Η θεμελιώδης αρχή της χριστιανικής διδασκαλίας «αγαπάτε αλλήλους ως εαυτούς» μοιάζει να έχει πλήρως εξαφανιστεί από τη συμπεριφορά της «γαλάζιας» Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ακόμη και μέσα στο κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδας, όπου η έννοια της ταπεινότητας και της αυτοκριτικής θα έπρεπε να κυριαρχεί, στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας επικρατεί ένα τοξικό μείγμα εσωστρέφειας, καχυποψίας και ανοιχτής σύγκρουσης.
Η κατάσταση στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας θυμίζει καζάνι που βράζει. Όπως χαρακτηριστικά παραδέχονται έμπειρα στελέχη, «άνοιξε το καπάκι» και ήρθαν στην επιφάνεια όλα όσα μέχρι πρότινος κρύβονταν επιμελώς στο παρασκήνιο. Αφορμή στάθηκε η διαχείριση από το Μέγαρο Μαξίμου της νέας δικογραφίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η οποία αντιμετωπίστηκε με μια λογική «οριζόντιας ευθύνης», προκαλώντας έντονες αντιδράσεις.
Η επιλογή να προωθηθεί η άρση ασυλίας για όλους ανεξαιρέτως τους εμπλεκόμενους βουλευτές εκλήφθηκε από πολλούς ως πολιτικό «άδειασμα». Βουλευτές που μέχρι χθες στήριζαν χωρίς δεύτερη σκέψη την κυβερνητική γραμμή, εμφανίζονται πλέον εξοργισμένοι, θεωρώντας ότι θυσιάζονται για την επικοινωνιακή διαχείριση μιας κρίσης. Η δυσαρέσκεια δεν περιορίζεται σε ψιθύρους· εκδηλώνεται πλέον δημόσια, με υπουργούς και στελέχη να αφήνουν σαφείς αιχμές ότι δεν πρόκειται να συναινέσουν άκριτα.
Χαρακτηριστική είναι η στάση του Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος επιχείρησε να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα των δικογραφιών, φτάνοντας στο σημείο να βαφτίζει το ρουσφέτι «πολιτική διαμεσολάβηση» — μια τοποθέτηση που αποκαλύπτει το βάθος της στρεβλής πολιτικής κουλτούρας που εξακολουθεί να διαπερνά τον κυβερνητικό μηχανισμό.
Μπροστά στον κίνδυνο γενικευμένης ανταρσίας, το Μέγαρο Μαξίμου αναγκάστηκε να κάνει πίσω, εγκαταλείποντας την ιδέα επιβολής κομματικής πειθαρχίας και επιτρέποντας στους βουλευτές να ψηφίσουν «κατά συνείδηση». Ωστόσο, η κίνηση αυτή δεν εκτονώνει την κρίση· αντίθετα, επιβεβαιώνει την αδυναμία του επιτελείου του Κυριάκος Μητσοτάκης να διατηρήσει τον έλεγχο της ίδιας του της παράταξης.
Η εσωκομματική ένταση ενισχύεται περαιτέρω από τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού για ενδεχόμενο ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας. Πολλοί βουλευτές βλέπουν την πρόταση αυτή όχι ως μεταρρυθμιστική τομή, αλλά ως απειλή για την πολιτική τους επιβίωση. Εκφράζουν έντονες αντιρρήσεις, επισημαίνοντας ότι μια τέτοια αλλαγή θα αποδυναμώσει τη σχέση τους με την εκλογική τους βάση και θα δημιουργήσει νέες ανισορροπίες εντός του κόμματος.
Σαν να μην έφταναν αυτά, στο εσωτερικό της ΝΔ κυκλοφορούν πλέον ανοιχτά σενάρια που αγγίζουν τα όρια της εσωτερικής υπονόμευσης. Ορισμένοι βουλευτές αφήνουν αιχμές για επιλεκτική στοχοποίηση, επισημαίνοντας ότι μέχρι στιγμής δεν έχει εμπλακεί κανένα πρόσωπο από τον στενό κύκλο του πρωθυπουργού. Οι υπαινιγμοί αυτοί, που «φωτογραφίζουν» συγκεκριμένα στελέχη του Μαξίμου, εντείνουν το κλίμα δυσπιστίας και διάλυσης της κομματικής συνοχής.
Παράλληλα, επανέρχεται η παλιά γκρίνια για τη σύνθεση της κυβέρνησης, με βουλευτές να διαμαρτύρονται έντονα για την παρουσία πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ και εξωκοινοβουλευτικών υπουργών σε καίριες θέσεις. Το αίσθημα αδικίας είναι διάχυτο: όσοι δίνουν τη μάχη στην κοινωνία νιώθουν ότι παραγκωνίζονται, ενώ άλλοι απολαμβάνουν τα οφέλη της εξουσίας χωρίς πολιτικό κόστος.
Πίσω από αυτή την εικόνα αποσύνθεσης κρύβεται μια βαθύτερη αγωνία: ο φόβος της μη επανεκλογής. Η πολιτική επιβίωση γίνεται το βασικό κίνητρο, μετατρέποντας την Κοινοβουλευτική Ομάδα σε πεδίο ανταγωνισμών και προσωπικών στρατηγικών, μακριά από κάθε έννοια συλλογικής ευθύνης ή πολιτικής συνοχής.
Η άφιξη νέων δικογραφιών στη Βουλή, που αγγίζουν επιπλέον στελέχη, αναμένεται να ρίξει κι άλλο λάδι στη φωτιά. Η επόμενη περίοδος διαγράφεται εκρηκτική, με τη Νέα Δημοκρατία να εμφανίζεται βαθιά διχασμένη, πολιτικά αποδυναμωμένη και εγκλωβισμένη στις ίδιες της τις αντιφάσεις.
