ΑΥΤΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΚΑΝΕΙΣ; ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΣΟΠΕΔΩΜΕΝΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ – ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΕΤΝΑΜ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ; [ΦΩΤΟ ΣΟΚ]

Νέες δορυφορικές εικόνες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο φέρνουν στο φως τις συνέπειες των πρόσφατων ιρανικών επιθέσεων σε αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Μέση Ανατολή, προκαλώντας έντονη συζήτηση για την αποτελεσματικότητα της αμερικανικής αντιπυραυλικής άμυνας στην περιοχή.

Σύμφωνα με αναλυτές, μία από τις επιθέσεις σημειώθηκε στο Κατάρ, όπου ιρανική επιδρομή φέρεται να προκάλεσε σημαντικές ζημιές σε ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης πυραύλων τύπου AN/FPS-132. Ο στρατιωτικός αναλυτής Sam Lair δημοσίευσε δορυφορικές εικόνες της εταιρείας Planet Labs, στις οποίες διακρίνονται τα σημάδια της επίθεσης.

Στις εικόνες φαίνεται ότι τμήματα από τον κατεστραμμένο πίνακα του ραντάρ κατέρρευσαν πάνω στην οροφή του κεντρικού κτιρίου της εγκατάστασης, ενώ εντοπίζονται και ίχνη απορροής νερού, τα οποία πιθανότατα σχετίζονται με προσπάθειες κατάσβεσης πυρκαγιών που προκλήθηκαν μετά την έκρηξη.

Παρά τις ενδείξεις σοβαρών ζημιών, δεν έχει γίνει ακόμη σαφές πόσο εκτεταμένες είναι οι καταστροφές στον εξοπλισμό. Το σύστημα διαθέτει τρεις μεγάλους πίνακες ραντάρ και παραμένει άγνωστο αν οι δύο εναπομείναντες μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν κανονικά ή αν έχουν υποστεί εσωτερικές βλάβες. Εάν το σύστημα έχει τεθεί εκτός λειτουργίας, η επίθεση ενδέχεται να έχει μειώσει αισθητά τις δυνατότητες έγκαιρης προειδοποίησης και αντιπυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο.

Ζημιές και σε άλλες αμερικανικές εγκαταστάσεις

Παράλληλα, δορυφορικές εικόνες που δημοσιοποιήθηκαν από κινεζικές πηγές δείχνουν ζημιές και στην αμερικανική αεροπορική βάση Al Dhafra στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Οι εικόνες φέρονται να καταγράφουν πλήγματα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και υποδομές, γεγονός που ενισχύει την εικόνα ότι οι επιθέσεις είχαν ευρύτερη γεωγραφική εμβέλεια.

Στο μεταξύ, δημοσιεύθηκε φωτογραφία που φέρεται να δείχνει το σύστημα ραντάρ AN/TPY-2, το οποίο αποτελεί βασικό στοιχείο του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας THAAD, εγκατεστημένο στη βάση Muwafaq Salti στην Ιορδανία. Το συγκεκριμένο ραντάρ, με εκτιμώμενο κόστος περίπου 300 εκατομμύρια δολάρια, θεωρείται κρίσιμο για την αμερικανική αντιπυραυλική «ομπρέλα» στην περιοχή.

Επιπλέον, δορυφορικές εικόνες από τη βάση Arifjan στο Κουβέιτ φέρονται να καταγράφουν ζημιές σε τέσσερα κτίρια, σε υπόστεγα αποθήκευσης, αλλά και την καταστροφή κεραιών δορυφορικών επικοινωνιών, στοιχείο που θα μπορούσε να επηρεάσει τη λειτουργία δικτύων επικοινωνίας των αμερικανικών δυνάμεων.

Το τεράστιο κόστος της αποκατάστασης

Η αποκατάσταση ή αντικατάσταση των κατεστραμμένων συστημάτων δεν θα είναι ούτε γρήγορη ούτε φθηνή. Σύμφωνα με ανάλυση του περιοδικού Foreign Policy, η αντικατάσταση κρίσιμων αμερικανικών ραντάρ που έχουν υποστεί ζημιές από τις ιρανικές επιδρομές θα μπορούσε να ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο δολάρια και να απαιτήσει πολλά χρόνια.

Τα ραντάρ τύπου AN/FPS-132, που αποτελούν βασικό στοιχείο του δικτύου έγκαιρης προειδοποίησης βαλλιστικών πυραύλων των ΗΠΑ, χρειάζονται περίπου πέντε έως οκτώ χρόνια για να κατασκευαστούν και να εγκατασταθούν, με κόστος που φτάνει περίπου τα 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια. Από την άλλη πλευρά, τα πιο κινητά ραντάρ AN/TPS-59 μπορούν να αντικατασταθούν σε περίπου δύο χρόνια, με κόστος που κυμαίνεται μεταξύ 50 και 75 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ωστόσο, ακόμη και αυτή η διαδικασία εξαρτάται από κρίσιμες πρώτες ύλες. Ένα σημαντικό ποσοστό των ηλεκτρονικών εξαρτημάτων των σύγχρονων ραντάρ βασίζεται στο γάλλιο, μέταλλο του οποίου περίπου το 98% της παγκόσμιας παραγωγής προέρχεται από την Κίνα, γεγονός που δημιουργεί επιπλέον γεωπολιτικές εξαρτήσεις.

Ένα γνώριμο μοτίβο για τις ΗΠΑ

Οι εξελίξεις αυτές αναζωπυρώνουν τη συζήτηση για την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Μέση Ανατολή και για το κατά πόσο η τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ μπορεί να εγγυηθεί την απόλυτη ασφάλεια των βάσεών τους. Παρά τα πανάκριβα συστήματα άμυνας και τα εκτεταμένα δίκτυα επιτήρησης, οι επιθέσεις φαίνεται να αποκάλυψαν τρωτά σημεία σε μια από τις πιο ισχυρές στρατιωτικές μηχανές του κόσμου.

Ορισμένοι αναλυτές βλέπουν ακόμη και ιστορικούς παραλληλισμούς. Όπως και σε άλλες συγκρούσεις όπου η αμερικανική στρατιωτική ισχύς δοκιμάστηκε σε σύνθετα γεωπολιτικά περιβάλλοντα, η σημερινή ένταση στη Μέση Ανατολή θυμίζει σε κάποιους την εμπειρία των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ, όπου η τεχνολογική υπεροχή δεν απέτρεψε τελικά μια μακροχρόνια και δαπανηρή εμπλοκή.

Καθώς η ένταση στην περιοχή παραμένει υψηλή και οι επιθέσεις συνεχίζουν να αναδιαμορφώνουν την ισορροπία δυνάμεων, το ερώτημα που τίθεται πλέον δεν αφορά μόνο το μέγεθος των ζημιών, αλλά και το κατά πόσο η στρατηγική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή μπορεί να παραμείνει βιώσιμη σε ένα ολοένα πιο ασταθές γεωπολιτικό τοπίο.