Με τη σφραγίδα του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, η Σύνοδος Κορυφής της Συμμαχίας στην Άγκυρα εξελίσσεται σε μια επίδειξη εξοπλιστικών προγραμμάτων δισεκατομμυρίων, επιβεβαιώνοντας ότι η νέα στρατηγική του ΝΑΤΟ στηρίζεται σε πρωτοφανή αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Μια επιλογή που παρουσιάζεται ως αναγκαία για την ασφάλεια, αλλά η οποία μεταφράζεται σε έναν τεράστιο οικονομικό λογαριασμό που καλούνται να πληρώσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί.
Ο Μαρκ Ρούτε όχι μόνο υπερασπίστηκε πλήρως τις απαιτήσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες από τους Ευρωπαίους συμμάχους, αλλά έφτασε να δηλώσει δημόσια ότι «του αρέσει αυτός ο άνθρωπος» και ότι «αυτό που κάνει για το ΝΑΤΟ είναι εξαιρετικά θετικό». Ουσιαστικά αναγνώρισε ότι η πίεση που ασκεί η Ουάσιγκτον επί χρόνια αποδίδει καρπούς, καθώς οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεσμεύονται πλέον να διαθέσουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για νέους εξοπλισμούς.
Η πρώτη ημέρα της Συνόδου συνοδεύτηκε από μια σειρά ανακοινώσεων που θυμίζουν περισσότερο διεθνή έκθεση αμυντικής βιομηχανίας παρά πολιτική σύνοδο ασφαλείας. Ο Ρούτε ανακοίνωσε επενδύσεις άνω των 40 δισ. δολαρίων σε συστήματα αντιμετώπισης drones, την αγορά έως πέντε μη επανδρωμένων αεροσκαφών MQ-4C Triton της Northrop Grumman, έως δέκα αεροσκαφών επιτήρησης GlobalEye της Saab, την ενίσχυση του στόλου ανεφοδιασμού Airbus A330 MRTT, αλλά και κοινό πρόγραμμα δημιουργίας και διαχείρισης στρατηγικών αποθεμάτων πολεμικού υλικού, στο οποίο συμμετέχουν μεταξύ άλλων η Ελλάδα και η Τουρκία.
Παράλληλα, ο επικεφαλής της Συμμαχίας χαρακτήρισε τη φετινή Σύνοδο «μεταμορφωτική», αποκαλύπτοντας ότι μόνο τα τελευταία δύο χρόνια οι ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ έχουν δεσμευθεί για επιπλέον αμυντικές δαπάνες ύψους περίπου 250 δισ. δολαρίων, ενώ προανήγγειλε ακόμη μεγαλύτερες επενδύσεις το επόμενο διάστημα.
Η επίσημη επιχειρηματολογία είναι γνωστή: η ρωσική απειλή, η ενίσχυση της Κίνας και οι διεθνείς γεωπολιτικές εξελίξεις επιβάλλουν, σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, μια πρωτοφανή στρατιωτική αναβάθμιση της Ευρώπης. Ωστόσο, η πολιτική πραγματικότητα είναι ότι η Συμμαχία μετακινείται ολοένα και περισσότερο προς ένα μοντέλο διαρκούς εξοπλιστικής κινητοποίησης, όπου κάθε νέα κρίση οδηγεί σε νέες παραγγελίες, νέα συμβόλαια και νέες δαπάνες.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος πληρώνει αυτόν τον σχεδιασμό. Οι κυβερνήσεις δεσμεύονται για τεράστια κονδύλια στην άμυνα, σε μια περίοδο κατά την οποία πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν πιέσεις στο κόστος ζωής, στην υγεία, στην παιδεία και στις κοινωνικές παροχές. Η αύξηση των στρατιωτικών προϋπολογισμών δεν είναι μια αφηρημένη λογιστική εγγραφή. Πρόκειται για πολιτικές επιλογές που επηρεάζουν άμεσα τις προτεραιότητες κάθε κράτους και μεταφέρουν το οικονομικό βάρος στους φορολογούμενους.
Οι δηλώσεις του Μαρκ Ρούτε αποτυπώνουν επίσης μια ακόμη πραγματικότητα: το ΝΑΤΟ ευθυγραμμίζεται σε μεγάλο βαθμό με τις απαιτήσεις της αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας. Ο ίδιος αναγνώρισε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ πέτυχε αυτό που επιδίωκαν διαχρονικά οι Ηνωμένες Πολιτείες, δηλαδή να αναγκάσουν τους Ευρωπαίους να αναλάβουν μεγαλύτερο μέρος του οικονομικού κόστους της Συμμαχίας.
Για την Ελλάδα, όμως, προκύπτουν εύλογα ερωτήματα. Η χώρα συγκαταλέγεται ήδη μεταξύ των κρατών που διαθέτουν υψηλό ποσοστό του ΑΕΠ τους για αμυντικές δαπάνες και συμμετέχει στις νέες κοινές πρωτοβουλίες του ΝΑΤΟ. Την ίδια στιγμή, στο ίδιο πλαίσιο συμμετέχει και η Τουρκία, η οποία ταυτόχρονα εμφανίζεται να αποκαθιστά τις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον, μετά τις κινήσεις προσέγγισης που έχουν καταγραφεί από την κυβέρνηση Τραμπ.
Μπορεί η Ελλάδα να συνεχίσει να επωμίζεται ολοένα μεγαλύτερα εξοπλιστικά βάρη χωρίς σαφείς εγγυήσεις για τα δικά της ζωτικά συμφέροντα; Και πώς διασφαλίζεται ότι η νέα πολιτική του ΝΑΤΟ δεν θα οδηγήσει σε περαιτέρω αναβάθμιση της Τουρκίας, η οποία παραμένει ο βασικός γεωπολιτικός ανταγωνιστής της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο;
Πρόκειται για ερωτήματα που αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς η Συμμαχία δείχνει να εισέρχεται σε μια νέα εποχή: περισσότερα εξοπλιστικά προγράμματα, μεγαλύτεροι στρατιωτικοί προϋπολογισμοί, στενότερη ευθυγράμμιση με τις απαιτήσεις της Ουάσιγκτον και ένα οικονομικό κόστος που, τελικά, καλούνται να επωμιστούν οι πολίτες των κρατών-μελών.
Οταν ο Πούτιν θα έχει φτάσει στο Κίεβο,εσείς ακόμη θα κάνετε συνόδους γατάκια της αρπαχτής!
Μπετοβλακες όλοι