Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση, εθελοτυφλώντας μπροστά στους εμφανείς περιβαλλοντικούς κινδύνους, πασχίζει να μετατρέψει τη χώρα σε έναν απέραντο υποδοχέα data centers και η ΔΕΗ σχεδιάζει ανεύθυνα μια νέα ενεργοβόρα μονάδα στην πολύπαθη, πρώην λιγνιτική περιοχή της Κοζάνης, μια εφιαλτική μελέτη έρχεται να ξεσκεπάσει το αληθινό, σκοτεινό πρόσωπο της ψηφιακής ουτοπίας. Η πρόσφατη έκθεση του United Nations University Institute for Water, Environment and Health (UNU-INWEH) κρούει με πάταγο τον κώδωνα του κινδύνου, αποδεικνύοντας ότι η αλόγιστη και ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των κέντρων δεδομένων που τροφοδοτούν την Τεχνητή Νοημοσύνη οδηγεί τον πλανήτη σε μια άνευ προηγουμένου οικολογική και ανθρωπιστική καταστροφή. Οι κατασκευαστές και οι πολυεθνικοί κολοσσοί αυτών των ψηφιακών τεράτων, στο όνομα του εύκολου κέρδους και της τεχνολογικής κυριαρχίας, καταναλώνουν με προκλητικό τρόπο πολύτιμους φυσικούς πόρους, στερώντας τους από τις μελλοντικές γενιές.
Τα στοιχεία που φέρνουν στο φως οι επιστήμονες είναι κυριολεκτικά τρομακτικά και ξεπερνούν κάθε φαντασία. Μέχρι το 2030, η κατανάλωση νερού από τα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης θα ισοδυναμεί με τις βασικές ετήσιες ανάγκες 1,3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων —όσο δηλαδή ολόκληρος ο πληθυσμός της υποσαχάριας Αφρικής— την ίδια ώρα που οι κατασκευαστές data centers θα έχουν δεσμεύσει περισσότερα από 14.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης, μια έκταση διπλάσια από τη μητροπολιτική περιοχή της Τζακάρτα. Ακόμα πιο εξοργιστική είναι η ενεργειακή απληστία αυτών των υποδομών, οι οποίες προβλέπεται να καταβροχθίζουν 945 τεραβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως. Το νούμερο αυτό ξεπερνά κατά τρεις φορές τη συνδυασμένη ετήσια κατανάλωση του Πακιστάν, του Μπαγκλαντές και της Νιγηρίας, χωρών που φιλοξενούν συνολικά πάνω από 650 εκατομμύρια ψυχές. Ήδη από το 2025, τα data centers κατανάλωσαν περίπου 448 τεραβατώρες, πράγμα που σημαίνει ότι αν αντιμετωπίζονταν ως κράτος, θα αποτελούσαν την ενδέκατη πιο ενεργοβόρα χώρα στον κόσμο, ξεπερνώντας ακόμα και τη Σαουδική Αραβία.
Αυτή η βιβλικών διαστάσεων λεηλασία της φύσης υποκρύπτεται σκόπιμα πίσω από μια ελλιπή και υποκριτική αξιολόγηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Οι εταιρείες τεχνολογίας, επιδιδόμενες σε ένα ξεδιάντροπο «πράσινο ξέπλυμα», εστιάζουν την προσοχή του κοινού αποκλειστικά στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, αποσιωπώντας το γεγονός ότι κάθε κιλοβατώρα που δαπανάται για την εκπαίδευση των μεγάλων γλωσσικών μοντέλων αφήνει πίσω της ένα τεράστιο, ανεξίτηλο αποτύπωμα σε νερό και γη. Για παράδειγμα, η πολυδιαφημισμένη μετάβαση από τον άνθρακα στη βιοενέργεια μπορεί να μειώνει θεωρητικά το αποτύπωμα άνθρακα κατά 70%, αλλά την ίδια στιγμή εκτινάσσει το αποτύπωμα νερού πάνω από 30 φορές και το αποτύπωμα γης εκατονταπλάσια. Επιπλέον, οι ασύδοτοι κατασκευαστές υποδομών Τεχνητής Νοημοσύνης υπολογίζεται ότι θα παράγουν έως και 2,5 εκατομμύρια τόνους τοξικών ηλεκτρονικών αποβλήτων ετησίως μέχρι το 2030, επιβαρύνοντας ανεπανόρθωτα το περιβάλλον.
