Η έννοια της λογικής ενώνει τις δύο επιστήμες,έχοντας αμέτρητα πράγματα να «χωρίσουν», οι θεωρητικές και οι θετικές επιστήμες αποτελούν ξεχωριστή επιλογή κάθε μαθητή του λυκείου που έρχεται στην δύσκολη θέση να διαλέξει μεταξύ… δύο βασικών κλάδων της επιστήμης.
Το ταλέντο στα μαθηματικά, ή η έφεση στα αρχαία είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που θα οδηγήσουν τους μαθητές στην επιλογή της κατεύθυνσης τους. Μια επιλογή που έρχεται να αποκλείσει σε τεράστιο βαθμό κάθε επαφή με την… θεωρητικά αντίθετη επιστήμη. Γιατί όμως στηρίζουμε αυτό το ξεκάθαρο διαχωρισμό μεταξύ θετικών και θεωρητικών επιστημών;
Αδιαμφισβήτητα, μαθηματικά και φιλοσοφία είναι δυο διαφορετικές επιστήμες. Ειδικότερα στην εποχή μας, όπου κάθε επιστήμη εμβαθύνει όσο το δυνατόν παραπάνω στην εξειδίκευση, όπου κάθε σχολή έχει τη τάση να διαφοροποιείται από τις διπλανές της, η βαθιά και σημαντική σχέση που διατηρούσαν οι θεωρητικές και οι θετικές επιστήμες έχει αποδυναμωθεί εμφανώς.
Προφανώς και οι ανάγκες που έχουν δημιουργηθεί στη σημερινή εποχή, ως ένα σημείο «εμποδίζουν» τη συστηματική ενασχόληση με θεματικούς κύκλους που ξεφεύγουν από το καθαρό γνωστικό αντικείμενο κάθε επιστήμονα.
Η τεχνολογική ανάπτυξη σίγουρα έχει «βοηθήσει» στο διαχωρισμό κάθε επιστήμης. Η πλήρης αφοσίωση κάθε επιστήμονα στα… γνωστά μονοπάτια του αντικειμένου του όμως ήδη εμφανίσει αρνητικά στοιχεία.
Όταν ο Πλάτωνας δημιουργούσε τη φημισμένη σχολή του το 387 π.Χ, φρόντισε με μια επιγραφή σε κεντρικό κτίριο να περάσει ένα σημαντικότατο μήνυμα. Το ρητό «Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω μου την στέγην» εξηγούσε ακριβώς τη στάση που κρατούσε ο αρχαίος φιλόσοφος απέναντι στα μαθηματικά, την επιστήμη που πλέον κανένας θεωρητικός επιστήμονας δεν… παίρνει στα σοβαρά.
Σε όλες τις εποχές της κουλτούρας και της μάθησης υπήρξαν φιλόσοφοι-μαθηματικοί και μαθηματικοί – φιλόσοφοι. Ο γνωστός μαθηματικος Μπερνάντ Μπολζάνο, το 19ο αιώνα είχε δηλώσει πως: «Ένας αδύνατος μαθηματικός δεν θα γίνει ποτέ δυνατός φιλόσοφος.» Η σχέση που συνδέει μαθηματικά και φιλοσοφία, αλλά και γενικότερα θεωρητικές και θετικές επιστήμες, είναι τόσο δυνατή που δεν μπορεί να περνά ανυπολόγιστη από όσους επιστήμονες θέλουν να διακριθούν.
Ο βασικός συνδετικός κρίκος μεταξύ των δυο επιστήμων είναι η έννοια της λογικής.Όποιος έχει εμβαθύνει έστω και λίγο σε κάποια θεωρητική ή θετική επιστήμη, γνωρίζει τη βασική τους λογική. Είτε μαθηματικά είτε φιλοσοφία όμως, ο τρόπος σκέψης είναι κατά βάση ίδιος.
Η λογική της απόδειξης, της πλήρους τεκμηρίωσης κάθε δεδομένου που προκύπτει, είναι κοινή και για τις δύο επιστήμες. Τα λογικά βήματα που ακολουθούνται, είναι σε μεγάλο βαθμό κοινά.Φιλοσοφία και μαθηματικά είναι δυο επιστήμες που αναπτύσσονται ταυτόχρονα. Το εντυπωσιακό χαρακτηριστικό τους όμως είναι πως και όσο διαφορετικά και να δείχνουν, αλληλοστηρίζονται ώστε να αναπτυχθούν.
Το πρακτικό στοιχείο των μαθηματικών βοηθά την εξέλιξη της φιλοσοφίας και αντίστοιχα το θεωρητικό κομμάτι της φιλοσοφίας αποτελεί πηγή έμπνευσης νεοφώτιστων μαθηματικών. Έχοντας κοινή λογική, εφαρμόζοντας τους ίδιους νοηματικούς κανόνες, οι δύο επιστήμες συμπλέουν αρμονικά.
