Η εξειδίκευση των μέτρων που ανακοινώθηκαν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Κυριάκο Πιερρακάκη αποκαλύπτει μια ξεκάθαρη στόχευση σε συγκεκριμένες εκλογικές ομάδες ενόψει των κάλπεων, αντί για μια συνολική ανακούφιση της κοινωνίας. Η κατανομή των ελαφρύνσεων δεν είναι ομοιόμορφη, καθώς κατευθύνεται σε κατηγορίες όπου η Νέα Δημοκρατία αναζητά στήριξη ή φοβάται διαρροές, όπως οι συνταξιούχοι με μικρά επιδόματα και επιλεγμένα εισοδήματα. Πρόκειται για συμβολικές παρεμβάσεις που προβάλλονται επικοινωνιακά, αλλά ακυρώνονται στην καθημερινότητα από το κόστος στο σουπερμάρκετ, αφήνοντας ακάλυπτους τους μικρομεσαίους, τους ενοικιαστές και όσους πιέζονται από τα καύσιμα και τις δανειακές υποχρεώσεις. Η κυβέρνηση δεν σχεδίασε μια ουσιαστική κοινωνική πολιτική, αλλά έναν χάρτη προσέλκυσης ψηφοφόρων.
Ιδιαίτερα υπολογισμένος εμφανίζεται και ο χρονικός προγραμματισμός των παροχών. Ένα μέρος τους αποδίδεται πριν τις εκλογές για να δημιουργηθεί η εντύπωση της προσφοράς, ενώ το υπόλοιπο παραπέμπεται για μετά, λειτουργώντας ως μέσο πίεσης. Το μήνυμα προς τους πολίτες είναι πως η ολοκλήρωση των ενισχύσεων εξαρτάται από τη διατήρηση της σημερινής διακυβέρνησης. Με αυτόν τον τρόπο, οι παροχές μετατρέπονται σε προεκλογικό συμβόλαιο με δόσεις, όπου η συνέχεια της ενίσχυσης ταυτίζεται με τη διατήρηση της εξουσίας.
Παράλληλα, απουσιάζουν οι δομικές λύσεις, όπως η ουσιαστική μείωση της φορολογίας στην εργασία, οι δραστικές παρεμβάσεις στο στεγαστικό πρόβλημα ή οι μόνιμες λύσεις για το κόστος ενέργειας. Αντί αυτών, επιλέχθηκε μια σειρά από μικρά και επικοινωνιακά ασφαλή μέτρα, ικανά να δημιουργήσουν θετικούς τίτλους αλλά ανεπαρκή για τη βελτίωση της καθημερινότητας. Η κυβερνητική τακτική δεν στοχεύει στην αντιμετώπιση της ακρίβειας, αλλά στη διαμόρφωση του αφηγήματος ότι προσφέρθηκε στήριξη, εξαρτώντας το δεύτερο πακέτο μέτρων από την επανεκλογή της.
Δεκαετίες τώρα…