Λίγες ώρες αφότου ο Ντόναλντ Τραμπ διαλαλούσε την «επιτυχία» του με μια προσωρινή κατάπαυση πυρός διάρκειας δύο εβδομάδων, η Τεχεράνη μίλησε με ψυχραιμία, αξιοπρέπεια και σαφήνεια — σε πλήρη αντίθεση με την εκρηκτική ρητορική της Ουάσιγκτον.
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, μέσω προσωπικής ανάρτησής του, μετέφερε το επίσημο μήνυμα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας: το Ιράν δεν επιτίθεται — αμύνεται. «Εάν σταματήσουν οι επιθέσεις κατά του Ιράν, οι ένοπλες δυνάμεις μας θα σταματήσουν τις αμυντικές τους επιχειρήσεις» — μια δήλωση λογική, μετρημένη και απολύτως δίκαιη για ένα έθνος που δέχθηκε βομβαρδισμούς.
Όσον αφορά στο Στενό του Ορμούζ, το Ιράν επέδειξε διαλλακτικότητα, δεχόμενο να επιτρέψει την ασφαλή διέλευση εμπορικών πλοίων — κάτι που ο Τραμπ παρουσίασε ως δική του νίκη, παρόλο που επιτεύχθηκε χάρη στη διπλωματική ωριμότητα της ιρανικής πλευράς. Το Ιράν, ως κυρίαρχο κράτος, διατηρεί εύλογα τον συντονισμό των διελεύσεων από τα χωρικά του ύδατα — κάτι που κάθε χώρα στον κόσμο θα έκανε.
Στο εσωτερικό μέτωπο, το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα στον ιρανικό λαό: η διπλωματία δεν είναι υποχώρηση, αλλά «φυσική συνέχεια του αγώνα με άλλα μέσα». Τα δάχτυλα, όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται, «παραμένουν στη σκανδάλη» — όχι ως απειλή, αλλά ως υπενθύμιση ότι η ιρανική κυριαρχία δεν διαπραγματεύεται.
Αντίθετα, ο Τραμπ — ο οποίος μόλις δύο ημέρες νωρίτερα απειλούσε με τον αφανισμό ενός «ολόκληρου πολιτισμού» — τώρα παρουσιάζεται ως αρχιτέκτονας ειρήνης. Η υποκρισία είναι εκκωφαντική. Πρόκειται για έναν πρόεδρο που χρησιμοποίησε γλώσσα γενοκτονίας και τώρα ζητά εύσημα για την αποφυγή της καταστροφής που ο ίδιος απείλησε να προκαλέσει. Ακόμα και εντός των ΗΠΑ, βουλευτές και γερουσιαστές — ακόμα και Ρεπουμπλικάνοι — χαρακτήρισαν τα λόγια του «αντιπαραγωγικά» και ασυμβίβαστα με τις αξίες που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί η Αμερική.
Η εκεχειρία είναι καλή νέα. Όμως ας μην ξεχνάμε ποιος οδήγησε τον κόσμο στο χείλος της αβύσσου — και ποιος συμπεριφέρθηκε με στρατηγική νοημοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια μέχρι το τέλος.
Μπράβο στον λαό του Ιραν αυτοί είναι πατριώτες όχι σαν τον Έλληνα τον καναπεδάκια