Η ανάρτηση της Άννας Νταλάρα για την καταστροφική πυρκαγιά που κατακαίει την Πάρο από τις 28 Ιουλίου 2026 προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα —με κυρίαρχα την οργή και την αγανάκτηση. Σε ένα ξέσπασμα όψιμου πόνου, η κυρία Νταλάρα αναπολεί τα παιδικά της χρόνια, θρηνεί για τα περισσότερα από 10.000 στρέμματα καμένης γης, αποτίει φόρο τιμής στους τρεις πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους στο καθήκον και, με περίσσιο θράσος, καταγγέλλει την «απληστία μας» και την υπερβολική δόμηση που επιβαρύνει το νησί.
Ωστόσο, η υποκρισία που αποπνέει αυτή η δημόσια τοποθέτηση προκαλεί το κοινό αίσθημα. Είναι απορίας άξιο πώς άνθρωποι που υπήρξαν οργανικό κομμάτι του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού καθεστώτος που διαμόρφωσε την τύχη αυτού του τόπου επί δεκαετίες, εμφανίζονται σήμερα ως ανήξεροι παρατηρητές ή κατήγοροι της «κοινωνικής απληστίας».
Η Άννα Νταλάρα, γόνος εύπορης οικογένειας με ισχυρή παρουσία στο νησί, υπήρξε η ίδια βουλευτής και υφυπουργός, υποστηρίζοντας την πολιτική γραμμή που προώθησε την ανεξέλεγκτη τουριστικοποίηση, την άναρχη δόμηση και την πλήρη εγκατάλειψη των βασικών υποδομών προστασίας στα νησιά του Αιγαίου. Όταν είχε τη θεσμική ιδιότητα και τη δύναμη να παρέμβει, τι ακριβώς έπραξε για τη θωράκιση της Πάρου; Ποιες νομοθετικές πρωτοβουλίες πήρε για τον περιορισμό της υπερδόμησης που σήμερα υποκριτικά καταγγέλλει;
Στο ίδιο κάδρο εντάσσεται και ο σύζυγός της, ο δημοφιλής τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας. Ένας καλλιτέχνης που έχτισε μια ολόκληρη καριέρα πάνω στην αριστερή ρητορική, τη διαμαρτυρία και την ευαισθησία για τα κοινά, αλλά στην πράξη απολάμβανε πάντα τα προνόμια της εγχώριας ελίτ. Η παρουσία του ζεύγους στην Πάρο ήταν πάντοτε συνυφασμένη με την υψηλή κοινωνική ζωή, τη διασύνδεση με την εξουσία και την κατοχή πολυτελών ιδιοκτησιών, χωρίς να επιδείξουν ποτέ ουσιαστικό ενδιαφέρον για την προστασία του φυσικού πλούτου ή τη δημιουργία δομών που θα προστάτευαν το νησί από την καταστροφή.
Ακόμη πιο κραυγαλέα είναι η σιωπή γύρω από έτερες επιφανείς προσωπικότητες που συνδέονται με την Πάρο και την εξουσία, όπως ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Ραγκούσης. Ο κ. Ραγκούσης, ο οποίος διετέλεσε Δήμαρχος Πάρου για σειρά ετών προτού μεταπηδήσει στην κεντρική πολιτική σκηνή και αναλάβει κρίσιμα υπουργικά χαρτοφυλάκια, υπήρξε αρχιτέκτονας του μοντέλου ανάπτυξης που εφάρμοσε το νησί. Είναι ο ίδιος πολιτικός που πρωτοστάτησε στη μετατροπή της Πάρου σε τουριστικό βιομηχανικό προϊόν, ενώ παράλληλα απασχόλησε την κοινή γνώμη για τις δικές του επιχειρηματικές δραστηριότητες στον τομέα των πολυτελών τουριστικών καταλυμάτων στο νησί.
Αυτή η πολιτική και κοινωνική συνομοταξία —η οικογένεια Νταλάρα, ο Γιάννης Ραγκούσης και το σύστημα εξουσίας του ΠΑΣΟΚ που διοίκησε τη χώρα και το νησί— φέρει ακέραια την ευθύνη για το σημερινό κατάντημα. Για δεκαετίες, η Πάρος αντιμετωπίστηκε ως μια «μηχανή κοπής χρήματος». Η άναρχη εκτός σχεδίου δόμηση, η καταστροφή του τοπίου για την ανέγερση πολυτελών βιλών, η ανυπαρξία ζωνών πυρασφάλειας, η έλλειψη δασικών δρόμων και η υποστελέχωση των τοπικών υπηρεσιών ήταν το τίμημα μιας ανάπτυξης που εξυπηρετούσε τους λίγους και ισχυρούς.
Τώρα που η Πάρος έγινε στάχτη και οι ζημιές είναι ανεπανόρθωτες, οι υπεύθυνοι θυμήθηκαν τα «αμπέλια, τους κέδρους και τις ελιές» των παιδικών τους χρόνων. Κλαίνε πάνω από τα αποκαΐδια, επιρρίπτοντας τις ευθύνες σε μια αόριστη «απληστία», λες και η δόμηση φύτρωσε μόνη της και δεν ήταν αποτέλεσμα των δικών τους πολιτικών επιλογών, των δικών τους νόμων και της δικής τους ανοχής.
Η κοινωνία της Πάρου και οι πολίτες που βλέπουν τις περιουσίες και το περιβάλλον τους να καταστρέφονται δεν χρειάζονται πλέον δάκρυα κατόπιν εορτής, ούτε ποιητικές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Απαιτούν αυτοκριτική, ανάληψη ευθυνών και μια ειλικρινή παραδοχή: ότι η ελίτ που κυβέρνησε και εκμεταλλεύτηκε το νησί, άφησε την Πάρο παντελώς απροστάτευτη απέναντι στην πύρινη λαίλαπα.
Η εφημερίδα ΜΑΚΕΛΕΙΟ και το makeleio.gr έχει γράψει πολλάκις για τις βίλες των γιαλαντζί αριστερών στο όμορφο νησί. Τελευταίο δημοσίευμα μόλις τον περασμένο Ιούνιο:
Τι δεν καταλαβενετε αριστερα η πεμπτη φαλαγγα του καπιταλισμου η αλλη οψη του νομισματος της ανθρωπινης σκλαβιας και οποιος καταλαβε καταλαβε