Γράφημα που κυκλοφορεί στα τουρκικά κοινωνικά δίκτυα και συγκρίνει την TCG Istanbul με τη γαλλικής σχεδίασης Belharra του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού δεν αποτελεί τεχνική αποτίμηση αλλά μέρος ενός επικοινωνιακού αφηγήματος. Η επιλογή στοιχείων, η γλώσσα και οι συγκρίσεις, δείχνουν προσπάθεια προβολής της τουρκικής αυτάρκειας και ταυτόχρονης υποβάθμισης της ελληνικής επιλογής.
Η TCG Istanbul παρουσιάζεται ως πλήρως εγχώρια πλατφόρμα με έμφαση στο ποσοστό τοπικής συμμετοχής χωρίς όμως να γίνεται αναφορά στα όρια των αισθητήρων και στην απουσία αεράμυνας περιοχής. Αντίθετα η Belharra εμφανίζεται ως εξαρτημένη από το εξωτερικό με αποσιώπηση του Sea Fire AESA και της δυνατότητας Aster που αλλάζουν τα δεδομένα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
Ακόμη και τα στοιχεία εμβέλειας χρησιμοποιούνται με τρόπο ασαφή που δεν αντιστοιχεί σε επιχειρησιακή αξιολόγηση φρεγατών. Η σύγκριση όπλων γίνεται επιλεκτικά χωρίς αναφορά στη διαλειτουργικότητα και στον ρόλο των πλοίων ως κόμβων αεράμυνας στόλου.
Πρόκειται για ανάλυση με σαφή πολιτικό πρόσημο που στοχεύει στο εσωτερικό ακροατήριο της Τουρκίας και όχι σε μια ουδέτερη αποτίμηση της ναυτικής ισχύος στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
