Η κυβέρνηση προχωρά σε μια σειρά «θεσμικών μεταρρυθμίσεων» που περισσότερο μοιάζουν με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα παρά με ουσιαστικές αλλαγές, καλώντας τα κόμματα της αντιπολίτευσης σε συναίνεση για δύο μεγάλα ζητήματα: την επέκταση του δικαιώματος της επιστολικής ψήφου στους Έλληνες του εξωτερικού για τις εθνικές εκλογές του 2027 και τη συνταγματική αναθεώρηση. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται τη Δευτέρα (2/2) να προβεί σε ανακοινώσεις, σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί ως ηγέτης των «μεγάλων μεταρρυθμίσεων», ενώ στην πραγματικότητα οι προτάσεις του είναι περισσότερο επικοινωνιακά τρικ παρά ουσιαστικά βήματα προς τη δημοκρατική αναβάθμιση.
Η πρόταση για την επιστολική ψήφο συνοδεύεται από τη δημιουργία μιας «ειδικής Ιατρικής Περιφέρειας Απόδημου Ελληνισμού», μια ιδέα που φαντάζει περισσότερο γραφειοκρατική και συμβολική παρά χρήσιμη, και η οποία βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου. Η κυβέρνηση εμφανίζει την προσπάθεια ως βήμα προς τη διευκόλυνση των εκλογέων, όμως η αλήθεια είναι ότι το μέτρο χρειάζεται αυξημένη πλειοψηφία 200 βουλευτών, γεγονός που αφήνει σαφείς αμφιβολίες για την πραγματική εφαρμογή του. Η αντιπολίτευση, φυσικά, καλείται να υπακούσει στο κάλεσμα «ευθύνης και συναίνεσης», ενώ η κυβέρνηση παρουσιάζει την ίδια της την αδυναμία ως πολιτική μεγαλοφυΐα.
Το επικοινωνιακό αφήγημα περί «διευκόλυνσης των ψηφοφόρων» μοιάζει περισσότερο με κάλυμμα για τον έλεγχο και τη χειραγώγηση της εκλογικής διαδικασίας. Το επιχείρημα ότι η φυσική παρουσία σε εκλογικά τμήματα απαιτεί τουλάχιστον 40 ψηφοφόρους για τη διασφάλιση της μυστικότητας της ψήφου μετατρέπεται σε πρόφαση για να παρουσιαστεί το μέτρο ως «αναγκαίο και προοδευτικό», χωρίς όμως να απαντά σε ουσιαστικά ερωτήματα για τη διαφάνεια και την ασφάλεια της ψηφοφορίας.
Παράλληλα, η προωθούμενη συνταγματική αναθεώρηση επιχειρείται να παρουσιαστεί ως τομή και μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία, με αλλαγές σε άρθρα όπως το 16 (μη κρατικά μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια), το 24 (προστασία του περιβάλλοντος), το 30 (εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας), το 86 (ευθύνη υπουργών) και το 90 (εκλογή ηγεσίας στη Δικαιοσύνη). Ωστόσο, η ουσία μοιάζει να χάνεται πίσω από τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα: οι προτάσεις αυτές εξυπηρετούν περισσότερο την πολιτική στρατηγική της κυβέρνησης, παρά πραγματικές μεταρρυθμιστικές ανάγκες. Το αφήγημα περί «τέλους στον μαξιμαλισμό και την πλειοδοσία προγραμμάτων» φαίνεται στην πράξη να μεταφράζεται σε προσπάθεια περιορισμού της αντιπολίτευσης και ελέγχου του πολιτικού παιχνιδιού, παρά σε θεσμική ωριμότητα.
Η κυβέρνηση επιπλέον προτείνει τη συνταγματική κατοχύρωση της αξιολόγησης στο Δημόσιο, συνδεόμενη με τη μονιμότητα, ως δήθεν μέσο για την αποτελεσματικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Στην πραγματικότητα, η πρόταση μοιάζει να έχει στόχο την ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας και τον έλεγχο του προσωπικού, ενώ παρουσιάζεται ως μέτρο «προστασίας και αναβάθμισης».
Στον εκλογικό νόμο, οι αλλαγές για τις έδρες Επικρατείας και το όριο εισόδου στη Βουλή στο 3% δείχνουν επίσης την προχειρότητα και την επικοινωνιακή λογική πίσω από κάθε μεταρρύθμιση: αλλαγές που δεν λύνουν ουσιαστικά προβλήματα, αλλά στοχεύουν στην ενίσχυση της εικόνας της κυβέρνησης και της πολιτικής στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας.
Συνολικά, οι «μεταρρυθμίσεις» Μητσοτάκη μοιάζουν με ένα επικοινωνιακό σόου, στο οποίο η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιαστεί ως πρωτοπόρος και αποφασιστική, ενώ η ουσία της πολιτικής, η πραγματική βελτίωση θεσμών και διαδικασιών, παραμένει ανύπαρκτη. Η προσπάθεια για συναίνεση και η προώθηση μεταρρυθμίσεων φαντάζουν περισσότερο σαν πολιτική φιέστα και χειρισμός του πολιτικού σκηνικού, παρά σαν πραγματική θεσμική ωριμότητα.
