Η κατάσταση που βιώνουν τις τελευταίες ημέρες εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στην Αττική δεν είναι απλώς μια «ταλαιπωρία». Είναι ένα ακόμη σύμπτωμα διοικητικής αδυναμίας και πολιτικής αδιαφορίας. Σε ένα Λεκανοπέδιο που ασφυκτιά καθημερινά από την κυκλοφοριακή συμφόρηση, αποφασίστηκε εν μέσω χειμώνα να πραγματοποιηθούν εκτεταμένες εργασίες συντήρησης στην Αττική Οδός, χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστική δημόσια διαβούλευση ή επαρκής προετοιμασία για τις επιπτώσεις.
Αρχικά, η ενημέρωση έκανε λόγο για παρεμβάσεις διάρκειας μόλις δύο 24ώρων. Στην πορεία, όμως, το χρονοδιάγραμμα επεκτάθηκε μονομερώς έως και την Κυριακή 22/2/2026, με αποτέλεσμα να τιναχτεί στον αέρα ο προγραμματισμός χιλιάδων πολιτών που μετακινούνται καθημερινά για να πάνε στη δουλειά τους, να μεταφέρουν τα παιδιά τους ή να εξυπηρετήσουν βασικές ανάγκες.
Το μείζον ζήτημα δεν είναι μόνο οι ίδιες οι εργασίες. Είναι το ποιος ελέγχει, ποιος εγκρίνει και ποιος λογοδοτεί. Μπορεί η Αττική Οδός να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, όμως η ρύθμιση της κυκλοφορίας και η συνολική διαχείριση των μεταφορών σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα δεν μπορεί να αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια επιχειρηματικών αποφάσεων. Αυτή είναι ευθύνη της πολιτείας.
Κι εδώ προκύπτει το πολιτικό σκέλος: πού βρίσκεται η κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκης; Ποιο υπουργείο ανέλαβε να εξηγήσει με σαφήνεια στους πολίτες το σκεπτικό, τα εναλλακτικά σχέδια, τα αντισταθμιστικά μέτρα; Ποιος διασφάλισε ότι οι παρεμβάσεις θα γίνουν με τρόπο που να ελαχιστοποιεί την κοινωνική και οικονομική ζημιά;
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή μιας κυβέρνησης που επιδεικνύει ανοχή – αν όχι αδιαφορία – απέναντι στην καθημερινή ταλαιπωρία των εργαζομένων. Αντί για συντονισμό, βλέπουμε σιωπή. Αντί για πολιτική ευθύνη, παρακολουθούμε μετάθεση αρμοδιοτήτων. Και στο τέλος, το κόστος μετακυλίεται ξανά στον πολίτη που χάνει ώρες από τη ζωή του εγκλωβισμένος στην κίνηση.
Το ερώτημα δεν είναι νομικό αλλά βαθιά πολιτικό: μπορεί να λειτουργεί ένας τόσο κρίσιμος οδικός άξονας χωρίς σαφή, δημόσια και διαφανή εποπτεία; Ή μήπως έχει παγιωθεί ένα μοντέλο όπου τα ιδιωτικά συμφέροντα προηγούνται της κοινωνικής ανάγκης και η κυβέρνηση περιορίζεται σε ρόλο θεατή;
Η διαρκής επιβάρυνση της καθημερινότητας δεν είναι «παράπλευρη απώλεια». Είναι δείκτης προτεραιοτήτων. Και όταν οι πολίτες που σηκώνονται χαράματα για να πάνε στη δουλειά τους νιώθουν ότι δεν υπάρχει κανείς να υπερασπιστεί τον χρόνο και την αξιοπρέπειά τους, τότε το πρόβλημα ξεπερνά την κυκλοφορία — αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της πολιτικής ευθύνης.
Όταν καταλάβεις ότι η κυβέρνηση κάνει ακριβώς τα αντίθετα από ότι αναγγέλει, τότε θα αρχίσεις να σκέφτεσαι σωστά. Μερικές μέρες πριν έκαναν σύσκεψη δήθεν για το κυκλοφοριακό χάος στην Αττική. Από εκείνη την ημέρα το πρόβλημα έχει μεγαλώσει. Τυχαίο; Περισσότερες ώρες στο δρόμο, περισσότερα καύσιμα, περισσότερος φόρος. Συν το ότι σου σπάνε τα νεύρα και πας και χαπακώνεσαι και γίνεσαι φυτό που σε κάνουν ότι θέλουν. Στο έχω πει ξανά. Στη Βουλγαρία έριξαν την κυβέρνηση δύο φορές για κάτι που ΘΑ έκαναν. Εμείς εδώ από τα μνημόνια και μετά, είμαστε σαν αμοιβάδες.
έχει λεφτά ο κόσμος για να έχει αμάξια και να κάθεται ώρες να καίει βενζίνη στα μποτιλιαρισματα, και χρήμα υπάρχει και χρόνος αφού τα λεφτά προέρχονται από άλλες πηγές, το φτωχαδάκι πάρει μετρό , θα περπατήσει και θα πάρει λεωφορείο μέσω άλλης διαδρομής για να πάει να ιδρώσει για τα 700- ευρώ