Το πρόγραμμα «Σπίτι μου 3» παρουσιάζεται στη ΔΕΘ ως η κυβερνητική απάντηση στην οξεία στεγαστική κρίση, την ίδια στιγμή που η απόκτηση πρώτης κατοικίας έχει μετατραπεί σε άπιαστο όνειρο για χιλιάδες νοικοκυριά. Η κυβέρνηση επιχειρεί να επανεφεύρει λύσεις για ένα πρόβλημα το οποίο η ίδια άφησε να διογκωθεί ανεξέλεγκτα στα χρόνια της διακυβέρνησής της.
Η παροχή νέων επιδοτήσεων επιτοκίου και η διοχέτευση νέων κονδυλίων δεν πρόκειται να συγκρατήσουν τις τιμές των ακινήτων. Αντίθετα, το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να τροφοδοτούν τεχνητά τη ζήτηση σε μια αγορά που διακρίνεται από οξεία έλλειψη προσφοράς και πληθώρα αγοραστών. Επί επτά χρόνια, το κυβερνητικό αφήγημα εστίαζε αποκλειστικά στην προσέλκυση επενδύσεων. Ωστόσο, σημαντικό μέρος αυτών των κεφαλαίων κατευθύνθηκε στη γιγάντωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων, στην επέκταση της Golden Visa και σε ανακαινίσεις με αποκλειστικό σκοπό την κερδοσκοπική απόδοση.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, οι νέοι και τα νέα ζευγάρια αφέθηκαν απροστάτευτοι, βλέποντας τα εξωφρενικά ενοίκια να καταβροχθίζουν το μεγαλύτερο μέρος του μισθού τους. Τώρα, το κράτος επανέρχεται με έναν τρίτο κύκλο του προγράμματος, αντιμετωπίζοντας την ουσιαστική αποτυχία των προηγούμενων φάσεων ως απλό ζήτημα επικοινωνιακής διαχείρισης.
Το πολιτικό παράδοξο είναι κραυγαλέο. Η ίδια κυβέρνηση που αρνήθηκε να αντιμετωπίσει την τεχνητή στενότητα στην αγορά κατοικίας ζητά τώρα εύσημα, επειδή διευκολύνει μια μικρή μειοψηφία να δανειοδοτηθεί για την αγορά υπερτιμημένων ακινήτων. Όσοι μείνουν εκτός των ρυθμίσεων θα κληθούν να πληρώσουν ακόμη υψηλότερα ενοίκια, καθώς η διοχέτευση νέων δανείων «ζεσταίνει» περαιτέρω την κτηματαγορά.
Η μεσαία τάξη μετατρέπεται σε απλό θεατή ενός ανταγωνισμού για την απόκτηση επιδοτούμενων δανείων. Χωρίς μια δραστική, μαζική αύξηση των διαθέσιμων κατοικιών και χωρίς την επιβολή αυστηρών περιορισμών στις καταχρήσεις της βραχυχρόνιας μίσθωσης, το «Σπίτι μου 3» παραμένει ένα προεκλογικό περιτύλιγμα. Δεν προσφέρει πραγματική στέγη, αλλά απλώς συντηρεί προσδοκίες μέχρι την κάλπη.
