Καλεσμένος στην εκπομπή «Studio στις 3», βρέθηκε ο αγαπημένος ηθοποιός Γιώργος Κωνσταντίνου, στον καναπέ της Νάνσυς Ζαμπέτογλου και του Θανάση Αναγνωστόπουλο. Κατά την διάρκεια της συνέντευξης, ο γνωστός ηθοποιός, μίλησε για τον χαμό όλων των μεγάλων ηθοποιών του ελληνικού κινηματογράφου, που πέρα από συνεργάτες του, υπήρξαν και φίλοι ζωής.

«Όσο και αν σας φανεί παράξενο, με ξαφνιάζει. Με ξαφνιάζει γιατί, ξέρετε, όλους αυτούς επειδή τους έζησα από κοντά, τους έχω ζωντανούς μέσα μου. Και όταν τους βλέπω και ξέρω ότι έχουν φύγει, εκείνη την ώρα ξαφνιάζομαι. Λέω «κοίτα» και βλέπω πάρα πολλούς. Βλέπω μια ταινία και δεν υπάρχει κανένας. Και αυτό το πράγμα με ξαφνιάζει και λέω «γιατί να φεύγει ο άνθρωπος;». Κάτι αφελές, ας πούμε. Κι όμως μου δημιουργεί κάτι», εξομολογήθηκε αρχικά, ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ενώ στην συνέχεια αναφέρθηκε και στην απώλεια της αγαπημένης του Μάρως Κοντού, περιγράφοντας το μεταφυσικό όνειρο που είχε το βράδυ που έφυγε από την ζωή.

«Και να σας πω ένα μεταφυσικό, αν επιτρέπεται. Το βράδυ κοιμόμουνα και βλέπω ότι εγώ και η Μάρω, μαζί μας ήταν και ένας ηθοποιός. Δεν μπορώ να τον διακρίνω τώρα ποιος ήταν ακριβώς. Πηγαίναμε να κάνουμε ένα γύρισμα κάτι και όπως πηγαίνουμε και μιλάγαμε με τη Μάρω ξαφνικά τη χάνω και λέω “Πού είναι”, λέει, “η Μάρω;».

«Λέει «Θα έρθει αργότερα». «Μα τι αργότερα», λέω, «τώρα θα γίνει». Και αρχίζω και φωνάζω «Μάρω» και μου λέει τότε η Μάρω, ακούει τη φωνή μου, μου λέει «Καλά», λέει, “θα το κάνουμε σε άλλη φορά, άλλη φορά αυτό». Δεν κατάλαβα, ένα φλου όνειρο. Ξυπνάω το πρωί και ανοίγω το τηλέφωνο και βλέπω συλλυπητήρια. Πώς θα φαινόταν αυτό; Ήταν η μέρα που είχε πεθάνει», κατέληξε ο Γιώργος Κωνσταντίνου.