Η ιδέα ότι μια ξένη στρατιωτική επιχείρηση θα μπορούσε να φέρει την άμεση κατάρρευση του καθεστώτος στην Τεχεράνη είναι μια βαθιά λανθασμένη αντίληψη, η οποία υποτιμά τη ρίζα και την ανθεκτικότητα της ιρανικής πολιτικής δομής. Παρά την επικέντρωση των αμερικανο-ισραηλινών επιθέσεων στην κορυφή της ιρανικής ιεραρχίας, το κρατικό οικοδόμημα διαθέτει ισχυρούς μηχανισμούς επιβίωσης, που καθιστούν κάθε σενάριο άμεσης πτώσης εξαιρετικά απίθανο. Οι διαδηλώσεις που είχαν προηγηθεί και ερμηνεύτηκαν από τη Δύση ως πιθανός προάγγελος λαϊκής εξέγερσης απέτυχαν να συσπειρώσουν τον πληθυσμό γύρω από εξωτερικά επιβαλλόμενους στόχους, αποδεικνύοντας ότι η εθνική συνείδηση υπερβαίνει κάθε ξένη παρέμβαση. Αντί να γονατίσει η χώρα υπό την πίεση, οι βομβαρδισμοί και η ξένη επιρροή συχνά ενδυναμώνουν την εσωτερική συνοχή και την αίσθηση εθνικής κυριαρχίας.
Η προσπάθεια να επιβληθούν «εισαγόμενοι» ηγέτες –όπως η πιθανή επανεμφάνιση του γιου του τελευταίου Σάχη– φαντάζει σε μεγάλο μέρος της ιρανικής κοινωνίας ξένη και ακόμη και εχθρική. Τέτοιες επιλογές συνδέονται άμεσα με τα συμφέροντα των δυνάμεων που εξαπέλυσαν τις επιθέσεις, και για αυτό η νομιμοποίησή τους στο λαό είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η ιστορική εμπειρία του Ιράν δείχνει καθαρά ότι οποιαδήποτε ηγεσία επιχειρήσει να επιβληθεί με την υποστήριξη ξένων, καταδικάζεται σε αποτυχία και περιθωριοποίηση, ενισχύοντας τον εθνικισμό και την αντίσταση απέναντι στην εξωτερική πίεση.
Παράλληλα, η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κινδυνεύει να γυρίσει μπούμερανγκ εναντίον τους. Η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών αποδεικνύει ότι η βίαιη παρέμβαση στο Ιράν ενισχύει τα εθνικιστικά αντανακλαστικά και τη ριζοσπαστικοποίηση, αντί να αποδυναμώνει το καθεστώς. Η προσπάθεια να εξουδετερωθεί μια απειλή με στρατιωτικά μέσα μπορεί να οδηγήσει σε έναν εχθρό ακόμα πιο αποφασισμένο, ενωμένο και ανθεκτικό. Ο πόλεμος, υπό αυτή την έννοια, μετατρέπεται σε μια διαδικασία χωρίς προοπτική νίκης για την πλευρά που τον ξεκίνησε, αφήνοντας πίσω μόνο καταστροφές και μακροχρόνιες συνέπειες για την περιφερειακή σταθερότητα.
Η ανθεκτικότητα του ιρανικού συστήματος παραμένει εμφανής ακόμη και μετά το πλήγμα από τον θάνατο του Αγιατολάχ Χαμενεΐ. Τα συλλογικά όργανα της εξουσίας εξασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία του κράτους, ενώ η κοινωνία αντιμετωπίζει την ξένη επίθεση όχι ως απελευθέρωση, αλλά ως απειλή για την ίδια της την υπόσταση. Η προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος μέσω αεροπορικών επιδρομών αποδεικνύεται μια επικίνδυνη αυταπάτη, η οποία αφήνει το Ιράν ακλόνητο στα θεμέλιά του, ενισχυμένο μέσα από τον πόνο και την πίεση που δέχεται.
Κάτω από τη σκιά αυτής της στρατηγικής αυταπάτης, η Μέση Ανατολή βυθίζεται σε έναν πόλεμο που θα κοστίσει ακριβά σε όλους τους εμπλεκόμενους. Οι επιθέσεις μπορεί να προσφέρουν βραχυπρόθεσμη ικανοποίηση ή στρατηγικό πλεονέκτημα για τους επιτιθέμενους, αλλά εντέλει ενισχύουν την εσωτερική συνοχή του Ιράν, αναδεικνύοντας ότι η πραγματική δύναμη της χώρας βρίσκεται στην ανθεκτικότητα των θεσμών και τη σταθερή εθνική συνείδηση του λαού της. Ο πόλεμος, λοιπόν, όχι μόνο δεν φέρνει την ανατροπή που επιδιώκεται, αλλά δημιουργεί μια επικίνδυνη κλιμάκωση που μπορεί να καταστεί ανεξέλεγκτη, αφήνοντας ένα τοπίο καταστροφής και έντασης που θα επηρεάσει ολόκληρη την περιοχή για χρόνια.
