Σε ένα ακόμη κακοστημένο εσωκομματικό θέατρο εντυπώσεων, ο υπουργός Άμυνας, Νίκος Δένδιας, επέλεξε το βήμα του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας για να παρουσιάσει το προσωπικό του μανιφέστο διακυβέρνησης, ανοίγοντας απροκάλυπτα την κούρσα για τη διαδοχή. Με φτηνά καρφιά για την «ώρα φαγητού» της ομιλίας του, προσπάθησε να θυματοποιηθεί και να εμφανιστεί ως ο διωκόμενος των τεχνοκρατών του Μεγάρου Μαξίμου, την ίδια ώρα που ο ίδιος και η κυβέρνησή του φέρουν ακέραιη την ευθύνη για τα αδιέξοδα της χώρας. Ο κ. Δένδιας, διεκδικώντας ρόλο αυθεντικού εκφραστή της «λαϊκής δεξιάς», επιχείρησε να χαϊδέψει τα αυτιά του παραδοσιακού ακροατηρίου επικαλούμενος τις παρακαταθήκες των Καραμανλή, Σαμαρά και Μητσοτάκη, προκειμένου να χτίσει το δικό του ηγετικό προφίλ πάνω στις στάχτες της κυβερνητικής φθοράς.
Η ιδεολογική ανάλυση που επιχείρησε, σύμφωνα με την οποία η ΝΔ δεν είναι «μηχανισμός εξουσίας» ούτε αντιλαμβάνεται το κράτος ως «λάφυρο για τον πλουτισμό ημετέρων», ακούγεται ως το απόλυτο ανέκδοτο στα αυτιά των πολιτών που βλέπουν το πάρτι των απευθείας αναθέσεων και την εξυπηρέτηση των ολίγων. Ο κ. Δένδιας, σε μια προσπάθεια να διαχωρίσει τη θέση του από τον «κυβερνητικό ιδρυματισμό» και τις «περίκλειστες Καγκελαρίες των τεχνοκρατών», κατηγόρησε την ίδια του την κυβέρνηση για ηθική δυσχρωματοψία και αλαζονεία, ξεχνώντας πως ο ίδιος αποτελεί βασικό γρανάζι αυτής της μηχανής. Όψιμα θυμήθηκε τους αγρότες, τους μισθωτούς και τα λαϊκά στρώματα που δεν βλέπουν την οικονομική ανάπτυξη στην τσέπη τους, την ίδια ώρα που η παράταξή του έχει εξαϋλώσει το εισόδημά τους. Ακόμη και η αναφορά του στην κατάρρευση των ποσοστών του κόμματος στις ευρωεκλογές, όπου η ΝΔ έχασε το 55% της εκλογικής της δύναμης, δεν έγινε από πραγματική αγωνία για τη χώρα, αλλά ως εργαλείο για να αμφισβητηθεί η ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Το πιο εξοργιστικό κομμάτι της παρουσίας του, ωστόσο, αφορά το χαρτοφυλάκιό του. Είναι τουλάχιστον προκλητικό να φιλοδοξεί να γίνει πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και μελλοντικός πρωθυπουργός ένας άνθρωπος που, ως υπουργός Άμυνας, έχει οδηγήσει το στράτευμα στην απόλυτη απαξίωση. Πίσω από τις βαρύγδουπες λέξεις για «καινοτομίες», «αμυντικά οικοσυστήματα» και «μεταρρυθμίσεις του 21ου αιώνα», κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα των παραιτήσεων των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και της οικονομικής εξαθλίωσης των στρατιωτικών.
Όσο για την υποτιθέμενη «απάντηση στην Άγκυρα», η μετριοπάθεια και η ψυχραιμία που επικαλείται ο κ. Δένδιας έχουν μετατραπεί σε μια επικίνδυνη πολιτική κατευνασμού. Την ώρα που οι Τούρκοι αλωνίζουν στο Αιγαίο, αμφισβητώντας ευθέως την εθνική κυριαρχία και διεξάγοντας έρευνες και ασκήσεις προκλητικά κοντά στα ελληνικά χωρικά ύδατα, ο υπουργός Άμυνας αρκείται σε νομικίστικα ευχολόγια περί Διεθνούς Δικαίου για εσωτερική κατανάλωση. Η επίκληση του «αναλλοίωτου μπλε της σημαίας» στο κλείσιμο της ομιλίας του δεν είναι τίποτα παραπάνω από πατριδοκαπηλία της κακιάς ώρας, που σκοπό έχει να κρύψει το γεγονός ότι η αμυντική θωράκιση της χώρας υποχωρεί μπροστά στις τουρκικές διεκδικήσεις. Αντί να απολογηθεί για την κατάσταση στις Ένοπλες Δυνάμεις, ο κ. Δένδιας ζητά και τα ρέστα, θέτοντας υποψηφιότητα για την αρχηγία μιας παράταξης που έχει γυρίσει την πλάτη στην ασφάλεια της χώρας.
Η «Ομάδα» ανήκει και υπόκειται σε μεγαλύτερη Ομάδα. Την λένε CDU. και το ξέρει όλος ο Κόσμος. Εάν λοιπόν άνθρωπος τις ορέγεται τον Αρχηγικό Θώκο με πρέσχημα τυχόν αλλαγή πορείας, προτεραιοτήτων και ότι άλλο ευαγγελίζεται, ουδένα δύναται να πείσει, ούτε καν εαυτόν. Το παραμύθι για μικρή μερίδα ψηφοφόρων μπορεί να είναι μετατόπισις επικεντρώσεως προσωπικών οπαδικών συμφερόντων πέριξ πρώην και επιδόξου «Αρχηγού». Πέραν τούτου υπερισχύει σοφή Λαϊκή ρήσις. Μπορεί μόνο να «άλλαξε ο Μανωλιός και φόρεσε τα ρούχα του αλλοιώς». Διότι ο «μανωλιός» ως «κομμα» παράταξις και ότι άλλο λένε διάφοροι προσπαθούντες να αποδώσουν χαρακτηριστικά και «αξίες», αυτος ο «μανωλιός» δεν πιστεύει ότι άνήκει σε Έλληνες αλλά του ανήκουν οι Έλληνες ως κατακτηθέντες. Δεν ανήκει σε μία Ευρωπαϊκή Δημοκρατική Ένωση, αλλά του ανήκει η Ε.Ε. και οι Λαοί της