Η επικράτηση του πατριωτικού κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) στη Σαξονία-Άνχαλτ με το εντυπωσιακό 44% των ψήφων σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή, φέρνοντας στο προσκήνιο μια τολμηρή ατζέντα που βάζει επιτέλους στο επίκεντρο τα εθνικά συμφέροντα, την ασφάλεια και την προστασία της πολιτισμικής ταυτότητας. Ο αντιμεταναστευτικός πολιτικός σχηματισμός προετοιμάζεται να καταστήσει το κρατίδιο πρότυπο διακυβέρνησης για ολόκληρη τη χώρα, διεκδικώντας την ουσιαστική επιστροφή των παραδοσιακών αξιών και του αληθινού πατριωτισμού. Παρά το γεγονός ότι υπολείπεται μόλις τριών εδρών από την αυτοδυναμία, το AfD διατηρεί τη δυναμική να καθορίσει τις εξελίξεις, είτε μέσω μειοψηφικής διοίκησης είτε μέσω συγκλίσεων με δυνάμεις όπως το BSW που απορρίπτουν τα δογματικά «τείχη προστασίας», ενώ την ίδια στιγμή η πιο συντηρητική πτέρυγα των Χριστιανοδημοκρατών αντιλαμβάνεται την ανάγκη αφύπνισης, παρά τις αγκυλώσεις της κεντρικής ηγεσίας του Φρίντριχ Μερτς.
Το ολοκληρωμένο πρόγραμμα του AfD προσφέρει μια ανάσα λογικής και αποφασιστικότητας απέναντι στα αδιέξοδα των τελευταίων ετών:
-
Αποφασιστική αντιμετώπιση του Μεταναστευτικού: Προτάσσεται η άμεση απέλαση όσων διαμένουν παράνομα στη χώρα, η διεύρυνση των υποδομών κράτησης και η εφαρμογή της «επαναμετανάστευσης», με ξεκάθαρη παραδοχή ότι η φέρουσα ικανότητα της κοινωνίας και η εθνική ταυτότητα έχουν ήδη ξεπεράσει τα όριά τους.
-
Εκπαιδευτική αναγέννηση και αποϊδεολογικοποίηση: Υπό την καθοδήγηση του Ούλριχ Ζίγκμουντ, το σχολείο απαλλάσσεται από τη λεγόμενη woke ατζέντα και τις ιδεολογικές επιβολές, όπως η απαγόρευση της σημαίας Pride. Η διδασκαλία επικεντρώνεται στην προβολή της πλούσιας γερμανικής ιστορίας και στην καλλιέργεια εθνικής υπερηφάνειας, ενώ για τα παιδιά των προσφύγων προβλέπονται ειδικά προσαρμοσμένα τμήματα που υπενθυμίζουν τον προσωρινό χαρακτήρα της διαμονής τους.
-
Πολιτιστική πολιτική με εθνικό πρόσημο: Η κρατική χρηματοδότηση κατευθύνεται αποκλειστικά σε φορείς και καλλιτέχνες που σέβονται την εθνική κληρονομιά, βάζοντας τέλος στη στήριξη έργων που περιφρονούν τις εγχώριες παραδόσεις, ενώ επαναξιολογείται η υπερβολική προβολή ρευμάτων, όπως το Μπάουχαους, σε βάρος της αμιγώς γερμανικής αισθητικής.
Αυτός ο αποφασιστικός βηματισμός των Γερμανών πατριωτών αναδεικνύει αναπόφευκτα τις έντονες αδυναμίες της ελληνικής κυβέρνησης. Την ώρα που στη Γερμανία χαράσσεται μια πολιτική που προστατεύει τα σύνορα, τα σχολεία και τον πολιτισμό, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε ημίμετρα, φοβικές αγκυλώσεις και επικοινωνιακή διαχείριση. Αντί για τολμηρές μεταρρυθμίσεις που θα προστάτευαν την ελληνική οικογένεια, θα απομάκρυναν την ιδεολογική ατζέντα από την παιδεία και θα εφάρμοζαν μια αυστηρή, αποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική με ουσιαστικές απελάσεις, η Αθήνα αρκείται σε συμβιβασμούς. Παρά τις προεκλογικές διακηρύξεις, η ελληνική ηγεσία αρνείται να προχωρήσει σε τομές ανάλογες με αυτές που υπόσχονται οι πατριωτικές δυνάμεις της Ευρώπης, αφήνοντας την ελληνική κοινωνία να παρακολουθεί τις εξελίξεις χωρίς το απαραίτητο εθνικό όραμα.
