Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ξεκάθαρα έκθετη απέναντι στην πατρίδα, καθώς οι χειρισμοί της γύρω από τη συμφωνία με τον αμερικανικό ενεργειακό κολοσσό Chevron δημιουργούν εύλογα ερωτηματικά για την προστασία των ελληνικών συμφερόντων. Το Ελεγκτικό Συνέδριο, παρά το γεγονός ότι γνωμοδότησε θετικά για την εκχώρηση «οικοπέδων» νοτίως της Κρήτης και άλλων περιοχών για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, αποκαλύπτει μέσα από το κείμενο της συμφωνίας ρήτρες που εξυπηρετούν αποκλειστικά τις ανάγκες της εταιρείας, ενώ αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να περάσουν ελληνικά «οικόπεδα» σε άλλη χώρα. Πρόκειται για ένα απαράδεκτο σενάριο, που υπονομεύει κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, ενώ η κυβέρνηση δεν έχει δώσει καμία σαφή απάντηση, αφήνοντας τον ελληνικό λαό στο σκοτάδι.
Το ζήτημα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι τμήμα των περιοχών που εκχωρήθηκαν στην Chevron συμπίπτει με την τουρκο-λυβική οριοθέτηση της ΑΟΖ, μια χαράξη που αγνοεί τη γεωγραφική λογική και το διεθνές δίκαιο. Παράλληλα, οι προβλέψεις της συμφωνίας περιλαμβάνουν όρους που αφήνουν ανοιχτό το δρόμο για «συνεκμετάλλευση» ή «διευθέτηση» των περιοχών με την Τουρκία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και άλλα κράτη, ουσιαστικά εκχωρώντας κομμάτια ελληνικής υφαλοκρηπίδας με συνοπτικές διαδικασίες και υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων. Οι τελευταίες προσθήκες στο κείμενο της σύμβασης, με όρους όπως «απώλεια», «παραίτηση» και «αναθεώρηση συντεταγμένων», δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες: η Ελλάδα παραχωρεί εδάφη της στα χέρια τρίτων, χωρίς να φαίνεται να υπάρχει στρατηγικός σχεδιασμός που να υπηρετεί την κυριαρχία της χώρας.
Η κυβέρνηση εμφανίζεται να εκθειάζει τη συμφωνία ως «ασπίδα προστασίας» των ελληνικών συμφερόντων, ενώ στην πραγματικότητα δημιουργεί τα θεμέλια για να χαθούν αυτά τα συμφέροντα, σε μια σειρά από επικίνδυνους ενεργειακούς και διπλωματικούς σχεδιασμούς. Παράλληλα, οι αμερικανικές εταιρείες ενέργειας, μαζί με την Chevron, έχουν ήδη συνάψει σημαντικά ντηλ με τη Λιβύη και την Τουρκία, γεγονός που ενισχύει τις υποψίες ότι η Ελλάδα οδηγείται σε «διευθετήσεις» που θα υπονομεύσουν τη θέση της στην περιοχή.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, προκειμένου να κερδίσει την εύνοια του Τραμπ, έχει δεσμευτεί σε μια σειρά πρωτοβουλιών που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της διεθνούς νομιμότητας και της εθνικής στρατηγικής. Η Σούδα έχει μετατραπεί σε αμερικανική βάση, πλημμυρισμένη με δυνάμεις και μαχητικά F-35 και F-22, υπογραμμίζοντας την εμπλοκή της Ελλάδας σε αμερικανο-ισραηλινά σχέδια επίθεσης στο Ιράν. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εμφανιστεί ως «πιο Τραμπ και από τον Τραμπ», αξιοποιώντας την ενέργεια και τον «Κάθετο Διάδρομο» LNG προς την Ανατολική Ευρώπη, ενώ στην πραγματικότητα θυσιάζει εθνικά συμφέροντα για να ικανοποιήσει ξένα συμφέροντα και επιχειρηματικά λόμπι.
Οι παλινωδίες συνεχίζονται και στη διπλωματία: η Ελλάδα συμμετέχει σε πρωτοβουλίες εκτός ΟΗΕ, όπως το «Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα» υπό την ηγεσία Τραμπ, που παρακάμπτουν το διεθνές δίκαιο και μετατρέπουν τη χώρα σε όργανο αμερικανικών σχεδιασμών. Η ελληνική συμμετοχή, ακόμα και με περιορισμένες μονάδες Υγειονομικού, Μηχανικού και Ειδικών Δυνάμεων, δεν είναι παρά η προβολή της υποταγής της κυβέρνησης στα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, με κίνδυνο να εμπλακεί σε εξωθεσμικές στρατιωτικές αποστολές.
Την ίδια στιγμή, η Ουάσιγκτον υποβαθμίζει σαφώς τον ρόλο της Ελλάδας, όπως αποδεικνύεται από την επιλογή προσώπων στις αμερικανικές πρεσβείες και τη διαχείριση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Παρά την φιλική προς την Αμερική στάση του Κ. Μητσοτάκη, η επικοινωνία σε επίπεδο ηγετών παραμένει ελλιπής και οι στρατηγικές αποφάσεις της κυβέρνησης εμφανίζονται αποσπασματικές, χωρίς σαφή αποτελέσματα προς όφελος της χώρας. Η έλευση της Chevron δεν θα είχε γίνει αν δεν υπήρχε η έγκριση του Λευκού Οίκου, αλλά στο Μέγαρο Μαξίμου επιμένουν να παρουσιάζουν τα πράγματα ως «εθνική νίκη», αγνοώντας ότι η Ελλάδα παραχωρεί ουσιαστικά δικαιώματα της σε ξένα συμφέροντα, σε μια σειρά από επικίνδυνες και αδιαφανείς διαδικασίες που θα αφήσουν βαριά κληρονομιά στην επόμενη γενιά.
