Ακόμη και οι πιο δεμένοι σκύλοι με τον άνθρωπό τους δεν ανταποκρίνονται πάντα όταν τους φωνάζουν. Η εικόνα είναι γνώριμη: ο κηδεμόνας καλεί με ενθουσιασμό, αλλά ο σκύλος παραμένει ακίνητος ή απορροφημένος σε κάτι άλλο. Η συμπεριφορά αυτή, ωστόσο, σπάνια είναι ένδειξη ανυπακοής ή αδιαφορίας.
Ένας από τους βασικότερους λόγους είναι η απόσπαση της προσοχής. Ιδίως σε εξωτερικούς χώρους, οι μυρωδιές, οι ήχοι και τα οπτικά ερεθίσματα λειτουργούν σαν μαγνήτης για τον σκύλο, ο οποίος προσπαθεί να «διαβάσει» το περιβάλλον του. Εκείνη τη στιγμή, το κάλεσμα του ανθρώπου του μπορεί απλώς να περνά σε δεύτερη μοίρα.
Σημαντικό ρόλο παίζει και ο τόνος της φωνής. Αν το κάλεσμα ακούγεται έντονο ή εκνευρισμένο, ο σκύλος μπορεί να το εκλάβει ως προειδοποίηση και όχι ως πρόσκληση. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η αποφυγή είναι συχνά μια φυσική αντίδραση φόβου, καθώς το ζώο προσπαθεί να προστατευθεί από ενδεχόμενη τιμωρία.
Ένα ακόμη συχνό λάθος είναι η υπερβολική χρήση της εντολής χωρίς σαφή λόγο. Όταν ο σκύλος καλείται συνεχώς να πλησιάσει χωρίς να ακολουθεί κάτι ενδιαφέρον ή θετικό, η εντολή χάνει τη σημασία της. Σταδιακά, το ζώο μαθαίνει ότι δεν υπάρχει πραγματικό κίνητρο για να ανταποκριθεί.
Καθοριστική είναι και η εκπαίδευση. Η εντολή «έλα» δεν είναι αυτονόητη για έναν σκύλο· χρειάζεται συστηματική εξάσκηση, υπομονή και θετική ενίσχυση. Η εκπαίδευση πρέπει να γίνεται σε διαφορετικά περιβάλλοντα, ώστε ο σκύλος να μαθαίνει να ανταποκρίνεται ακόμη και όταν υπάρχουν πολλοί περισπασμοί.
Τέλος, η σύνδεση της εντολής με μια δυσάρεστη εμπειρία μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά. Αν το κάλεσμα σημαίνει κάθε φορά τέλος παιχνιδιού, αποχώρηση από το πάρκο ή κάτι που ο σκύλος δεν απολαμβάνει, είναι φυσικό να το αποφεύγει. Η λύση βρίσκεται στη δημιουργία θετικών συσχετισμών, ώστε η προσέγγιση προς τον άνθρωπό του να συνοδεύεται από ευχάριστες εμπειρίες.
Η κατανόηση αυτών των παραγόντων μπορεί να βοηθήσει τους κηδεμόνες να βελτιώσουν την επικοινωνία με τον σκύλο τους. Η σωστή χρήση της εντολής «έλα» δεν ενισχύει μόνο την υπακοή, αλλά μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική και για την ασφάλεια του ζώου στην καθημερινότητά του.
