Σε μια κατάθεση ψυχής που κόβει την ανάσα προχώρησε η Μαρία Κίτσου στην εκπομπή «Rainbow Mermaids». Η δημοφιλής ηθοποιός άνοιξε το σκοτεινό κεφάλαιο της παιδικής της ηλικίας, αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά τις εφιαλτικές στιγμές κακοποίησης που βίωσε από τον πατέρα της. Μια συνέντευξη-ποταμός για τη δύναμη της επιβίωσης και τη λύτρωση που ήρθε μόνο μετά την απομάκρυνσή της από το πατρικό σπίτι.

«Θυμάμαι ένα περιστατικό, ήμασταν με τον φίλο μου, με γυρνούσε στο σπίτι και μας είδε ο πατέρας μου, ο οποίος με είχε ήδη απειλήσει. Έπεσε κάποιο ξύλο. Πήγαμε στην αστυνομία. Ήταν σοκ. Ήμουν συνηθισμένη όμως σε βαριά περιστατικά στο σπίτι. Δεν είχα την ελευθερία. Εκείνη την περίοδο έφυγα από το σπίτι. Πήγα σε μια ξαδέλφη μου.

Είχα δοκιμάσει και νωρίτερα, στα 17 μου να φύγω. Είχα πάει σε μια θεία μου, η οποία είχε αρχίσει και μου έλεγε ότι είχαν δίκιο οι γονείς μου, ενώ εγώ της έλεγα τι συνέβαινε. Ζητούσα βοήθεια. Δυστυχώς τότε δεν υπήρχε το “Χαμόγελο του παιδιού” και όλες αυτές οι γραμμές βοήθειας. Οι συγγενείς μου ήταν άνθρωποι ανάλγητοι. Αυτό που με έσωσε εμένα, ήταν ότι μιλούσα στις φίλες μου και στους φίλους μου.

Δεν τα έκρυβα μέσα μου. Δεν τα κατάπινα. Μιλούσα, έλεγα τι μου συμβαίνει, τι μου έκαναν, τι μου έλεγαν. Ο αδελφός μου, που δεν τα έλεγε και τα κράταγε μέσα του, ήταν πιο δύσκολα» εξομολογήθηκε η Μαρία Κίτσου.

Η δημοφιλής ηθοποιός αποκάλυψε μια ανατριχιαστική σύμπτωση που σημάδεψε τη ζωή της. Ο πατέρας της έφυγε από τη ζωή ακριβώς τη στιγμή που εκείνη έκανε το μεγάλο της ξεκίνημα σε μια θεατρική παράσταση. Μια στιγμή απόλυτου πόνου και επαγγελματικής δημιουργίας που συγκρούστηκαν, αφήνοντάς της μια ανεξίτηλη ανάμνηση από το πιο δύσκολο «αντίο».

«Στη γενική πρόβα πέθανε και στην πρεμιέρα ήταν η κηδεία του. Εγώ είχα φύγει από το σπίτι και τα πράγματα ήταν λίγο μακριά και αγαπημένοι. Δεν πήγαινα τόσο συχνά να τον δω. Είχε βγάλει ασπρες τρίχες ενώ δεν είχε ποτέ, αλλά ήταν καλά. Δεν υπήρχε αυτό το πράγμα που υπήρχε, γιατί όταν απομακρύνθηκα κάπως ηρέμισαν τα πράγματα.

Όταν πέθανε ο πατέρας μου και τελείωνε η παράσταση, με μαζεύαν με τα κουταλάκια. Πήγαινα σε ένα παγκάκι και ξάπλωνα και ερχόταν η κολλητή μου και με έπαιρνε. Αυτό συνεχίστηκε για πολλούς μήνες. Τα παιδιά στην παράσταση μου συμπαραστάθηκαν και όταν χρειαζόταν αίμα και αιμοπετάλια. Είχαμε καθημερινό αγώνα για να βρίσκω αίμα, χρειαζόταν πολλή ποσότητα. Είχαν τρέξει όλοι και είχαν έρθει και στην κηδεία», εξομολογήθηκε.