Η ΣΥΡΙΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ, Ο ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ ΚΟΙΜΑΤΑΙ! ΣΦΑΓΙΑΖΟΝΤΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΗΝ «ΚΡΕΑΤΟΜΗΧΑΝΗ» ΤΟΥ ΑΛ ΤΖΟΛΑΝΙ – ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Τη στιγμή που οι χριστιανικές κοινότητες της Συρίας αιματοκυλίζονται, όταν εκκλησίες δέχονται πυρά και σπίτια Χριστιανών πυρπολούνται, η ελληνική κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης παραμένουν προκλητικά σιωπηλοί. Η απραξία είναι συνενοχή. Η σιωπή είναι ενοχή. Μια ανυποψίαστη αρχή: ένας καυγάς μεταξύ δύο ανδρών στην πόλη Αλ-Σουκαϊλαμπίγια της κεντρικής Συρίας, μιας ιστορικής χριστιανικής πόλης στην επαρχία Χάμα. Και ξαφνικά, η πόλη παραδίδεται στη φωτιά. Αυτό που ξεκίνησε ως προσωπική διαμάχη μετατράπηκε σε οργανωμένη θρησκευτική επίθεση με στόχο κάθε Χριστιανό, κάθε σπίτι, κάθε κατάστημα, κάθε αυτοκίνητο, κάθε σύμβολο πίστης. Ακολούθησαν επιθέσεις με θρησκευτικά κίνητρα που προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές, ενώ το ιερό της Παρθένου Μαρίας δέχτηκε πυροβολισμούς. Και όλα αυτά δύο χρόνια μετά την πτώση του Μπασάρ αλ-Άσαντ, όταν υποτίθεται ότι η Συρία θα βαδίζει προς την ειρήνη. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική: οι Χριστιανοί τρομοκρατούνται, οι περιουσίες τους καταστρέφονται, και η Αλ-Σουκαϊλαμπίγια, μια πόλη με κυρίως χριστιανικό πληθυσμό, βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο μιας ακόμη σοβαρής κρίσης που προκαλεί φόβο και ανασφάλεια στη χριστιανική μειονότητα της χώρας.

Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας, υπό τον Πατριάρχη Ιωάννη Ι’, δεν άντεξε άλλο να βλέπει αδιάφορα. Η ανακοίνωση που εξέδωσε είναι συγκλονιστική: «Η πόλη υπέστη επίθεση και εκφοβισμό από γειτονικές περιοχές. Πράξεις βίας και βανδαλισμού στόχευσαν περιουσίες. Το ιερό της Παρθένου Μαρίας δέχτηκε πυροβολισμούς. Η επίθεση αυτή προκάλεσε αντιδράσεις και κύματα δημόσιας οργής που επεκτάθηκαν μέχρι τη Δαμασκό και συνεχίστηκαν μέχρι αργά χθες το βράδυ μπροστά από την έδρα του Πατριαρχείου». Και δεν σταμάτησαν εκεί. Η οργή ξεχείλισε. Οι Χριστιανοί βγήκαν στους δρόμους. Αλλά η ελληνική κυβέρνηση; Σιωπή. Το Πατριαρχείο κατέρριψε με μια φράση όλη την υποκρισία όσων προσπαθούν να υποβαθμίσουν το έγκλημα, σημειώνοντας ότι «το Πατριαρχείο καταδικάζει απερίφραστα, με τους πιο αυστηρούς όρους, τα γεγονότα που έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν. Τα περιστατικά αυτά συχνά δικαιολογούνται με τον χαρακτηρισμό «μεμονωμένων πράξεων», αν και αυτό δεν ισχύει απαραίτητα». Και απαιτεί: επίσημη έρευνα που θα οδηγήσει στη σύλληψη και τη δίωξη των εμπλεκομένων, επίσημη ενημέρωση του Πατριαρχείου για τα αποτελέσματα, αποζημίωση για όσους υπέστησαν υλικές ζημίες, λήψη μέτρων που θα αποτρέψουν την επανάληψη παρόμοιων επιθέσεων, με το κράτος να αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη για τη διατήρηση της ειρήνης και για τον έλεγχο των παράνομων όπλων. Παράλληλα, το Πατριαρχείο εκφράζει την εκτίμησή του για τη στήριξη και την αλληλεγγύη όσων ενδιαφέρονται «για την κοινή ζωή του συριακού λαού σε όλη της την ποικιλομορφία, είτε πρόκειται για μουσουλμάνους είτε για χριστιανούς», στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα ότι η αξιοπρέπεια της Συρίας και η κοινωνική συνοχή της δεν μπορούν να στηρίζονται σε λογικές διαχωρισμού πλειοψηφιών και μειονοτήτων.

Ο Πατριάρχης Ιωάννης Ι’ υψώνει τη φωνή του με μια δραματική αλλά σαφή έκκληση: «Αρκετά με την αιματοχυσία στη Συρία». Και προσεύχεται «στον Κύριο της Ειρήνης και στον Θεό κάθε παρηγοριάς να προστατεύσει αυτή τη χώρα», υπενθυμίζοντας τη βιβλική φράση: «Ο Θεός είναι εν μέσω αυτής· δεν θα κλονιστεί». Αλλά εμείς, εδώ στην Ελλάδα, μπορούμε να μείνουμε ακλόνητοι στην αδιαφορία μας; Μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να συνεχίζει να παριστάνει ότι δεν βλέπει; Μπορεί ο Γεραπετρίτης να κρύβεται πίσω από διπλωματικές ευχές, όταν χριστιανικές περιουσίες καίγονται, εκκλησίες δέχονται σφαίρες και η μαρτυρική χριστιανική μειονότητα της Συρίας φωνάζει βοήθεια; Το Πατριαρχείο Αντιοχείας ζητά δικαιοσύνη. Εμείς ζητάμε λόγο από την ελληνική κυβέρνηση. Πόσες επιθέσεις ακόμα θα θεωρούνται «μεμονωμένες»; Πότε επιτέλους η Ελλάδα, η χώρα που έχει την τιμή να φιλοξενεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο, θα υπερασπιστεί τους αδελφούς μας στη Μέση Ανατολή; Αρκεί η υποκρισία. Αρκεί η σιωπή. Αρκεί η αδράνεια. Ή τώρα, ή ποτέ.