Η οικονομική εξαθλίωση της μεσαίας τάξης δεν αποτελεί πλέον κρυφό μυστικό, αλλά μια εφιαλτική πραγματικότητα που συντελείται με πρωτοφανή βιαιότητα. Το φαινόμενο αυτό σαρώνει τις δυτικές κοινωνίες, όπως την Ιταλία, όπου η στασιμότητα των μισθών επί τρεις δεκαετίες —την ώρα που ενοίκια, βασικά αγαθά και στοιχειώδεις θερινές διακοπές εκτοξεύονται— έχει μετατρέψει τη μεσαία τάξη στους «νέους φτωχούς». Οι πολίτες που κάποτε αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας, υποβιβάζονται αθόρυβα και χωρίς έλεος, αφήνοντας πίσω τους έρημες παραλίες και άδειες ξαπλώστρες ακόμα και στην καρδιά του καλοκαιριού.
Στην Ελλάδα, αυτή η συστημική σφαγή φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υπό τη διακυβέρνησή του, η αγοραστική δύναμη των ελληνικών νοικοκυριών έχει κατακρημνιστεί, καθώς η ανεξέλεγκτη ακρίβεια στα καύσιμα, την ενέργεια και το σούπερ μάρκετ εξανεμίζει το εισόδημα πριν βγει ο μήνας. Την ίδια στιγμή που η οικονομική ελίτ παραμένει προστατευμένη, απολαμβάνοντας υπερκέρδη και επιδοτούμενη πολυτέλεια, η ελληνική μεσαία τάξη βιώνει τον πλήρη εμπαιγμό μέσα από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, επιδόματα-ψίχουλα και ψευδεπίγραφες υποσχέσεις περί «ανάπτυξης για όλους».
Η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι απλώς ανεπαρκής, αλλά βαθιά ταξική, καθώς μετατρέπει βασικά κοινωνικά δικαίματα —όπως η στέγαση, η αξιοπρεπής διαβίωση και οι καλοκαιρινές διακοπές— σε προνόμια για λίγους. Η αριθμητική είναι αμείλικτος μάρτυρας: όταν ο μισθός δεν καλύπτει ούτε τα βασικά έξοδα μετακίνησης και διατροφής, η φτωχοποίηση δεν είναι φυσικό φαινόμενο αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει καταδικάσει τη μεσαία τάξη σε έναν διαρκή, αθόρυβο υποβιβασμό, επιβάλλοντας ένα οικονομικό μοντέλο που διευρύνει τις ανισότητες και λεηλατεί το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.
