ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 80 ΧΡΟΝΙΑ: ΤΟ «ΟΠΛΟ» ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΟΥ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ – ΑΠΟΦΑΣΗ ΒΟΜΒΑ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΣΩΖΑΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ – ΣΙΩΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ «ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΣΕΙ» ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ

Μια ιστορική απόφαση του ιταλικού Συνταγματικού Δικαστηρίου έρχεται να γκρεμίσει το τείχος της γερμανικής αδιαλλαξίας, την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση παραμένει προκλητικά αδρανής, επιλέγοντας τον ρόλο του «πιστού και δεδομένου» εταίρου αντί για τον διεκδικητή της εθνικής δικαίωσης.

Ενώ στο Βερολίνο επιμένουν στο αφήγημα ότι το ζήτημα των αποζημιώσεων έκλεισε με τα ψίχουλα του 1960, οι Ιταλοί δικαστές προχώρησαν σε ένα νομικό ράπισμα κατά της Γερμανίας. Η απόφαση-σταθμός απορρίπτει τις γερμανικές αιτιάσεις και «ξεκλειδώνει» τη δυνατότητα αναγκαστικής εκτέλεσης σε γερμανική κρατική περιουσία επί ιταλικού εδάφους.

Πρόκειται για μια εξέλιξη που αφορά άμεσα την Ελλάδα, καθώς ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την ικανοποίηση των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου. Η Ιταλία τολμά εκεί που η Αθήνα δειλιάζει: ανατρέπει το δόγμα της κρατικής ετεροδικίας (ασυλίας) όταν πρόκειται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το οικονομικό «Ελντοράντο» που η Κυβέρνηση αρνείται να διεκδικήσει

Τα ποσά για τα οποία γίνεται λόγος δεν είναι απλώς συμβολικά· είναι ικανά να αλλάξουν τον ρου της ελληνικής οικονομίας για τις επόμενες δεκαετίες. Οι συνολικές οφειλές της ενωμένης Γερμανίας (πολεμικές αποζημιώσεις και κατοχικό δάνειο) εκτιμώνται σε περισσότερα από 250 δις ευρώ.

Το ποσό αυτό θα μπορούσε να σβήσει το μεγαλύτερο μέρος του εθνικού χρέους. Θα επέτρεπε στη χώρα να «ρεφάρει» από τις απώλειες των μνημονίων, δίνοντας μια κολοσσιαία δυναμική στην πραγματική οικονομία.

Παρά την τεράστια σημασία της απόφασης, η προβολή της στον εγχώριο τύπο είναι ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να προτιμά τη «διπλωματική ηρεμία» και τις καλές σχέσεις με το Βερολίνο, θυσιάζοντας την ιστορική και οικονομική δικαίωση του ελληνικού λαού.

Η απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς από το 1997 παραμένει ανεκτέλεστη στην ίδια τη χώρα που γεννήθηκε, επειδή καμία ελληνική κυβέρνηση δεν τόλμησε να βάλει την απαιτούμενη υπογραφή για την εκτέλεσή της. Η στάση αυτή δεν είναι απλώς παθητική· είναι προσβλητική για τη μνήμη των θυμάτων.

Η Ιταλία γίνεται η πρώτη χώρα που επιτρέπει έμπρακτα την κατάσχεση γερμανικής περιουσίας, αψηφώντας ακόμη και αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης που ευνοούσαν τη Γερμανία.

Το μήνυμα είναι σαφές: Τα εγκλήματα πολέμου δεν παραγράφονται. Η νομική οδός είναι ανοιχτή, η δυναμική είναι υπέρ μας, αλλά το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας επιλέγει να παραμένει στο περιθώριο, λειτουργώντας περισσότερο ως συνήγορος των γερμανικών συμφερόντων παρά ως προστάτης των δικαίων της χώρας.
Απαιτούνται τώρα στοχευμένες νομικές ενέργειες και πολιτική βούληση. Η δικαιολογία «δεν γίνεται» κατέρρευσε στη Ρώμη. Το ερώτημα που παραμένει είναι αν η Αθήνα θα συνεχίσει να προστατεύει τα γερμανικά ταμεία εις βάρος των Ελλήνων πολιτών.