Η εικόνα που αποτυπώνουν τα στοιχεία της Eurostat αποτελεί πραγματικό καταπέλτη για την πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην εργασία και στους μισθούς. Παρά τα κυβερνητικά πανηγύρια περί «ισχυρής ανάπτυξης» και «οικονομικού θαύματος», η Ελλάδα εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στις χώρες με το χαμηλότερο κόστος εργασίας σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, θυμίζοντας περισσότερο οικονομία φθηνής και αναλώσιμης εργασίας παρά σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
Το συνολικό κόστος εργασίας, το οποίο περιλαμβάνει τόσο τους μισθούς όσο και το λεγόμενο μη μισθολογικό κόστος — δηλαδή τις ασφαλιστικές εισφορές και τις εργοδοτικές υποχρεώσεις — αποκαλύπτει τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια εργαζόμενοι. Την ώρα που ο μέσος όρος στην ΕΕ φτάνει τα 34,9 ευρώ ανά ώρα εργασίας, η Ελλάδα παραμένει καθηλωμένη στα μόλις 18,2 ευρώ, σχεδόν 50% χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Και όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει να παρουσιάζει αυτή την εικόνα ως «επιτυχία ανταγωνιστικότητας», λες και η φτωχοποίηση των εργαζομένων αποτελεί εθνικό επίτευγμα. Η πραγματικότητα είναι ότι η χώρα βρίσκεται στην 22η θέση ανάμεσα στα 27 κράτη-μέλη της ΕΕ, ξεπερνώντας μόνο οικονομίες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Ουγγαρία. Πρόκειται για μια ιστορική υποβάθμιση της ελληνικής εργασίας, η οποία πλέον αποτιμάται σε επίπεδα Βαλκανίων, ενώ το κόστος ζωής καλπάζει σε ευρωπαϊκά επίπεδα.
Ακόμα πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι ούτε καν το λεγόμενο «μη μισθολογικό κόστος» είναι υψηλό στην Ελλάδα, όπως συστηματικά ισχυρίζονται ο SEV Hellenic Federation of Enterprises και τα κυβερνητικά στελέχη. Το ποσοστό του μη μισθολογικού κόστους στην Ελλάδα ανέρχεται μόλις στο 20,2%, όταν ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 24,8% και στην Ευρωζώνη 25,6%.
Με απλά λόγια, οι εργοδότες στην Ελλάδα πληρώνουν ήδη χαμηλότερες εισφορές από τον μέσο Ευρωπαίο εργοδότη. Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση συνεχίζει να χαρίζει νέες μειώσεις εισφορών στο μεγάλο κεφάλαιο, αποδυναμώνοντας ακόμη περισσότερο τα ασφαλιστικά ταμεία και μετατρέποντας τις συντάξεις σε επιδόματα φτώχειας.
Η πολιτική αυτή δεν είναι ούτε τυχαία ούτε ουδέτερη. Αποτελεί στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη: φθηνή εργασία, περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα, αποδυνάμωση των συλλογικών συμβάσεων και συνεχής μεταφορά βαρών στους εργαζόμενους. Οι ελάχιστες αυξήσεις που δίνονται στους μισθούς λειτουργούν περισσότερο ως επικοινωνιακά πυροτεχνήματα παρά ως πραγματική ενίσχυση του εισοδήματος, αφού εξανεμίζονται από την ακρίβεια, τα ενοίκια και την εκτόξευση του κόστους ζωής.
Τα στοιχεία της Eurostat καταρρίπτουν επίσης το κυβερνητικό αφήγημα περί «σύγκλισης» με την Ευρώπη. Το 2008 η Ελλάδα βρισκόταν περίπου στο 78% του ευρωπαϊκού μέσου όρου στο ωριαίο κόστος εργασίας. Σήμερα έχει καταρρεύσει στο 52%. Δηλαδή, όχι μόνο δεν πλησίασε την Ευρώπη, αλλά απομακρύνθηκε δραματικά από αυτήν.
Η εξέλιξη αυτή συνδέεται άμεσα με τις πολιτικές λιτότητας των μνημονίων, αλλά και με τη συνειδητή επιλογή της σημερινής κυβέρνησης να διατηρεί την ελληνική οικονομία σε μοντέλο χαμηλού μισθολογικού κόστους για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 2019 μέχρι σήμερα οι ασφαλιστικές εισφορές έχουν ήδη μειωθεί κατά 5,4 ποσοστιαίες μονάδες, ενώ έχει προαναγγελθεί νέα μείωση το 2027. Δηλαδή, την ώρα που τα δημόσια νοσοκομεία καταρρέουν, τα ασφαλιστικά ταμεία πιέζονται και οι συνταξιούχοι βλέπουν τις αποδοχές τους να εξαφανίζονται, η κυβέρνηση συνεχίζει να αφαιρεί πόρους από το κοινωνικό κράτος προς όφελος των εργοδοτών.
Η πλήρης ταύτιση της κυβέρνησης με τις θέσεις του ΣΕΒ είναι πλέον προκλητική. Το αφήγημα περί «παραγωγικότητας» χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να κρατούνται οι μισθοί χαμηλά, ενώ η μείωση του λεγόμενου «κόστους εργασίας» μεταφράζεται πρακτικά σε λιγότερη κοινωνική ασφάλιση, χειρότερες συντάξεις και μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια.
Το αποτέλεσμα είναι μια χώρα όπου οι εργαζόμενοι παράγουν πλούτο αλλά αδυνατούν να ζήσουν αξιοπρεπώς. Μια οικονομία που εμφανίζει λογιστική ανάπτυξη, αλλά βασίζεται σε μισθούς φτώχειας, εξαντλητική εργασία και συνεχή υποβάθμιση της κοινωνικής προστασίας.
