ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ ΣΤΟ «ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ»; «ΑΚΡΙΒΟ» ΤΟ… ΜΠΙΛΙΕΤΑΚΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΩΣΕΙΣ ΠΤΗΣΕΩΝ ΕΠΕΙΔΗ 6 ΧΡΟΝΙΑ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ ΠΕΤΑΓΑΝ ΧΑΡΤΑΕΤΟ – ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

Η πρωτοφανής βλάβη στις ραδιοσυχνότητες ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας οδήγησε την Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2026 στο ουσιαστικό κλείσιμο του ελληνικού εναέριου χώρου για ώρες. Το περιστατικό παρέλυσε τις πτήσεις, αναστάτωσε χιλιάδες ταξιδιώτες και άνοιξε ήδη έναν δύσκολο διάλογο για αποζημιώσεις — αλλά, κυρίως, για τις ευθύνες μιας κυβέρνησης που μόνιμα διαφημίζει «ψηφιακό κράτος», ενώ αποδεικνύεται απροετοίμαστη για τα απολύτως βασικά.

Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας ανέφερε ότι στις 08:59 το πρωί σημειώθηκε μαζική παρεμβολή σχεδόν σε όλες τις συχνότητες του FIR Αθηνών, την ώρα που κατέρρεαν και οι γραμμές HELLAS COM μαζί με τις εφεδρικές τηλεφωνικές συνδέσεις. Πρόκειται για ένα σενάριο που, σύμφωνα με ειδικούς, θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί και να είχε υπάρξει λειτουργικό σχέδιο αντικατάστασης — κάτι που, όπως αποδείχθηκε, δεν υπήρχε.

Ο «συνεχής θόρυβος» που καταγράφηκε καθιστούσε αδύνατη την ασφαλή εκτέλεση των πτήσεων. Τεχνικά συνεργεία κινητοποιήθηκαν σε συνεργασία με τον ΟΤΕ, όμως η ζημιά είχε ήδη γίνει: το πρόγραμμα πτήσεων κατέρρευσε, αφήνοντας επιβάτες και εταιρείες αντιμέτωπους με χάος — και με ένα κράτος που έτρεχε πίσω από τα γεγονότα.

Ώρες παράλυσης και μια ακριβή αλυσίδα συνεπειών
Σύμφωνα με την AEGEAN, από 09:35 έως 12:20 όλες οι πτήσεις από και προς ελληνικά αεροδρόμια ανεστάλησαν. Η «μερική» επαναφορά από τις 12:20 έως τις 18:00 λειτουργούσε με μόλις 35 κινήσεις την ώρα — όταν υπό κανονικές συνθήκες το σύστημα σηκώνει περίπου 180.

Η εταιρεία ανακοίνωσε 48 ακυρωμένες πτήσεις, ενώ τα ελληνικά αεροδρόμια λειτούργησαν με ρυθμό έκτακτης ανάγκης. Στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» σημειώθηκαν 75 καθυστερήσεις, ακυρώσεις, εκτροπές και αεροπλάνα που αναγκάστηκαν να επιστρέψουν σε θέση στάθμευσης.

Η κυβέρνηση έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι «η ασφάλεια των πτήσεων δεν τέθηκε σε κίνδυνο». Όμως, το ερώτημα παραμένει: γιατί ένα κρίσιμο σύστημα εθνικής υποδομής δεν είχε επαρκείς δικλίδες ασφαλείας; Και γιατί το κράτος φαίνεται να λειτουργεί μόνο κατόπιν καταστροφών;

Το ζήτημα των αποζημιώσεων — και η εύκολη υπόσχεση του υπουργού

Ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών δήλωσε ότι οι επιβάτες «δικαιούνται αποζημιώσεις», αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι εταιρείες θα πληρώσουν πρώτες και στη συνέχεια «θα αποζημιωθούν» από το κράτος.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο περίπλοκη:

Τα δικαιώματα των επιβατών προβλέπονται από τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς.
Οι εταιρείες οφείλουν επιστροφή χρημάτων, αλλαγή πτήσης και παροχές φροντίδας.
Η κατ’ αποκοπήν αποζημίωση (έως 600€) μπορεί να μην καταβληθεί εάν αποδειχθεί «έκτακτη περίσταση».
Με άλλα λόγια, οι επιβάτες δεν πρέπει να παραπλανώνται: η αποζημίωση δεν είναι αυτόματη για όλα τα περιστατικά — και η κυβέρνηση, αντί να υπόσχεται εύκολες λύσεις, οφείλει να εξηγήσει γιατί το κράτος άφησε κρίσιμες υποδομές εκτεθειμένες.

Οι εισαγγελικές διαδικασίες ξεκίνησαν, όμως το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος «έφταιξε τεχνικά».
Το ουσιαστικό ζήτημα είναι ότι:

υπήρχαν γνωστές αδυναμίες,
δεν υπήρξαν επενδύσεις σε εφεδρικά συστήματα,
οι μηχανισμοί πρόληψης αποδείχθηκαν ανεπαρκείς.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προβάλλει διαρκώς την εικόνα ενός «σύγχρονου κράτους». Το γεγονός, όμως, ότι ένα τεχνικό μπλακ άουτ μπορεί να «κλείσει» τον ελληνικό ουρανό για ώρες, αποκαλύπτει μια χρόνια αμέλεια: επικοινωνία υπάρχει, υποδομές όχι.

Ποιος πληρώνει τελικά;
Οι αερομεταφορείς δύνανται θεωρητικά να στραφούν κατά τρίτων φορέων — ακόμα και κατά του Δημοσίου. Αν αποδειχθεί κρατική υπαιτιότητα, οι αποζημιώσεις μπορεί να είναι τεράστιες και, τελικά, να τις επωμιστούν οι φορολογούμενοι.

Η συζήτηση, επομένως, δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι βαθιά πολιτική:
πληρώνουμε όλοι το κόστος μιας διακυβέρνησης που αφήνει κρίσιμες υπηρεσίες χωρίς ανθεκτικότητα και σχέδιο.