Η ξαφνική παρουσία ενός προσώπου που μας ελκύει μπορεί να προκαλέσει ταχύτατες σωματικές αντιδράσεις, όπως αυξημένους παλμούς, κοκκίνισμα, ιδρωμένα χέρια ή το αίσθημα των «πεταλούδων» στο στομάχι. Παρότι ο έρωτας υμνείται παραδοσιακά ως μια αμιγώς συναισθηματική εμπειρία, πίσω από αυτά τα συμπτώματα κρύβεται μια πολύ συγκεκριμένη βιολογική και νευρολογική διαδικασία. Όλα ξεκινούν από τον εγκέφαλο, ο οποίος αξιολογεί το οπτικό ή συναισθηματικό ερέθισμα και ενεργοποιεί το σύστημα ανταμοιβής, απελευθερώνοντας ντοπαμίνη που προκαλεί ευφορία και έντονη προσμονή.

Παράλληλα, η συναισθηματική αυτή διέγερση ενεργοποιεί το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, πυροδοτώντας την έκκριση αδρεναλίνης και νοραδρεναλίνης. Αυτές οι ορμόνες αυξάνουν άμεσα τον καρδιακό ρυθμό και προκαλούν διαστολή των αιμοφόρων αγγείων του προσώπου, εξηγώντας έτσι το ταχυτύπωμα και το κοκκίνισμα. Την ίδια στιγμή, η άμεση επικοινωνία του εγκεφάλου με το πεπτικό σύστημα μέσω του αυτόνομου νευρικού συστήματος μεταβάλλει προσωρινά τη λειτουργία του στομάχου, δημιουργώντας την αίσθηση των «πεταλούδων»—μια αντίδραση παρόμοια με αυτή που βιώνουμε σε καταστάσεις δημιουργικού άγχους ή έντασης.

Με την πάροδο του χρόνου και την εξοικείωση με το άλλο πρόσωπο, οι έντονες αυτές σωματικές αντιδράσεις τείνουν να υποχωρούν, χωρίς αυτό να σημαίνει μείωση του συναισθήματος. Απλώς ο εγκέφαλος παύει να επεξεργάζεται την παρουσία του ατόμου ως ένα εντελώς νέο και απρόβλεπτο ερέθισμα. Έτσι, η καρδιά που «τρέχει» δεν αποτελεί απλώς ποιητική μεταφορά, αλλά μια πραγματική απόκριση του οργανισμού που τίθεται στιγμιαία σε κατάσταση αυξημένης εγρήγορσης.