Άλλωστε, κάθε μαθηματική ανακάλυψη αποτελεί αντικείμενο φιλοσοφικών αναζητήσεων. Κάθε μαθηματικό μοντέλο χρειάζεται τη συμβολή της φιλοσοφίας ώστε να αναδειχθεί και να μετατραπεί σε πρακτική εφαρμογή μέσα στη κοινωνία.
Με την ίδια λογική, κάθε φιλοσοφική ρήση αποτελεί πηγή ιδεών για τους θετικούς επιστήμονες, δίνοντας τους την ευκαιρία να ανακαλύψουν νέες πτυχές του αντικειμένου τους,
Λαμβάνοντας υπόψιν τα σημαντικά κοινά χαρακτηριστικά δύο τόσο… διαφορετικών επιστημών, είναι απορίας άξιο πως μαθηματικά και φιλοσοφία έχουν καταλήξει να είναι δυο εκ διαμέτρου αντίθετα γνωστικά αντικείμενα.
Με βάση την… ερωτική σχέση που διατηρούν εδώ και τόσους αιώνες, θα έπρεπε κάθε φιλόσοφος και κάθε μαθηματικός να «αγαπούν» εξίσου και τις δύο επιστήμες. Ίσως αυτό αποτελέσει μια λύση στη μονοδιάστατη λογική που τείνει να αφομοιώσει η σημερινή κοινωνία.
eleysis-ellinwn.gr
Το σφάλμα του Καρτέσιου (René Descartes)
Ο Καρτέσιος μετέθεσε το κέντρο νόησης (σκέψης), αφομοίωσης της βιωματικότητας, συναισθηματικής απόκρισης και ενσυναίσθησης από τον εγκέφαλο (βιολογικό όργανο) στην ψυχή (θρησκευτική θεώρηση επί της ουσίας του προσώπου). Σύμφωνα με την νευροεπιστήμη η σκέψη όντως παράγεται στον εγκέφαλο, και είναι εμφανές σε fMRI, κακώσεις και παθήσεις, με αποδεδειγμένη συσχέτιση μεταξύ ικανοτήτων και εγκεφαλοτοπολογίας (encephalotopology, πχ Brodmann areas κα). Κι αυτό αποτελεί λάθος, αλλά δεν είναι το λάθος· το οποίο περιγράφει η έκφραση των μεταλογιστών/μεταλογικιστών.
Ασχέτως από την ονομασία του κέντρου νόησης (σκέψης), αφομοίωσης της βιωματικότητας, συναισθηματικής απόκρισης και ενσυναίσθησης, αυτό συνεχίζει και υπάρχει όντας το κεντρικότερο στοιχείο του προσώπου.
Ασχέτως από την υλοποίηση του κέντρου νόησης αυτού (υλικό ή αϋλοπεδιακό)· σύμφωνα με την θεωρία πληροφορίας και την μερολογία (μέρος + λόγος), απαραιτήτως συνίσταται/αποτελείται από μονάδες πληροφορίας (πχ μνήμες, που εκάστη σχεδόν πάντα συμπεριλαμβάνει πολλά shannons (μονάδα))]]), οι οποίες είναι διαφορετικές μεταξύ τους, δηλαδή δεν ταυτίζονται (βλέπε: Wikipedia: simple (philosophy) και Wikipedia: gunk (mereology)).
Άρα η ψυχή απαραιτήτως έχει πληροφοριακή (με α από την θεωρία πληροφορίας και όχι την πληροφορική) δομή, και απαραιτήτως δεν αποτελεί φιλοσοφικό απλό. (αντέγραψε στα ελληνικά την σελίδα Wikipedia: simple (philosophy) και δημιούργησε την σελίδα απλό (φιλοσοφία), ακριβώς όπως το έχω, απλό (φιλοσοφία), διότι η λέξη απλό έχει και άλλες χρήσεις, οπότε θα δημιουργηθεί πρόβλημα).
Το πρόβλημα της κοσμογονίας από πρόσωπο
μελέτησε: Wikipedia: personhood
Αν δεχτούμε ότι ένα πρόσωπο (φορέας personhood/προσωποσύνης (ορισμός προσώπου) που αποτελεί υπερώνυμο της personality/προσωπικότητας (εκδηλωτικά μοτίβα και ιδιάζοντα χαρακτηριστικά)) δημιούργησε το σύμπαν, αυτό δεν αποτελεί αιτία παύσης του στοχασμού μας.
