρίζουν αν θα τα ξαναδούν.
Το συνολικό μήνυμα είναι ότι στη Γάζα ο πόλεμος δεν σκοτώνει μόνο με βόμβες. Σκοτώνει αργά, μέσα από την έλλειψη φαρμάκων, τη διάλυση του συστήματος υγείας και τον αποκλεισμό της ιατρικής περίθαλψης. Για τους άμαχους – και ιδιαίτερα για τα παιδιά – η καθημερινότητα μετατρέπεται σε έναν αγώνα επιβίωσης χωρίς ανακούφιση, όπου ακόμη και το δικαίωμα να μην πονάς έχει χαθεί.
