Η κλιματική αλλαγή δεν αποτυπώνεται μόνο στη συνεχή άνοδο της θερμοκρασίας, αλλά και σε μια σταδιακή μεταβολή της ανακλαστικότητας του πλανήτη. Παράλληλα με την αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου, μια κρίσιμη παράμετρος που επηρεάζει το ενεργειακό ισοζύγιο της Γης είναι η μείωση της λευκαύγειας (albedo) — δηλαδή της φυσικής ικανότητας της επιφάνειάς της να αντανακλά την ηλιακή ακτινοβολία πίσω στο διάστημα. Δεδομένα από το δορυφορικό πρόγραμμα CERES της NASA επιβεβαιώνουν ότι ο πλανήτης σταδιακά «σκουραίνει», συγκρατώντας αυξανόμενο μέρος της ηλιακής ενέργειας αντί να το εκπέμπει στο διάστημα.
Αυτή η μείωση της ανακλαστικότητας οφείλεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων: τη συρρίκνωση των καλύψεων χιονιού και πάγου, τις αλλαγές στη νεφοκάλυψη, καθώς και τη μείωση ορισμένων ατμοσφαιρικών αερολυμάτων της ρύπανσης που παλαιότερα αντανακλούσαν το φως. Όταν οι ανοιχτόχρωμες επιφάνειες, όπως οι παγετώνες, αντικαθίστανται από σκουρόχρωμους ωκεανούς ή χερσαίες εκτάσεις, η ικανότητα της Γης να λειτουργεί ως φυσικός «καθρέφτης» περιορίζεται σημαντικά.
Το φαινόμενο αυτό τροφοδοτεί έναν επικίνδυνο μηχανισμό θετικής ανάδρασης. Η υπερθέρμανση μειώνει τις ανακλαστικές επιφάνειες, η χαμηλότερη ανακλαστικότητα οδηγεί σε μεγαλύτερη απορρόφηση θερμότητας, και η επιπλέον αυτή ενέργεια επιταχύνει περαιτέρω την άνοδο της θερμοκρασίας στον πλανήτη.
