Η εικόνα ενός πεζού, επιβάτη λεωφορείου ή οδηγού που κάνει τον σταυρό του περνώντας μπροστά από μια εκκλησία αποτελεί γνώριμο στιγμιότυπο στους ελληνικούς δρόμους. Για πολλούς η κίνηση αυτή γίνεται σχεδόν αυθόρμητα, ως συνήθεια που μεταδόθηκε από γενιά σε γενιά, όμως στην πραγματικότητα κουβαλά μια πανάρχαια χριστιανική παράδοση. Οι πρώτες αναφορές στη χρήση του σημείου του Σταυρού φτάνουν στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, με τον Τερτυλλιανό ήδη γύρω στο 200 μ.Χ. να περιγράφει πιστούς που σημείωναν το μέτωπό τους σε διάφορες στιγμές της καθημερινότητάς τους, πρακτική που σταδιακά εξελίχθηκε στη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα.
Στην ορθόδοξη παράδοση, ο ναός θεωρείται καθαγιασμένος χώρος αφιερωμένος στη λατρεία του Θεού, οπότε η συγκεκριμένη κίνηση εκφράζει σεβασμό, πίστη και λειτουργεί ως μια σύντομη, σιωπηλή προσευχή χωρίς να απαιτείται η είσοδος στο εσωτερικό του. Η ίδια η χειρονομία φέρει βαθύ συμβολισμό, καθώς τα τρία ενωμένα δάχτυλα (αντίχειρας, δείκτης, μεσαίος) συμβολίζουν την Αγία Τριάδα, ενώ τα άλλα δύο τις δύο φύσεις του Χριστού, τη θεία και την ανθρώπινη. Η διαδοχική αφήγηση στο μέτωπο, το στήθος, τον δεξιό και τον αριστερό ώμο καθιερώθηκε στη λειτουργική παράδοση της Ανατολικής Εκκλησίας, διαφοροποιώντας την από τη Δυτική.
Παρά τη διαδεδομένη της παρουσία, η συνήθεια αυτή δεν αποτελεί υποχρεωτικό κανόνα αλλά έκφραση προσωπικής ευλάβειας. Στην Ελλάδα, ωστόσο, έχει περάσει τόσο βαθιά στην καθημερινότητα ώστε μια απλή ματιά σε έναν ναό αρκεί για να σηκωθεί μηχανικά το χέρι, συνδέοντας τη σύγχρονη ζωή με μια παράδοση σχεδόν δύο χιλιετιών.