Το μέγεθος της σπατάλης γίνεται ακόμα πιο εμφανές αν αναλογιστεί κανείς τις καθημερινές ψηφιακές λειτουργίες, καθώς μια απλή συνομιλία με AI απαιτεί 200 φορές περισσότερη ενέργεια από μια βασική ταξινόμηση κειμένου, η δημιουργία μίας μόνο εικόνας καταναλώνει 1.450 φορές περισσότερη ενέργεια, ενώ η παραγωγή ενός σύντομου βίντεο απαιτεί ρεύμα ίσο με την επεξεργασία 200.000 spam μηνυμάτων. Οι αποφάσεις για αυτό το τεράστιο κόστος λαμβάνονται σκόπιμα και αόρατα από τις προεπιλογές των προϊόντων, χωρίς ο χρήστης να έχει ιδέα για το κακό που προκαλείται. Παρά τις διπλωματικές δηλώσεις του καθηγητή Κάβε Μαντάνι ότι η έκθεση δεν τάσσεται κατά της τεχνολογίας, η πραγματικότητα αποδεικνύει μια κραυγαλέα, άνιση και άδικη κατανομή των βαρών.
Στην Ιρλανδία, για παράδειγμα, η απληστία των data centers οδήγησε στην κατανάλωση του 21% της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας το 2023, ξεπερνώντας το σύνολο των αναγκών όλων των νοικοκυριών και αναγκάζοντας την εθνική αρχή να παγώσει τις νέες εγκαταστάσεις γύρω από το Δουβλίνο έως το 2028. Στην Ουρουγουάη, τα φαραωνικά σχέδια για ένα κέντρο δεδομένων συνέπεσαν με την ιστορική, εφιαλτική ξηρασία του 2023, η οποία στέρεψε τα αποθέματα πόσιμου νερού της πρωτεύουσας Μοντεβιδέο, προκλητικά θυσιαζόμενα στο βωμό των σέρβερ. Αυτό το χάσμα αποτελεί ένα ξεκάθαρο έγκλημα περιβαλλοντικής αδικίας, καθώς μόλις 32 πλούσιες χώρες φιλοξενούν αυτά τα εξειδικευμένα κέντρα, με το 90% της υπολογιστικής ισχύος να μονοπωλείται από τις ΗΠΑ και την Κίνα. Αντίθετα, περισσότερες από 150 φτωχότερες χώρες στερούνται κάθε πρόσβασης στην τεχνολογία αυτή, αλλά εξαναγκάζονται να επωμίζονται το δυσβάσταχτο βάρος της καταστροφικής εξόρυξης κρίσιμων ορυκτών και της διαχείρισης των ψηφιακών σκουπιδιών. Όπως εύστοχα καταλήγει ο πρύτανης του Πανεπιστημίου των Ηνωμένων Εθνών, Τσιλίντζι Μαρουάλα, το αν η Τεχνητή Νοημοσύνη θα ωφελήσει την ανθρωπότητα είναι ζήτημα διακυβέρνησης και όχι τεχνολογίας, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη για ένα αυστηρό δεσμευτικό πλαίσιο που θα βασίζεται στη διαφάνεια, την περιβαλλοντική δικαιοσύνη και τη βιώσιμη χρήση, βάζοντας επιτέλους φρένο στην ασυδοσία όσων χτίζουν data centers εις βάρος του πλανήτη.
Αυτό το άρθρο είναι πολύ βασικό και μιλά για κάτι πολύ επικίνδυνο που πολλοί εσκεμμένα το αποκρύπτουν..!! Μπράβο σας .