Η ταινία «Οδύσσεια» δημιούργησε ποικίλα σχόλια αναφορικά με τα στοιχεία που παρουσιάζει. Με κυρίαρχο θέμα «συζήτησης» την έγχρωμη «Ωραία Ελένη» που προτίμησε ο Νόλαν σκορπώντας σωρεία παγκόσμιων αντιδράσεων.
Από τότε ξεπετάχτηκαν δεκάδες, εκατοντάδες αφιερώματα, απόψεις, ιστορικά «ντοκουμέντα», γνώμες, για το πώς ήταν τελικά η «Ωραία Ελένη» για τα κάλλη της οποίας ξεκληρίστηκαν επί μια 10ετία στον Τρωικό πόλεμο χιλιάδες Αχαιοί και Πέρσες!
Ο σεβαστός Έλληνας πανεπιστημιακός, φιλόσοφος, ποιητής, συγγραφέας, μεταφραστής και διανοούμενος Δημήτρης Λιαντίνης είχε απαντήσει πριν από αρκετά χρόνια, περίπου 16 έτη πίσω, για το πώς περιέγραφε ο ίδιος ο Όμηρος την «Ωραία Ελένη» στα έπη του.
«Πώς ήταν αυτή η Ελένη;
Για να πούμε ότι είναι η γυναίκα η αξεπέραστη, η ομορφιά. Ήταν ψηλή; Ήταν λιγνή; Ήταν καμαροφρύδα; Είχε ψηλό λαιμό; Είχε ωραίες κνήμες; Τι μέση; Τα στήθη της; Είχε «πλούσιο το στήθος της με τον βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά» θα πει ο Σεφέρης στη δική του Ελένη.
Ρούσα; Ήταν τα κουνήματά της; Τα μάτια της, πώς ήταν; Γαλανά; Μαύρα;» αγόρευε παθιασμένος σε διάλεξή του μπροστά σε άφωνους και συνεπαρμένους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου.
«Κανένα από αυτά τα στοιχεία… Δεν μας δίνει (ο Όμηρος) κανένα συγκεκριμένο φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό.
Τι σημαίνει αυτό; Εδώ, είναι η επίνεια και η εφεύρεση του Ομήρου. Την άφησε την Ελένη να την πλάσει ο καθένας μας όπως θέλει και όσο μπορεί και όπου μπορεί και φτάνει με τη φαντασία του.
Διότι αν μου έλεγε, ότι είχε μεγάλα στήθη, θα έλεγα «ξέρετε εμένα μου αρέσουν οι μικροβίζες». Αν μου έλεγε ότι είναι ξανθιά, Μέριλιν Μονρέο, να πούμε, «ξέρετε εμένα μου αρέσει η Ρόμι Σνάιντερ που είναι καστανή». Αν μου έλεγε τούτο, εκείνο… Περιόριζε δηλαδή την ομορφιά.
Την περιόριζε, την έκανε πεπερασμένη, που σημαίνει ότι της αφαιρούσε το στοιχείο του απείρου. Ενώ τώρα έτσι όπως την έδωσε, η Ελένη είναι «το σύμβολο» που έχουμε. Η «ιδέα» που έχουμε. Η αισθητική καλλιέργεια. Σε τελική ανάλυση, που έχει ο καθένας μας. Που τον οδηγεί, για την ομορφιά.
Για να το πούμε πολύ απλά, θα σας θυμίσω έναν στίχο, έναν ωραίο στίχο του Ναζίμ Χικμέτ, ο ωραίος αυτός Τούρκος – να υψανόμαστε πάνω από σοβινιστικές μερικότητες – που λέει σε ένα τραγούδι του, «οι πιο ωραίοι έρωτες είναι εκείνοι που δεν ζήσαμε».
Αυτό το πράγμα κάνει ο Όμηρος εδώ…
Δεν μιλάμε για κορυφές πια. Είναι μια ακραία μορφή ομορφιάς. Μιλάμε για ύψος και στο ύψος δεν βρίσκουμε άκρη. Ανοιγόμαστε σε μια άπειρη διάσταση. Είναι δηλαδή μια εφεύρεση ένα τρικ αν θέλετε, που επινόησε ο Όμηρος. Αν και είναι συνηθισμένο και για άλλες μορφές αυτό. Αλλά χαρακτηριστικά με την Ελένη, προεξοφλεί ότι και στο μέλλον δεν θα γεννηθεί γυναίκα καλύτερη από την Ελένη. Ωραιότερη…».
Πόσο μας έχεις λείψει Κύριε Καθηγητά!!!!!!