O Βασίλης Κοκοτσάκης με ανάρτησή του αναφέρεται στο «οξυγόνο της αλήθειας», για την οποία υπόσχεται ότι «δεν θα μείνει θαμμένη».
Ο απόστρατος της Πυροσβεστικής και τεχνικός σύμβουλος οικογενειών θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας, κλείνει την ανάρτησή του με μια συγκλονιστική φράση: «Τρία χρόνια μετά, σκύβω το κεφάλι στη μνήμη των 57. Και σηκώνω το βλέμμα για την αλήθεια».
Όλα όσα έγραψε ο Βασίλης Κοκοτσάκης
ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ – ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Τρία χρόνια από τη νύχτα που ο χρόνος σταμάτησε.
Τρία χρόνια από τις φωνές που ζητούσαν οξυγόνο.
Τρία χρόνια από τότε που 57 οικογένειες δεν ξαναείδαν τα παιδιά τους, τους οικείους τους.
Σήμερα δεν θέλω να μιλήσω ως πραγματογνώμονας.
Θέλω να μιλήσω ως άνθρωπος.
Τρία χρόνια δουλέψαμε με αριθμούς, καμπύλες θερμοκρασίας, αναλύσεις, χημικά ίχνη.
Αλλά πίσω από κάθε δεδομένο υπήρχε ένα πρόσωπο, ένα χαμόγελο,μια φράση: “Μαμά μην με περιμένεις-θα αργήσω”
Αλλά και μια κραυγή, η απελπισία, η οδύνη που μας οδήγησαν σε συλλογικό πένθος: “Βοηηηηηηηθεια”….χωρίς βοήθεια… μόνο απανθρωπιά…
Δεν ερευνήσαμε απλώς ένα δυστύχημα.
Σταθήκαμε απέναντι σε μια νύχτα που δεν λέει να τελειώσει. Μια νύχτα που δεν λέει να ξημερώσει, ένα σκοτάδι που δεν λέει να φωτιστεί, μια ομίχλη που δεν λέει να διαλυθεί….
Σήμερα δύο λόγια θα τα πω στους οικείους των νεκρών μας:
Κανένας αριθμός δεν θα απαλύνει τον πόνο σας.
Καμία τεχνική έκθεση δεν φέρνει πίσω ένα παιδί, έναν δικό σας…
Όμως η αλήθεια είναι το τελευταίο οξυγόνο που μπορούμε να σας δώσουμε είναι η υπόσχεσή που δώσαμε στα παιδιά… που μας συντροφεύουν και μας παρηγορούν, γιατί κι εμείς το έχουμε ανάγκη…
Και σας το οφείλουμε τους το οφείλουμε….
Προς την κοινωνία:
Μην συνηθίσετε.
Μην κουραστείτε.
Μην αφήσετε τη μνήμη να γίνει επέτειος χωρίς ουσία.
Τα Τέμπη δεν είναι παρελθόν.
Είναι μια ανοιχτή πληγή που ζητά καθαρό φως ζητά το οξυγόνο που στερήθηκε στην Φραντσέσκα, στην Μαρθη, τον Δημήτρη, στον Τάσο και τ άλλα παιδιά….
Τρία χρόνια μετά,
η σιωπή βαραίνει λιγότερο από την αλήθεια.
Η επιστήμη μπορεί να είναι ψυχρή,
αλλά όσοι τη υπηρετούμε δεν είμαστε.
Κάθε στοιχείο που εξετάσαμε,
κάθε ερώτημα που επιμείναμε να μείνει ανοιχτό,
είχε ένα μόνο σκοπό:
Να μη σβήσει η φωνή εκείνης της νύχτας.
ΠΟΤΕ ΠΙΑ δεν είναι σύνθημα.
Είναι υπόσχεση.
Υπόσχεση ότι δεν θα σταματήσουμε.
Υπόσχεση ότι η αλήθεια δεν θα μείνει θαμμένη.
Υπόσχεση ότι το οξυγόνο της μνήμης θα νικήσει το σκοτάδι.
Τρία χρόνια μετά,
σκύβω το κεφάλι στη μνήμη των 57.
Και σηκώνω το βλέμμα για την αλήθεια.
Βασίλης Κοκοτσάκης
Επικεφαλής Τεχνικής Ομάδας Έρευνας
