Η αίσθηση της τελειότητας που εκπέμπουν τα μεγάλα αριστουργήματα της ιστορίας της τέχνης συχνά επικαλύπτει τις μικρές λεπτομέρειες, τις ανατομικές υπερβολές ή τις παράξενες προοπτικές που παραμένουν αόρατες στο ευρύ κοινό για αιώνες. Η ζωγραφική και η γλυπτική δεν υπήρξαν ποτέ φωτογραφική αποτύπωση της πραγματικότητας. Οι καλλιτέχνες παραμόρφωναν τον χώρο, άλλαζαν τις αναλογίες και προσέθεταν στοιχεία, εξυπηρετώντας τη σύνθεση, το μήνυμα ή τις ιδιαιτερότητες του περιβάλλοντος τοποθέτησης του έργου.
Στον Μυστικό Δείπνο του Λεονάρντο ντα Βίντσι στο Μιλάνο, ορισμένες ανατομικές ασυνέπειες στην απόδοση των χεριών και των άκρων των Αποστόλων έχουν χαρακτηριστεί κατά καιρούς ως αβλεψίες. Ωστόσο, η έντονη κίνηση και οι σύνθετες στάσεις εξυπηρετούν τη δραματικότητα της στιγμής της αποκάλυψης της προδοσίας, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για συνειδητή συνθετική επιλογή.
Αντίστοιχα, στον Δαβίδ του Μιχαήλ Αγγέλου, το κεφάλι και τα χέρια είναι αισθητά μεγαλύτερα σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα. Η ανατομική αυτή απόκλιση έγινε εσκεμμένα, καθώς το γλυπτό προοριζόταν αρχικά για ψηλό σημείο στον Καθεδρικό Ναό της Φλωρεντίας, οπότε οι αναλογίες έπρεπε να προσαρμοστούν ώστε το έργο να φαίνεται ισορροπημένο όταν το κοιτάζει κανείς από χαμηλά.
Στη Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ, η γεωμετρία του εντυπωσιακού αρχιτεκτονικού χώρου δεν ακολουθεί αυστηρά τους κανόνες της πραγματικής προοπτικής. Ο Ραφαήλ δεν στόχευε στην κατασκευαστική ακρίβεια, αλλά στη δημιουργία μιας ιδανικής σκηνής που θα προσέδιδε το ανάλογο μεγαλείο στους φιλοσόφους της αρχαιότητας.
Πριν την εξέλιξη της ανατομικής μελέτης και την εφεύρεση της φωτογραφίας υψηλής ταχύτητας, πρόκληση αποτελούσε και η απεικόνιση των ζώων. Σε πολλούς μεσαιωνικούς και αναγεννησιακούς πίνακες, τα άλογα εμφανίζονται με αφύσικες αναλογίες ή με κινήσεις ποδιών που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, καθώς οι καλλιτέχνες βασίζονταν μόνο σε παρατηρήσεις με το γυμνό μάτι ή σε σχέδια άλλων δημιουργών.
Η σύγχρονη τεχνολογία (ακτίνες Χ, υπέρυθρη φωτογραφία) αποκαλύπτει συχνά τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια των έργων. Τα ευρήματα αυτά, γνωστά ως pentimenti (μεταμέλειες), δείχνουν τις αρχικές ιδέες, τις αλλαγές στη στάση των μορφών ή τις διορθώσεις που έκανε ο ίδιος ο ζωγράφος κατά τη διάρκεια της δημιουργίας.
Τέλος, στη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, η μη απόλυτα φυσική στάση των χεριών και οι αναλογίες του σώματος δεν αποτελούν σφάλματα. Ο Ντα Βίντσι, βαθύς γνώστης της ανθρώπινης ανατομίας, χρησιμοποίησε σταδιακές τεχνικές στρωμάτωσης (sfumato) και συνθετικές επιλογές που εξυπηρετούσαν τη συνολική αρμονία και το πέπλο μυστηρίου που περιβάλλει τη μορφή.
