Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) δεν αφορά μόνο τα παιδιά. Χιλιάδες ενήλικες ζουν καθημερινά με τα συμπτώματά της, πολλές φορές χωρίς καν να γνωρίζουν ότι πάσχουν από τη συγκεκριμένη νευροαναπτυξιακή διαταραχή, με αποτέλεσμα να κρίνονται άδικα από το περιβάλλον τους.

Όπως εξηγεί ο ψυχολόγος και καθηγητής κλινικής ψυχολογίας J. Russell Ramsay, οι δυσκολίες στην οργάνωση, η αφηρημάδα, οι καθυστερήσεις ή η αδυναμία ολοκλήρωσης μιας υποχρέωσης δεν αποτελούν ένδειξη αδιαφορίας ή τεμπελιάς. Αντίθετα, σχετίζονται με τον διαφορετικό τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου και με τις δυσκολίες στις λεγόμενες εκτελεστικές λειτουργίες, όπως ο προγραμματισμός, η συγκέντρωση και ο αυτοέλεγχος.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η ΔΕΠΥ μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με τη σωστή θεραπεία, η οποία περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, ψυχοθεραπεία και πρακτικές στρατηγικές οργάνωσης. Ωστόσο, η διαταραχή δεν εξαφανίζεται, γι’ αυτό και οι δυσκολίες μπορεί να εμφανίζονται ακόμη και όταν ο άνθρωπος ακολουθεί πιστά τη θεραπεία του.

Καθοριστικό ρόλο παίζει η στάση των ανθρώπων γύρω από το άτομο με ΔΕΠΥ.

Η κατανόηση, η συνεργασία και η αναγνώριση ακόμη και των μικρών καθημερινών επιτυχιών μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά την αυτοπεποίθηση και την ποιότητα ζωής του. Παράλληλα, απλές πρακτικές, όπως οι υπενθυμίσεις στο κινητό, οι λίστες υποχρεώσεων και ο καλύτερος προγραμματισμός της καθημερινότητας, μπορούν να κάνουν ουσιαστική διαφορά.

Οι ειδικοί τονίζουν ότι η ενημέρωση είναι το πρώτο βήμα για να σταματήσουν οι άδικες ταμπέλες. Πίσω από έναν άνθρωπο που ξεχνά, αργεί ή δυσκολεύεται να οργανωθεί, μπορεί να κρύβεται μια πραγματική νευροαναπτυξιακή διαταραχή και όχι έλλειψη διάθεσης ή προσπάθειας. Η κατανόηση, η έγκαιρη διάγνωση και η σωστή υποστήριξη μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά την καθημερινότητα τόσο των ίδιων των ανθρώπων με ΔΕΠΥ όσο και των οικογενειών τους.