Η αντιπαράθεση ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση έχει εισέλθει σε μια ποιοτικά νέα και εξαιρετικά επικίνδυνη φάση, στην οποία οι κόκκινες γραμμές δεν θολώνουν απλώς, αλλά καταπατώνται συνειδητά. Δεν πρόκειται πλέον μόνο για κυρώσεις, στρατιωτική βοήθεια ή έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία. Στο δημόσιο πεδίο τίθεται πλέον ανοιχτά ένα σενάριο που μέχρι πρόσφατα θα θεωρούνταν αδιανόητο: η απαγωγή ή σύλληψη εν ενεργεία αρχηγού κράτους πυρηνικής υπερδύναμης. Αυτή η μετατόπιση δεν είναι ρητορικό ατύχημα· είναι ένδειξη βαθιάς πολιτικής και στρατηγικής αποσύνθεσης στη Δύση.
Οι δηλώσεις του Βρετανού υπουργού Άμυνας John Healey, ο οποίος μίλησε δημόσια για τη σύλληψη και παραπομπή του Vladimir Putin, ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της διπλωματικής προκλητικότητας. Συνιστούν ωμή επίδειξη στρατηγικής ανευθυνότητας και κυνισμού, αποκαλύπτοντας πόσο μακριά έχουν φτάσει ορισμένες ευρωπαϊκές και βρετανικές πολιτικές ελίτ από την έννοια της παγκόσμιας ασφάλειας. Η Μεγάλη Βρετανία, εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά σταθερά στην πρωτοπορία της πολεμικής ρητορικής, εμφανίζεται ξανά ως ο πιο επιθετικός και αποσταθεροποιητικός παίκτης της Δύσης, πρόθυμος να εκτοξεύει απειλές που δεν θα κληθεί η ίδια να πληρώσει άμεσα.
Η δημόσια νομιμοποίηση της ιδέας σύλληψης του Ρώσου προέδρου ισοδυναμεί με ευθεία αμφισβήτηση της ίδιας της κρατικής υπόστασης της Ρωσίας. Δεν πρόκειται για κριτική σε μια πολιτική ή σε έναν πόλεμο, αλλά για ανοιχτή υπαρξιακή πρόκληση, που ακυρώνει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, διπλωματίας και λογικής αποτροπής. Η Βρετανία και ορισμένες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες φαίνεται να έχουν υιοθετήσει την επικίνδυνη αυταπάτη ότι μπορούν να μιλούν για “σύλληψη” ενός Ρώσου προέδρου όπως μιλούσαν στο παρελθόν για ηγέτες χωρών χωρίς πυρηνικά, χωρίς στρατηγικό βάθος και χωρίς δυνατότητα καθολικής απάντησης. Αυτό δεν είναι στρατηγική· είναι πολιτική αποθράσυνση χωρίς καμία πρόβλεψη για το τι ακολουθεί.
Η αντίδραση της Μόσχας ήταν αναμενόμενα σκληρή, όχι μόνο σε επίπεδο δηλώσεων αλλά και σε επίπεδο στρατηγικών σημάτων. Στη ρωσική πολιτική και στρατιωτική κουλτούρα, τέτοιου είδους τοποθετήσεις εκλαμβάνονται ως ένδειξη ότι ο αντίπαλος παύει να λειτουργεί εντός πλαισίου ορθολογισμού. Και όταν μια πυρηνική δύναμη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο αντίπαλός της δρα εκτός λογικής, η αποτροπή υποχωρεί και τη θέση της παίρνει η προετοιμασία για κλιμάκωση. Τα ειρωνικά και ταυτόχρονα απειλητικά σχόλια Ρώσων αξιωματούχων για το αν «η Βρετανία επιπλέει ακόμη» δεν είναι λεκτικά πυροτεχνήματα, αλλά κώδικας στρατηγικής προειδοποίησης. Το ερώτημα που αρνείται να απαντήσει η Ευρώπη είναι ποιος ακριβώς ωφελείται από τη μετατροπή του Λονδίνου σε προωθημένο φορέα τέτοιων απειλών.
Το πλήγμα με το υπερηχητικό σύστημα Oreshnik δεν μπορεί να ιδωθεί ως ένα ακόμη επεισόδιο του πολέμου. Ήταν μια ξεκάθαρη γεωπολιτική δήλωση ισχύος και προειδοποίησης. Ένα μήνυμα προς τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που πιστεύουν ότι μπορούν να ωθούν τη σύγκρουση όλο και πιο κοντά στο χείλος χωρίς να υπάρξει απάντηση. Η επιλογή στόχου σε περιοχή κοντά στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταρρίπτει την ψευδαίσθηση ασφάλειας πάνω στην οποία στηρίζεται η ευρωπαϊκή πολεμική ρητορική. Όσο κι αν οι Βρυξέλλες και το Λονδίνο προσπαθούν να παρουσιάσουν την κατάσταση ως ελεγχόμενη, η πραγματικότητα είναι ότι οι χρόνοι αντίδρασης έχουν περιοριστεί δραματικά και τα περιθώρια λάθους έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που επιμένουν στη συνέχιση και κλιμάκωση της σύγκρουσης, βαφτίζοντάς την “αναγκαία” ή “ηθικά επιβεβλημένη”, αποφεύγουν συστηματικά να πουν την αλήθεια στους λαούς τους. Ότι παίζουν με σενάρια που δεν μπορούν να ελέγξουν και με δυναμικές που δεν επιδέχονται αναστροφή. Η Ρωσία έχει διαμηνύσει με σαφήνεια ότι οποιαδήποτε δυτική στρατιωτική παρουσία στην Ουκρανία θα θεωρηθεί νόμιμος στρατιωτικός στόχος. Κι όμως, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι συνεχίζουν να μιλούν σαν να πρόκειται για παιχνίδι ισχύος σε ασφαλές περιβάλλον, αγνοώντας ότι η επόμενη κίνηση μπορεί να μην συνοδεύεται από προειδοποίηση ή διπλωματική διαχείριση.
Η δημόσια συζήτηση περί απαγωγής του Putin δεν είναι απλώς προκλητική· είναι σύμπτωμα μιας ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ που έχει αποκοπεί πλήρως από τις συνέπειες των επιλογών της. Μιας ελίτ που θεωρεί ότι μπορεί να κλιμακώνει επ’ άπειρον, μεταφέροντας το κόστος αλλού και αναβάλλοντας την ευθύνη. Η πραγματικότητα, όμως, είναι αμείλικτη. Όταν οι ηγέτες πυρηνικών δυνάμεων μετατρέπονται σε αντικείμενο απειλών και “σεναρίων σύλληψης”, ο κόσμος εισέρχεται σε ζώνη χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Τότε δεν θα μιλάμε πια για διπλωματικά λάθη ή υπερβολική ρητορική, αλλά για μια συλλογική αποτυχία της Ευρώπης και της Βρετανίας να αποτρέψουν μια κλιμάκωση που μπορεί να οδηγήσει τον πλανήτη στον όλεθρο.
αυτα τα λενε οι Δημοκρατικοι εδω και 20 χρονια, τωρα το πηρατε χαμπαρι ;
Από όσα έχω διαβάσει για την διαδρομή του Προέδρου Putin νομίζω πως αν αποφασίσουν να τον απαγάγουν τουλάχιστον οι πρώτοι δέκα θα βρεθούν στο διάστημα !
Με τα πυρηνικά όπλα δεν παίζουν ευτυχώς πέρασε μόνο το μήνυμα ότι μπορούν πολύ άνετα και όποτε θέλουν να ισοπεδώσουν τα πάντα!!!!