Αν η Ίμπιζα εκπροσωπεί το ξέφρενο καλοκαιρινό πάρτι, η γειτονική Φορμεντέρα προσφέρει την επόμενη ημέρα του, απαλλαγμένη από κάθε ίχνος έντασης. Στο μικρό αυτό νησί χτυπά ο ήρεμος, αυθεντικός παλμός των Βαλεαρίδων, αποτελώντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα βιώσιμου τουρισμού και ήπιας ανάπτυξης σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Παρά τις πολυάριθμες απόπειρες να αλλάξει χαρακτήρα και να ενταχθεί δυναμικά στον μαζικό τουριστικό χάρτη, η Φορμεντέρα κατάφερε να διατηρήσει την ταυτότητά της. Αν και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την Ίμπιζα, μοιράζεται το ίδιο φως, τους ίδιους ανέμους και ανήκει στο ίδιο νησιωτικό σύμπλεγμα, αυτή η στενή λωρίδα γης μοιάζει να κινείται σε διαφορετικό χρόνο. Εκεί όπου η γειτονική μεγαλούπολη του clubbing αφιερώθηκε στους έντονους ρυθμούς της νύχτας και στις πτήσεις τσάρτερ, η Φορμεντέρα παρέμεινε προσηλωμένη στη γαλήνη και τη συνειδητή απλότητα.
Η σκόπιμη απουσία αεροδρομίου δεν αποτελεί ένα τουριστικό καπρίτσιο, αλλά δομικό στοιχείο της φιλοσοφίας του νησιού. Η πρόσβαση γίνεται αποκλειστικά από τη θάλασσα, με τα σκάφη να αναχωρούν από το Port d’Eivissa της Ίμπιζα, δίπλα στην ιστορική Dalt Vila. Το ταξίδι διαρκεί από 30 έως 45 λεπτά με τα ταχύπλοα και περίπου μία ώρα με τα συμβατικά πλοία, καταλήγοντας στο λιμάνι της La Savina. Αυτή η σύντομη θαλάσσια διαδρομή λειτουργεί ως ένα φυσικό μεταβατικό στάδιο, καθώς η αίσθηση της ηρεμίας αρχίζει να διαμορφώνει τη διάθεση του ταξιδιώτη πριν ακόμα αποβιβαστεί. Οι περίπου 12.000 μόνιμοι κάτοικοι ζουν σε ένα περιβάλλον όπου η χαμηλή δόμηση, η προστασία των ακτών, η εκτεταμένη χρήση του ποδηλάτου και οι αυστηροί περιβαλλοντικοί κανόνες αποδεικνύουν ότι προτεραιότητα έχει η ποιότητα και όχι η ποσότητα.
Καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση αυτής της ατμόσφαιρας επίγειου παραδείσου έπαιξε το κίνημα των χίπις κατά τις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Τα εναλλακτικά κινήματα της εποχής αποθέωσαν τις τότε παρθένες γωνιές της Μεσογείου ως ιδανικούς τόπους ελευθερίας μακριά από κοινωνικές συμβάσεις. Προσωπικότητες της μουσικής όπως οι Pink Floyd, ο Bob Dylan, η Joni Mitchell και το συγκρότημα King Crimson αναζήτησαν εκεί ένα καταφύγιο ανωνυμίας στην ακμή της καλλιτεχνικής τους πορείας. Ακόμη και σήμερα, που το νησί επισκέπτονται διακριτικά σύγχρονοι καλλιτέχνες, μοντέλα και αστέρες του σινεμά, εκείνο που παραμένει ζωντανό είναι το πνεύμα της ανεπιτήδευτης αυθεντικότητας.
Το προστατευμένο φυσικό τοπίο παραμένει ο απόλυτος πρωταγωνιστής, με τις παραλίες της Φορμεντέρα να κατατάσσονται συχνά στις ωραιότερες της Ευρώπης. Η διάσημη Ses Illetes, απλωμένη πάνω σε μια στενή λωρίδα γης, δίνει στον κολυμβητή την αίσθηση ότι βρίσκεται ανάμεσα σε δύο διαφορετικές αποχρώσεις του τιρκουάζ. Από την άλλη πλευρά, η απέραντη ακτή Migjorn εξασφαλίζει χώρο και απομόνωση ακόμη και στην καρδιά του καλοκαιριού, ενώ οι μικρότεροι βραχώδεις κολπίσκοι προσθέτουν εναλλακτικές υφές στο θαλάσσιο σκηνικό κάτω από το λαμπερό φως των Βαλεαρίδων.
Η εμπειρία της θάλασσας ολοκληρώνεται ιδανικά μέσα από την τοπική γαστρονομία, όπου οι γεύσεις αποτελούν φυσική συνέχεια του περιβάλλοντος. Στη Ses Illetes, το φρέσκο ψάρι, οι παέγιες θαλασσινών και τα ντόπια κρασιά σερβίρονται σχεδόν πάνω στο κύμα, με σημεία αναφοράς το κομψό Juan y Andrea, γνωστό για το ψάρι ημέρας, και το Es Molí de Sal, το οποίο στεγάζεται σε έναν παλιό αλυκόμυλο και προσφέρει δημιουργική μεσογειακή κουζίνα με θέα στο ηλιοβασίλεμα. Στην πιο γαλήνια ακτή Migjorn, οι μικρές οικογενειακές ταβέρνες και τα χαλαρά chiringuitos μετατρέπουν το γεύμα σε ιεροτελεστία ανεμελιάς, προσφέροντας παραδοσιακά πιάτα όπως το bullit de peix (τοπική συνταγή ψαριού) και ψητά θαλασσινά. Στην ίδια περιοχή, το Ca Na Pepa στο χωριό Sant Ferran de ses Roques αναδεικνύει τη γήινη πλευρά της φιλοξενίας, ενώ το Blue Bar διατηρεί αναλλοίωτο τον μποέμ χαρακτήρα του νησιού για δείπνο κάτω από τα αστέρια. Η Φορμεντέρα αποδεικνύει έμπρακτα ότι η τουριστική ανάπτυξη μπορεί να επιτευχθεί χωρίς περιττές και επιθετικές υποδομές, επιβεβαιώνοντας ότι η απλότητα δεν είναι μια ξεθωριασμένη ανάμνηση του παρελθόντος, αλλά ένας ζωντανός τρόπος ζωής.
