Έντονη φημολογία κυκλοφορεί το τελευταίο διάστημα σε διπλωματικούς κύκλους ότι κλιμάκια της Central Intelligence Agency φέρονται να έχουν αυξημένη παρουσία στην Αθήνα, με αντικείμενο – σύμφωνα με τις ίδιες πηγές – την παρακολούθηση στρατηγικών τομέων της ελληνικής οικονομίας και κρίσιμων υποδομών. Επισήμως δεν υπάρχει καμία επιβεβαίωση. Ωστόσο, το γεγονός και μόνο ότι τέτοιες πληροφορίες διακινούνται, αναδεικνύει ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα: ποιος ελέγχει τι, και με ποιους όρους, μέσα στην ίδια τη χώρα;
Οι αναφορές συνδέουν τον σχεδιασμό με το Langley, έδρα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, και κάνουν λόγο για «χαρτογράφηση» επενδύσεων και εταιρικών σχημάτων σε λιμάνια, ενέργεια και τηλεπικοινωνίες – ιδιαίτερα όπου διαπιστώνεται ισχυρή κινεζική παρουσία. H Κίνα έχει τα τελευταία χρόνια αποκτήσει σημαντικό αποτύπωμα σε κομβικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας, γεγονός που εντάσσει την Ελλάδα στο ευρύτερο γεωοικονομικό μπρα ντε φερ ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Πεκίνο.
Το ερώτημα όμως δεν είναι μόνο γεωπολιτικό. Είναι βαθιά πολιτικό και εσωτερικό. Ποια είναι η στάση της κυβέρνησης του Κυριάκος Μητσοτάκης απέναντι σε μια τέτοια – έστω φημολογούμενη – κινητικότητα; Υπάρχει θεσμική ενημέρωση; Υπάρχουν σαφείς κόκκινες γραμμές; Ή η χώρα αντιμετωπίζεται ως ανοιχτό πεδίο ανταγωνισμού ξένων δυνάμεων χωρίς ξεκάθαρη εθνική στρατηγική;
Σε κάθε σοβαρό κράτος, ζητήματα που αγγίζουν λιμάνια, ενεργειακούς κόμβους, data centers και δίκτυα τηλεπικοινωνιών υπάγονται σε αυστηρή εθνική εποπτεία. Αν πράγματι διεξάγονται έλεγχοι ή «σκαναρίσματα» από ξένες υπηρεσίες, αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει σε γκρίζα ζώνη. Η κυβέρνηση οφείλει να διασφαλίζει ότι η Ελλάδα δεν λειτουργεί ως προτεκτοράτο επιρροών, αλλά ως κυρίαρχο κράτος με διαφανείς κανόνες και ισόρροπες διεθνείς σχέσεις.
Η Μεσόγειος μετατρέπεται ξανά σε γεωστρατηγική σκακιέρα. Όμως σε αυτό το παιχνίδι, η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι απλός θεατής ή παθητικός αποδέκτης πιέσεων. Αντί να αφήνονται σκιές και ψίθυροι να κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα, η πολιτική ηγεσία οφείλει να ενημερώσει υπεύθυνα τους πολίτες: ποια είναι η εθνική στρατηγική απέναντι στον ανταγωνισμό ΗΠΑ–Κίνας; Πώς προστατεύονται οι κρίσιμες υποδομές; Και με ποιους όρους επιτρέπεται η δραστηριοποίηση ξένων παραγόντων;
Η αίσθηση ότι «όλοι παίζουν και εμείς παρακολουθούμε» υπονομεύει την εμπιστοσύνη. Σε μια περίοδο διεθνούς ρευστότητας, η χώρα χρειάζεται καθαρές κουβέντες και στιβαρή διπλωματική γραμμή – όχι σιωπή. Γιατί όταν πρόκειται για ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και στρατηγικών υποδομών, η ασάφεια δεν είναι ουδετερότητα· είναι κενό εξουσίας.
