Η εύθραυστη εκεχειρία στη Μέση Ανατολή κομματιάστηκε για ακόμη μία φορά από την απροκάλυπτη επιθετικότητα του Ισραήλ, αποδεικνύοντας ότι το σιωνιστικό καθεστώς αντιλαμβάνεται τις διπλωματικές συμφωνίες αποκλειστικά ως εργαλείο εξαπάτησης και προετοιμασίας για το επόμενο αιματηρό του πλήγμα. Το τυφλό και εγκληματικό χτύπημα των ισραηλινών δυνάμεων στα νότια προάστια της Βηρυτού, το οποίο άφησε πίσω του δεκάδες νεκρούς και τραυματίες αμάχους ανάμεσα στα ερείπια ισοπεδωμένων κατοικιών, ξεμάσκαρε πλήρως τις πραγματικές προθέσεις του Μπενιαμίν Νετανιάχου και του πολεμοχαρούς κύκλου ασφαλείας του. Για το καθεστώς του Τελ Αβίβ, η ειρήνη είναι μια ενοχλητική λεπτομέρεια· στόχος τους παραμένει η μονομερής επιβολή ισχύος, η ανασύνταξη δυνάμεων μέσω της προσωρινής «σιωπής» και η σταδιακή, ύπουλη εξόντωση του Άξονα της Αντίστασης.
Μπροστά σε αυτή τη στρατηγική παγίδα, η άμεση, συντριπτική και πολυφασική πυραυλική απάντηση του Ιράν δεν ήταν απλώς δικαιολογημένη, αλλά αποτελούσε ζωτική και στρατηγική αναγκαιότητα. Η Τεχεράνη, αρνούμενη να αυτοκτονήσει πολιτικά και στρατιωτικά αποδεχόμενη την επικίνδυνη εξίσωση «επίθεση χωρίς απάντηση», έπληξε με απόλυτη ακρίβεια τη στρατηγική βάση Ραμάτ Νταβίντ —την κύρια φωλιά των ισραηλινών μαχητικών— αποκαθιστώντας αμέσως την ισορροπία του τρόμου. Με την εκτόξευση των βαλλιστικών πυραύλων, το Ιράν έστειλε ένα ξεκάθαρο, γραμμένο με μπαρούτι μήνυμα: η ασφάλεια της Βηρυτού και της Τεχεράνης είναι αδιαχώριστη. Η εποχή που το Ισραήλ βομβάρδιζε τους συμμάχους της Αντίστασης χωρίς κανένα κόστος τελείωσε οριστικά, καθώς η ιρανική ηγεσία μετέτρεψε τη θεωρία του «στρατηγικού βάθους» σε μια απτή, αποτρεπτική πραγματικότητα στο πεδίο των επιχειρήσεων.
Αυτός ο τελευταίος γύρος συγκρούσεων εξελίχθηκε σε μια οδυνηρή στρατηγική ήττα και έναν ανεπανάληπτο εξευτελισμό για το Ισραήλ, γεγονός που αναγκάζονται πλέον να παραδεχθούν ακόμη και τα ίδια τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης. Οι απεγνωσμένοι υπολογισμοί του Νετανιάχου βασίζονταν στη δημιουργία μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης με μοναδικό σκοπό να παρασύρει τις ΗΠΑ σε έναν γενικευμένο πόλεμο κατά του Ιράν. Ωστόσο, το τυχοδιωκτικό αυτό σχέδιο κατέρρευσε παταγωδώς. Ο Ντόναλντ Τραμπ όχι μόνο αρνήθηκε να εμπλακεί στην πολεμική παράνοια του Τελ Αβίβ, αλλά αναγκάστηκε να παρέμβει πυροσβεστικά, αφήνοντας το Ισραήλ εκτεθειμένο, τη στιγμή που το Ιράν ήταν εκείνο που είχε τον τελευταίο λόγο, καθορίζοντας κυρίαρχα τους όρους, τη διάρκεια και το τέλος της ανταλλαγής πυρών.
Η διπρόσωπη στάση της Ουάσινγκτον, η οποία στο παρασκήνιο συντόνιζε και ενέκρινε τις ισραηλινές επιθέσεις στη Βηρυτό ενώ στην επιφάνεια παρίστανε τον εγγυητή της εκεχειρίας, δεν στάθηκε ικανή να κάμψει τη δυναμική του Άξονα της Αντίστασης. Η ιστορική αυτή συγκυρία αποκάλυψε τα στενά όρια της ισχύος του Τελ Αβίβ και την απόλυτη εξάρτησή του από τις αμερικανικές πλάτες. Την ίδια στιγμή, η συγκλονιστική επιχειρησιακή ωριμότητα του Άξονα —με την Υεμένη και τους Χούθι να επιβάλλουν ταυτόχρονα ασφυκτικό αποκλεισμό στα ισραηλινά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα— απέδειξε ότι η ενότητα των μετώπων είναι πλέον ένας ενιαίος, ανίκητος μηχανισμός. Το Ιράν όρθωσε ανάστημα, επανακαθόρισε τους κανόνες εμπλοκής και κατέστησε σαφές ότι απέναντι σε ένα καθεστώς που καταλαβαίνει μόνο τη γλώσσα της βίας, το μπαρούτι των επιδρομών μπορεί και θα αναχαιτίζεται μόνο με το μπαρούτι της Αντίστασης.
