Σήμερα εμφανίζεται ως μέλος μιας κυβέρνησης που απαγορεύει κάθε συνάθροιση, πορεία ή υπαίθρια εκδήλωση για τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την αποφράδα νύχτα των Ιμίων. Μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει τη μνήμη ενός εθνικού τραύματος ως πρόβλημα «δημόσιας τάξης», την ίδια ακριβώς στιγμή που επιτρέπει η ίδια επέτειος να «τιμάται» με συγκεντρώσεις αλλοδαπών μεταναστών, χωρίς καμία ευαισθησία για τον συμβολισμό και τη συγκυρία.
Όμως ο Θάνος Πλεύρης δεν ήταν πάντα έτσι. Και δεν γίνεται να ήταν. Διότι αν ήταν, πώς ακριβώς θα μπορούσε να απευθυνθεί και να μετατρέψει σε εκλογική πελατεία το ακροατήριο που επί δεκαετίες παρακολουθούσε με φανατισμό τις εκπομπές και τη ρητορική του πατέρα του;
Η πολιτική μνήμη, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να την ξαναγράψουν, δεν σβήνει. Το 1996, ο Θάνος Πλεύρης όχι μόνο δεν καταδίκαζε τις πορείες για τα Ίμια, αλλά πρωτοστατούσε σε αυτές. Συμμετείχε ενεργά στις κινητοποιήσεις, τις ίδιες ακριβώς που σήμερα θεωρεί «επικίνδυνες» και άξιες απαγόρευσης. Και όχι απλώς συμμετείχε, αλλά βρισκόταν στην πρώτη γραμμή, με έντονο φανατισμό, στην καύση της τουρκικής σημαίας έξω από την τουρκική πρεσβεία.
Αυτά δεν είναι ερμηνείες. Είναι γεγονότα. Οι φωτογραφίες υπάρχουν και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα μιας πολιτικής διαδρομής που σήμερα επιχειρείται να αποσιωπηθεί. Και αν χρειαστεί, υπάρχουν και τα γραπτά. Κείμενα, τοποθετήσεις και δημόσιες παρεμβάσεις που αποτυπώνουν με σαφήνεια τις τότε θέσεις, οι οποίες απέχουν έτη φωτός από το σημερινό «θεσμικό» προσωπείο.
Η αντίφαση είναι εκκωφαντική. Από τον δρόμο και τις εμπρηστικές ενέργειες, στο υπουργικό γραφείο και την απαγόρευση κάθε έκφρασης μνήμης. Από την πολιτική εκμετάλλευση του πατριωτικού συναισθήματος, στη διαχείρισή του ως ενοχλητικού παράγοντα που πρέπει να φιμωθεί. Δεν πρόκειται για πολιτική ωρίμανση· πρόκειται για ωμό οπορτουνισμό.
Διότι άλλο η αλλαγή θέσεων με ειλικρίνεια και αυτοκριτική, και άλλο η πλήρης αναίρεση του παρελθόντος χωρίς καμία ανάληψη ευθύνης. Όταν κάποιος που χτίστηκε πολιτικά πάνω σε συγκεκριμένα σύμβολα και συγκρούσεις, έρχεται σήμερα να απαγορεύει εκείνους ακριβώς τους δρόμους και τις εκδηλώσεις, τότε δεν μιλάμε για συνέπεια αλλά για πολιτική υποκρισία.
Οι φωτογραφίες μένουν. Τα γραπτά μένουν. Και όσο κι αν κάποιοι επιχειρούν να εμφανιστούν ως εγγυητές της «τάξης» και της «νομιμότητας», το παρελθόν τους επιστρέφει για να θυμίζει ότι η εξουσία δεν σβήνει τις διαδρομές – απλώς τις αποκαλύπτει.
