Για 15η συνεχόμενη ημέρα το Ιράν βυθίζεται σε έναν εφιάλτη που δεν δείχνει κανένα σημάδι εκτόνωσης. Πόλεις που άλλοτε έσφυζαν από ζωή έχουν μετατραπεί σε σκηνικά πολέμου, με τους δρόμους να ποτίζονται αίμα και τον αέρα να σκίζεται από πυροβολισμούς, σειρήνες και καπνούς. Την ώρα που η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί σοκαρισμένη, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται, σύμφωνα με διαρροές, έτοιμος να κλιμακώσει δραματικά την κατάσταση, κρατώντας στα χέρια του σενάρια στρατιωτικής επέμβασης που βαφτίζονται «τιμωρία», αλλά προμηνύουν γενικευμένη καταστροφή.
Η Τεχεράνη στέλνει σαφή και ωμά μηνύματα: κάθε αμερικανική εμπλοκή θα θεωρηθεί πράξη πολέμου. Δεν πρόκειται για διπλωματική υπερβολή, αλλά για μια απελπισμένη προειδοποίηση ενός καθεστώτος που νιώθει περικυκλωμένο και ενός λαού που μετρά καθημερινά νεκρούς. Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, επέλεξε λόγο βαρύ και απειλητικό, κατηγορώντας τον Τραμπ ως έναν ακόμη τύραννο που θα έχει την τύχη όλων όσοι πίστεψαν ότι η ισχύς τους τούς καθιστά άτρωτους. Παράλληλα, το καθεστώς υπόσχεται αποκατάσταση του διαδικτύου, έπειτα από ημέρες ψηφιακού σκοταδιού που, σύμφωνα με πολλούς, λειτούργησε ως μηχανισμός απόκρυψης της πραγματικής έκτασης της καταστολής.
Όταν οι επικοινωνίες επανέρχονται, επανέρχονται φιλτραρισμένες. Η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω είναι αποστειρωμένη, αποκομμένη από την ωμή πραγματικότητα που περιγράφουν μαρτυρίες για νοσοκομεία γεμάτα μέχρι ασφυξίας, τραυματίες στους διαδρόμους και νεκροτομεία που δεν επαρκούν πια. Επισήμως γίνεται λόγος για περίπου 500 νεκρούς, όμως ανεπίσημες εκτιμήσεις από δυτικές πηγές και οργανώσεις ανεβάζουν τον αριθμό σε χιλιάδες. Ένας τετραψήφιος αριθμός νεκρών αιωρείται σαν βαριά σκιά πάνω από τη χώρα.
Ο υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, μιλά για ξένες συνωμοσίες και όπλα που διανέμονται στους διαδηλωτές, επαναλαμβάνοντας το γνώριμο αφήγημα κάθε αυταρχικής εξουσίας που επιχειρεί να νομιμοποιήσει την ωμή βία. Όμως η εικόνα ενός κράτους που καταρρέει υπό το βάρος της καταστολής και της οργής δύσκολα κρύβεται. Το Ιράν μοιάζει με μια μηχανή θανάτου σε πλήρη λειτουργία, με τους πολίτες παγιδευμένους ανάμεσα στην κρατική βία και τον φόβο ενός πολέμου που καραδοκεί.
Αν η Ουάσινγκτον πατήσει τελικά το κουμπί, οι συνέπειες δεν θα περιοριστούν εντός των ιρανικών συνόρων. Ένα στρατιωτικό χτύπημα θα μπορούσε να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, με συμμάχους του Ιράν να ανοίγουν νέα μέτωπα, το Ισραήλ να βρίσκεται στο επίκεντρο και την Ανατολική Μεσόγειο να απειλείται με γενικευμένη ανάφλεξη. Το ενδεχόμενο κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ θα οδηγούσε σε εκτίναξη των τιμών της ενέργειας και σε παγκόσμιο οικονομικό σοκ, ενώ μια τέτοια επέμβαση θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως «ιερός πόλεμος», τροφοδοτώντας νέο κύμα φανατισμού και τρομοκρατίας.
Πίσω από τη ρητορική περί ελευθερίας και αποκατάστασης της τάξης, πολλοί διακρίνουν μια ωμή επίδειξη ισχύος. Ο πόνος του ιρανικού λαού κινδυνεύει να μετατραπεί σε εργαλείο γεωπολιτικών σχεδιασμών, με την Ιστορία να απειλεί να επαναληφθεί όπως στο Ιράκ και τη Λιβύη: όχι με δημοκρατία, αλλά με χάος, διάλυση και αίμα. Η Μέση Ανατολή στέκεται ξανά στο χείλος του γκρεμού και, αν γίνει το μοιραίο βήμα, ο 21ος αιώνας ίσως καταγραφεί ως η εποχή όπου μια ολόκληρη περιοχή παραδόθηκε στη φωτιά, την αλαζονεία και τις ανεξέλεγκτες φιλοδοξίες των ισχυρών.
