Στις 8 Αυγούστου του 1303, ένας γιγαντιαίος σεισμός με επίκεντρο την Κρήτη, εκτιμώμενου μεγέθους περίπου 8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, συγκλόνισε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. Το καταστροφικό αυτό φαινόμενο, που συνοδεύτηκε από ένα τεράστιο τσουνάμι, προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές από τα ελληνικά νησιά και τις ακτές της Μέσης Ανατολής μέχρι την Αίγυπτο, αποτελώντας ένα από τα πιο ισχυρά φυσικά γεγονότα του Μεσαίωνα.
Μεταξύ των περιοχών που δέχθηκαν το σφοδρότερο πλήγμα ήταν η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Τα θαλάσσια κύματα κατέστρεψαν κτίρια, τείχη και λιμενικές υποδομές, ενώ προκάλεσαν ανεπανόρθωτες βλάβες στον περίφημο Φάρο της Αλεξάνδρειας, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Το επιβλητικό οικοδόμημα στη νησίδα Φάρος, το οποίο ξεπερνούσε σε ύψος τα 100 μέτρα και αποτελούσε για αιώνες σύμβολο τεχνολογικής προόδου και πλοηγό των ναυτικών, είχε ήδη δοκιμαστεί από προγενέστερες σεισμικές δονήσεις.
Με τον σεισμό του 1303, αραβικές πηγές της εποχής αναφέρουν ότι τμήματα της ανώτερης κατασκευής του κατέρρευσαν και το κτίριο υπέστη σοβαρές ρωγμές, γεγονός που σηματοδότησε την αφετηρία της οριστικής του παρακμής ως ενεργού ναυτικού φάρου. Παρά τη σφοδρότητα του πλήγματος, ο Φάρος δεν κατέρρευσε ολοσχερώς εκείνη την ημέρα. Μέρη του παρέμειναν όρθια για αρκετές δεκαετίες, όπως επιβεβαιώνει ο διάσημος περιηγητής Ιμπν Μπατούτα κατά την επίσκεψή του το 1326. Ωστόσο, μέχρι το 1349 η κατάσταση του μνημείου είχε επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό που κατέστη εντελώς απρόσιτο.
Η τελική εξαφάνιση του αρχαίου θαύματος υπήρξε μια σταδιακή διαδικασία. Τον 15ο αιώνα, τα εναπομείναντα υλικά του χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση του φρουρίου του Καΐτ Μπέη στο ίδιο ακριβώς σημείο, ενώ σημαντικά τμήματα της κατασκευής βρίσκονται σήμερα στον βυθό του λιμανιού της Αλεξάνδρειας, αποτελώντας αντικείμενο υποβρύχιας αρχαιολογικής έρευνας. Ο σεισμός της Κρήτης το 1303 σφράγισε έτσι τη μοίρα ενός από τα πιο εμβληματικά δημιουργήματα της αρχαιότητας.