Εάν η προσωποσύνη ενίοτε (έστω υπό σπάνιες συνθήκες) είναι ικανή να δημιουργήσει σύμπαν, θα πρέπει να αναλυθούν τα συστατικά της. Τα σημαντικότερα criteria of personhood/κριτήρια της προσωποσύνης (αγγλική ορολογία διότι υπάρχουν αρκετά κείμενα) είναι η νόηση και η ενσυναίσθηση (βλέπε επίσης «το σφάλμα του Καρτέσιου» διότι αναφέρεται αναλυτικά το όργανο νόησης).
Κατά την μεταλογική ανάλυση, προκύπτει ότι τα πιθανοτικά/πιθανικά πεδία της φυσικής αποτελούν καθαρότερες έννοιες από τα συστατικά, τα προαπαιτούμενα ανάπτυξης και την πληροφοριακή δομή της προσωποσύνης.
Επίσης ο ισχυρισμός ότι η προσωποσύνη του θεού είτε δεν είναι το καίριο στοιχείο του, είτε ότι δρα πάντοτε με άλλη απρόσωπη ουσία της θείας προΰπαρξης (αεναότητα), επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την μεταλογική και μερολογική καθαρότητα της έννοιας «θεός».
Κοσμογένεση απ’ το τίποτα
Η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης δεν περιγράφει την προσυμπαντική αιτία της συμπαντογένεσης. Πολλές διατυπώσεις αφορούν γνώμες και ενίοτε εκλαϊκεύσεις άσχετες με μαθηματικούς τύπους και φυσική. Δεν έχουν όλοι οι μηδενογονιστές πτυχίο φυσικής (ο Richard Dawkins δεν έχει πτυχίο φυσικής), και όταν είναι φυσικοί δεν έχουν μαθηματική θεωρία (με τύπους και όχι λογοτεχνία, πχ Lawrence M. Krauss) επί της μηδενογονίας. Οι άθεοι φυσικοί που προτείνουν συγκεκριμένες κοσμογονικές θεωρίες δεν είναι μηδενογονιστές (Max Tegmark, Sean M. Carroll κα). Δεν έχουν όλοι οι φυσικοί ως αντικείμενο την κοσμογένεση. Μεταλογικά κανένα σύστημα δεν είναι το απόλυτο σύστημα. Δηλαδή έκαστο σύμπαν, έχει κάποια συστατικά και ιδιότητες, τα οποία ισχύουν για αυτό, αλλά δεν δύνανται να γενικευθούν για όλα τα υλοποιήσημα σύμπαντα. Ακόμα και αν υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα (πράγμα που δεν έχει αποδειχθεί μαθηματικά και παρατηρησιακά), απαραιτήτως θα υπάρχουν και ασύμβατα μαθηματικώς σύμπαντα (βλ. τοπολογική άλγεβρα), τα οποία δεν θα εμφανίζουν χωροχρονική παραλληλία (το διαφορετικό σύμπαν δεν είναι απαραιτήτως συμβατό και παράλληλο – έχει σημασία σε πολλές θεωρίες κοσμογονίας). Ο Stephen Hawking θεωρούσε ότι η αρχική στιγμή, δεν ήταν στιγμή, αλλά πιθανοτικό/πιθανικό νέφος/πιθανονέφος χωρικό και χρονικό (κυματοσυνάρτηση [= εύρος πιθανών μελλοντικών εκβάσεων] και όχι σημείο μηδενικού όγκου και μηδενικής διάρκειας). Ο Max Tegmark (βλέπε Max Tegmark – Closer to Truth – YouTube), θεωρεί – όπως και ο Sean M. Carroll – ότι οποιοσδήποτε αλγόριθμος της τοπολογικής άλγεβρας είναι επιλύσιμος, απαραιτήτως δικαιολογεί την ύπαρξη των συμπάντων που αποτελούν λύσεις του, τα οποία δημιουργούνται με κάποια νεφώδη μαθηματική συσχέτιση (με εύρος απροσδιοριστίας). Η απροσδιοριστία θεωρείται θεμελιώδης συμπαντική ιδιότητα, διότι δεν οδηγεί σε συγχρονισμένη πανσυμπαντική καταστάλαξη (εκτός από κάποιες εκδοχές κοσμογονικής έκρηξης) αλλά σε μικρογεγονότα ανά το σύμπαν. Το να συμβαίνουν διαρκώς μη συγχρονισμένα μικρογεγονότα επιτρέπει στο σύμπαν να υπάρχει· ειδάλλως έχουμε πάγιο τοπολογικό άγαλμα και όχι σύμπαν. Η απροσδιοριστία είναι η εγγενής μη καταστάλαξη κάποιων ιδιοτήτων, και όχι η άγνοια κάποιου κριτή σε σχέση με κατασταλαγμένα δεδομένα (το σφάλμα του Albert Einstein επί της σημασίας της έννοιας της απροσδιοριστίας, και επί της κβαντικής φυσικής· βλέπε: Wikipedia: Bell test experiments).