Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται αμετακίνητος στην επιδίωξή του να περάσει η Γροιλανδία υπό αμερικανικό έλεγχο, επικαλούμενος λόγους εθνικής ασφάλειας, την ώρα που οι χάρτες της Αρκτικής επιστρέφουν στο επίκεντρο της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης. Στην Ουάσινγκτον και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, το παγωμένο νησί δεν αντιμετωπίζεται πια ως μακρινή γεωγραφική λεπτομέρεια, αλλά ως κρίσιμο σημείο άμυνας σε μια περιοχή όπου η στρατηγική ένταση ανεβαίνει ξανά.
Στους στρατιωτικούς χάρτες του ΝΑΤΟ, η Γροιλανδία «κλείνει» τον χώρο ανάμεσα στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, σχηματίζοντας μια γραμμή ελέγχου στον Βόρειο Ατλαντικό. Από εκεί περνούν υποχρεωτικά θαλάσσιες και υποθαλάσσιες διαδρομές ρωσικών πλοίων και υποβρυχίων που κινούνται από την Αρκτική προς τον νότο, γεγονός που καθιστά το νησί κομβικό για τη ναυτική επιτήρηση της Συμμαχίας.
Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022, οι περιπολίες αέρα και θάλασσας στην περιοχή έχουν ενταθεί αισθητά. Η Αρκτική, που για χρόνια έμοιαζε παγωμένη και γεωπολιτικά αδρανής, επανέρχεται ως πεδίο στρατιωτικού σχεδιασμού, με τους χάρτες να δείχνουν καθαρά ότι η Γροιλανδία λειτουργεί ως φυσικό ανάχωμα ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και στην αεράμυνα. Το νησί βρίσκεται σχεδόν πάνω στη συντομότερη αεροπορική διαδρομή μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον, γεγονός που το μετατρέπει σε πρώτη γραμμή έγκαιρης προειδοποίησης. Σε ενδεχόμενο εκτόξευσης διηπειρωτικών πυραύλων, εκτιμάται ότι μεγάλο μέρος των τροχιών θα περνούσε πάνω από τη Γροιλανδία, δίνοντας κρίσιμα λεπτά αντίδρασης στις αμερικανικές δυνάμεις.
Για τον λόγο αυτό οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν στο νησί βάση της Διαστημικής Δύναμης, με αποστολή τη συνεχή παρακολούθηση του ουρανού για πυραυλικές απειλές. Παράλληλα, εξετάζεται η ενίσχυση των συστημάτων ανίχνευσης στην ευρύτερη περιοχή της Αρκτικής, καθώς η στρατηγική αξία της περιοχής αναβαθμίζεται.
Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Γροιλανδία έφτανε τους 15.000 στρατιώτες. Σήμερα περιορίζεται σε περίπου 150, ωστόσο τα γεωπολιτικά δεδομένα αλλάζουν. Στους χάρτες της άμυνας, το νησί επανεμφανίζεται ως στρατηγικό σημείο ισχύος — όχι ως σύμβολο, αλλά ως πραγματικό οχυρό στον Βόρειο Ατλαντικό.
Αυτή η πραγματικότητα εξηγεί γιατί η Ουάσινγκτον, εδώ και πάνω από έναν αιώνα, επανέρχεται στο ενδεχόμενο απόκτησης της Γροιλανδίας. Για τον Τραμπ, το νησί δεν είναι ένας απομακρυσμένος παγωμένος τόπος, αλλά ένα κομβικό κομμάτι στη γεωπολιτική εξίσωση της ασφάλειας των ΗΠΑ και της ισορροπίας δυνάμεων στη Δύση.
