Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ισπανία επιβεβαιώνουν ότι η «θεωρία της μεγάλης αντικατάστασης» δεν είναι καθόλου συνωμοσία. Η αριστερή κυβέρνηση των Podemos νομιμοποιεί 500.000 (!) παράνομους μετανάστες δίνοντας τους όλα τα απαραίτητα χαρτιά παραμονές των εκλογών.
Στην προεκλογική συγκέντρωση των Podemos στην Σαραγόσα οι Ιρένε Μοντέρο και Ιονέ Μπελάρα παρουσίασαν αυτό το φρικτό σχέδιο ενώπιον του ισπανικού λαού χρησιμοποιώντας μάλιστα ένα μπουκάλι ειρωνικά, δηλώνοντας ότι περιέχει «δάκρυα ρατσιστών και φασιστών». Η Μοντέρο προχώρησε ένα βήμα παρακάτω εξηγώντας το τι πρόκειται να ακολουθήσει: ιθαγένεια και δικαίωμα ψήφου. Δεν πρόκειται δηλαδή απλώς για μία κοινωνική ένταξη αλλά για την πλήρη πολιτική τους ένταξη. Η αριστερή κυβέρνηση δεν αναζητά απλώς σπίτια, εργασία ή σχολεία για τους παράνομους μετανάστες αλλά προχωρεί στην πλήρη πληθυσμιακή μετάβαση ενσωματώνοντας τους στο εκλογικό σώμα. Μία συμπαιγνία λόγω της ανάγκης της αριστεράς να μεγιστοποιήσει τις ψήφους της και να εξασφαλίσει την εξουσία. Η φράση της Μοντέρο «ελπίζω να μπορέσουμε να καθαρίσουμε την χώρα από φασίστες και ρατσιστές με την βοήθεια των μεταναστών» τα λέει όλα. Οι αριστερές πολιτικές δυνάμεις χρειάζονται τους παράνομους μετανάστες για να μην μείνουν μόνες απέναντι στους «φασίστες».
Όλα τα παραπάνω σηματοδοτούν ένα ουσιαστικό πολιτικό ορόσημο. Μετατοπίζουν το ζήτημα της μετανάστευσης από το κοινωνικό στο συστατικό πεδίο οδηγώντας στην αναδιάρθρωση του εκλογικού σώματος. Νομική σταθεροποίηση – ιθαγένεια – ψήφος. Ο μετανάστης δεν είναι πλέον απλά ένα υποκείμενο που πρέπει να προστατευθεί ή ένας εργαζόμενος που πρέπει να ενσωματωθεί στο φιλελεύθερο – καπιταλιστικό σύστημα, αλλά ένα πολιτικό πιόνι που πρέπει να ενεργοποιηθεί. Όταν η Μοντέρο καλεί τους μετανάστες «να μην αφήσουν τις προοδευτικές δυνάμεις μόνες απέναντι στους φασίστες» ξεκινά μία μελλοντική εκλογική κινητοποίηση, ένα κάλεσμα για άμεση είσοδο στην πολιτική σύγκρουση. Η ιθαγένεια παύει να αποτελεί φυσικό δεδομένο και καθίσταται εργαλείο πολιτικού επαναπροσδιορισμού. Και φυσικά εάν αλλάξει η οντότητα της ψήφου υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξει η κατεύθυνση του Κράτους.
Τα λόγια της Μοντέρο είναι σαφή: στόχος δεν είναι να πεισθεί ένα τμήμα του εκλογικού σώματος της Ισπανίας αλλά να μειωθεί το πολιτικό του βάρος μέσω της εθνοτικής αλλαγής. Για την Αριστερά η σύγκρουση δεν είναι απλώς μεταξύ προγραμμάτων και πολιτικών μοντέλων αλλά μεταξύ μοντέλων εθνοτικής υπόστασης και συλλογικών ταυτοτήτων. Και δυστυχώς πάνω σε αυτό το έδαφος παίζεται πλέον το πολιτικό παιχνίδι στην Ευρώπη. Καταστάσεις τις οποίες δεν θα αργήσουμε πολύ να δούμε και στην Ελλάδα…
