Η πρόσφατη αποκάλυψη του CNN για το μυστικό δίκτυο στρατιωτικών και κατασκοπευτικών βάσεων που έστησε το Ισραήλ στο Αζερμπαϊτζάν, ακριβώς πάνω στα βόρεια σύνορα του Ιράν, ξεσκεπάζει με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο το επικίνδυνο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται στην περιοχή, φέρνοντας στο φως την απόλυτη υποκρισία και τον καιροσκοπισμό δύο συγκεκριμένων ηγετών: του Ιλχάμ Αλίγιεφ και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η στενή, πολυετής σχέση μεταξύ Μπακού και Τελ Αβίβ, η οποία βαφτίζεται «στρατηγική εταιρική σχέση», αποδεικνύεται μια κυνική συναλλαγή, όπου ο Αλίγιεφ ξεπουλάει την εδαφική ακεραιότητα της περιοχής μετατρέποντας τη χώρα του σε προκεχωρημένο ισραηλινό φυλάκιο και ορμητήριο μυστικών επιχειρήσεων, κομάντος και drones της Μοσάντ. Με αντάλλαγμα το πετρέλαιο που τροφοδοτεί το Ισραήλ, ο Αζέρος δικτάτορας αγοράζει προηγμένα οπλικά συστήματα και το σύστημα Iron Dome, τα οποία χρησιμοποίησε για να ισοπεδώσει την Αρμενία και να αρπάξει το Ναγκόρνο Καραμπάχ, επιβεβαιώνοντας ότι η επιθετικότητά του δεν γνωρίζει φραγμούς.
Την ίδια στιγμή, η στάση του Ερντογάν αγγίζει τα όρια της απόλυτης πολιτικής σχιζοφρένειας και του θεατρινισμού. Ενώ ο Τούρκος πρόεδρος εμφανίζεται δημόσια ως ο δήθεν προστάτης του ισλαμικού κόσμου, διαρρηγνύει τα ιμάτιά του κατά της ισραηλινής κυβέρνησης και συντηρεί μια προσωπική «βεντέτα» με τον Νετανιάχου, κάνει πλήρως τα στραβά μάτια στον στενότατο εναγκαλισμό του Μπακού με το Τελ Αβίβ. Ο Ερντογάν, που πουλάει αντιισραηλινή ρητορική για εσωτερική κατανάλωση, διατηρεί ακλόνητες συμμαχικές, οικονομικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Μπακού, αποδεικνύοντας ότι οι «κόκκινες γραμμές» του εξαφανίζονται όταν πρόκειται για τα συμφέροντα του άξονα Άγκυρας-Μπακού. Από την άλλη, το επιτήδειο καθεστώς του Αλίγιεφ, λειτουργώντας ως πιστό φερέφωνο της Τουρκίας, δεν διστάζει να ταυτίζεται με την επιθετική ρητορική κατά της Ελλάδας και να στηρίζει τυφλά τα παράνομα τουρκικά τετελεσμένα στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου, επιβεβαιώνοντας ότι αποτελεί αποσταθεροποιητικό παράγοντα όχι μόνο για τον Καύκασο αλλά και για την Ανατολική Μεσόγειο.
Η «επιχείρηση Αζερμπαϊτζάν» αποτελεί, βέβαια, ένα μόνο κομμάτι ενός ευρύτερου ισραηλινού δικτύου μυστικών βάσεων που εκτείνεται από το Ιράκ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μέχρι τη Σομαλιλάνδη, με στόχο την περικύκλωση και τον έλεγχο του Ιράν. Στο πλαίσιο αυτό, το Αζερμπαϊτζάν λειτούργησε ως η ιδανική πλατφόρμα για τη συλλογή πληροφοριών, τον έλεγχο των ιρανικών πυραυλικών κινήσεων και τη διεξαγωγή αεροπορικών αποστολών. Μάλιστα, από το έδαφος του Αζερμπαϊτζάν οργανώθηκε η κοινή επιχείρηση της Μοσάντ, του ισραηλινού στρατού και της Σιν Μπετ για τη δολοφονία του Ραχμάν Μογκάνταμ, επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών των Φρουρών της Επανάστασης.
Όταν η ένταση χτύπησε κόκκινο με τις επιθέσεις drones στο Ναχιτσεβάν, ο Αλίγιεφ έσπευσε αμέσως να φορέσει το προσωπείο του θύματος, εξαπολύοντας μύδρους κατά του Ιράν και χαρακτηρίζοντας την ενέργεια ως «δειλή και αναίσχυντη τρομοκρατική πράξη». Πρόκειται για μια μνημειώδη επίδειξη θράσους από έναν ηγέτη που έχει μετατρέψει τη χώρα του σε φωλιά κατασκόπων και βάση ξένων ειδικών δυνάμεων, για να παραπονεθεί στη συνέχεια ότι παραβιάζεται η ασφάλειά του. Το Μπακού επιχειρεί τώρα, μέσω του ισραηλινού λόμπι στην Ουάσιγκτον, να εξαγοράσει διπλωματική ασυλία και να πλασαριστεί ως περιφερειακή δύναμη και «γέφυρα» στον αραβικό κόσμο. Στην πραγματικότητα όμως, η τυχοδιωκτική πολιτική του Αλίγιεφ, σε απόλυτη κάλυψη και σύμπνοια με την υποκριτική στάση του Ερντογάν, το μόνο που καταφέρνει είναι να συντηρεί μια μόνιμη πυριτιδαποθήκη, παίζοντας με τη φωτιά ενός γενικευμένου πολέμου.
