Πρόσφατα δεδομένα από εμπορικούς δορυφόρους θέτουν σε επιφυλακή τους διεθνείς αναλυτές, καθώς αποκαλύπτουν νέα ανάπτυξη αντιαεροπορικών και ηλεκτρονικών μέσων στην περιοχή Χαριζάκ, νότια της Τεχεράνης. Η εμφάνιση εκτοξευτών S-300PMU-2 σε συνδυασμό με το εγχώριο σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου Cobra-V8 υποδηλώνει μια προσπάθεια του Ιράν να δημιουργήσει μια «πολυεπίπεδη ομπρέλα» προστασίας πάνω από την πρωτεύουσα.
Η στρατηγική της «διπλής απειλής»
Η ταυτόχρονη ανάπτυξη των δύο συστημάτων στοχεύει στη δημιουργία ενός ανυπέρβλητου εμποδίου για κάθε επιτιθέμενο:
S-300PMU-2: Ο «σκληρός» βραχίονας της άμυνας, με θεωρητικό βεληνεκές αναχαίτισης τα 200 χλμ. και δυνατότητες αντιβαλλιστικής προστασίας.
Cobra-V8: Μια πλατφόρμα ηλεκτρονικής επίθεσης (EW) που παρουσιάστηκε το 2023. Παρουσιάζει ομοιότητες με το ρωσικό Krasukha-4 και εκτιμάται ότι μπορεί να «τυφλώσει» εχθρικά ραντάρ ελέγχου πυρός και δορυφορικές επικοινωνίες στο φάσμα των 8–18 GHz, υποβαθμίζοντας την ικανότητα στόχευσης του αντιπάλου πριν καν πλησιάσει.
Το «βατερλώ» του 2025 και το έλλειμμα αξιοπιστίας
Παρά τη θριαμβευτική ρητορική του Αγιατολάχ Χαμενεΐ και του Στρατηγού Ισμαηλί για «επαυξημένες ικανότητες», η πραγματικότητα στο πεδίο φαίνεται να τους διαψεύδει. Η αεράμυνα του Ιράν υπέστη συντριπτικά πλήγματα κατά τις αεροπορικές επιχειρήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ το 2025.
Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η τωρινή κινητικότητα θυμίζει περισσότερο επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου παρά ουσιαστική αναπλήρωση απωλειών. Τα βασικά σημεία αμφισβήτησης είναι:
Η «γυμνή» αεράμυνα: Στις δορυφορικές λήψεις της περιοχής Χαριζάκ, οι εκτοξευτές S-300 εμφανίζονται χωρίς τα απαραίτητα ραντάρ έρευνας και τα οχήματα διοίκησης. Χωρίς αυτά τα «μάτια», οι πύραυλοι είναι επιχειρησιακά άχρηστοι.
Το ζήτημα της διασύνδεσης: Αν και υπάρχουν αναφορές για χρήση του ιρανικού ραντάρ Meraj-4 (AESA) σε συστοιχίες S-300 στο Ισφαχάν, η τεχνική συμβατότητα παραμένει το μεγάλο ερωτηματικό. Η ενσωμάτωση εγχώριων ραντάρ σε ρωσική αρχιτεκτονική είναι εξαιρετικά περίπλοκη και σπάνια αποδίδει το 100% των δυνατοτήτων του συστήματος.
Το Ιράν φαίνεται να ακολουθεί μια τακτική «βιτρίνας», αναπτύσσοντας εκτοξευτές σε εμφανή σημεία για να αποτρέψει έναν νέο γύρο χτυπημάτων. Ωστόσο, η απουσία συνοδών συστημάτων υποστήριξης και η ιστορική ευαλωτότητα που επέδειξε το δίκτυό του πριν από λίγους μήνες, υποδηλώνουν ότι η «Ασπίδα της Τεχεράνης» ίσως παραμένει διάτρητη.
