Νέα, συγκλονιστικά στοιχεία έρχονται στο φως για τον 46χρονο που σήμερα δολοφόνησε τον πατέρα του στη Γλυφάδα. Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που πριν από δέκα χρόνια είχε σκοτώσει τη μητέρα του, είχε καταδικαστεί για ανθρωποκτονία από πρόθεση και όμως κυκλοφορούσε ελεύθερος ανάμεσά μας, με την πλήρη σφραγίδα του ελληνικού κράτους.
Το ερώτημα δεν είναι πια «πώς έγινε το έγκλημα». Το ερώτημα είναι ποιοι το επέτρεψαν.
Αποφυλάκιση παρά τον χαρακτηρισμό «επικίνδυνος»
Σύμφωνα με το αποφυλακιστήριο, ο δράστης αποφυλακίστηκε στις 3 Μαΐου 2018 από το Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού κάνοντας χρήση των διατάξεων του περιβόητου νόμου Παρασκευόπουλου και της τροποποίησής του. Δηλαδή ενός νομικού πλαισίου που επέτρεψε την αποδέσμευση βαρυποινιτών, ακόμη και καταδικασμένων για ανθρωποκτονία, αρκεί να είχαν εκτίσει το μισό της ποινής τους «στα χαρτιά».
Και εδώ έρχεται το σοκαριστικό στοιχείο:
στο ίδιο το επίσημο έγγραφο της αποφυλάκισης αναφέρεται ρητά ότι ο άνθρωπος αυτός είχε κριθεί “επικίνδυνος για τον εαυτό του και το περιβάλλον του”.
Παρόλα αυτά, η Δικαιοσύνη άνοιξε την πόρτα.
Δείτε το επίμαχο έγγραφο:
Νοσηλεία – βιτρίνα και μετά ελευθερία
Ο μητροκτόνος μεταφέρθηκε αυθημερόν στο Δρομοκαΐτειο για νοσηλεία, όχι όμως επειδή κρίθηκε ασφαλές να επανενταχθεί στην κοινωνία, αλλά επειδή δεν μπορούσε να αφεθεί άμεσα ελεύθερος λόγω της επικινδυνότητάς του.
Κι όμως, μετά από κάποιο διάστημα, έλαβε εξιτήριο. Του «συστάθηκε» φαρμακευτική αγωγή και αφέθηκε ελεύθερος, παρά το βαρύ ψυχιατρικό ιστορικό και τη σαφή προειδοποίηση ότι αποτελεί κίνδυνο για τρίτους.
Η ανθρώπινη ζωή μετατράπηκε σε υποσημείωση.
Η καταδίκη που δεν προστάτεψε κανέναν
Υπενθυμίζεται ότι στις 2 Απριλίου 2014 ο δράστης είχε καταδικαστεί σε συνολική κάθειρξη 16 ετών για τη δολοφονία της μητέρας του, καθώς και για παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία. Η ποινή του κανονικά έληγε το 2030.
Όμως δεν έφτασε ποτέ εκεί.
Με απόφαση του εισαγγελέα Πρωτοδικών Πειραιά, του χαρίστηκαν στην πράξη σχεδόν οκτώ χρόνια κάθειρξης. Η κοινωνία πλήρωσε το τίμημα.
Το πιο εξοργιστικό στοιχείο είναι ο λεγόμενος «ευεργετικός υπολογισμός». Κάθε ημέρα νοσηλείας στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων μετρούσε ως δύο ημέρες ποινής. Έτσι, μέσα σε τέσσερα χρόνια και κάτι, θεωρήθηκε ότι είχε εκτίσει το μισό της ποινής του.
Ένας άνθρωπος με σοβαρή ψυχιατρική νόσο, καταδικασμένος για ανθρωποκτονία, βαφτίστηκε «έτοιμος» να επιστρέψει στην κοινωνία.
Περιοριστικοί όροι – προσχηματική ασφάλεια
Η αποφυλάκιση συνοδεύτηκε από περιοριστικούς όρους:
να μένει στη Γλυφάδα και να εμφανίζεται δύο φορές τον μήνα στο αστυνομικό τμήμα.
Αυτό ήταν όλο.
Καμία ουσιαστική επιτήρηση.
Καμία δομή υποχρεωτικής παρακολούθησης.
Καμία πραγματική προστασία για τους γύρω του.
Οι όροι μάλιστα ίσχυαν μέχρι τον Φεβρουάριο του 2026. Δηλαδή, λίγες εβδομάδες πριν λήξουν, ο άνθρωπος αυτός δολοφόνησε ξανά.
Η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη. Έχει ονόματα, νόμους και υπογραφές. Η Δικαιοσύνη γνώριζε. Οι ιατρικές γνωματεύσεις προειδοποιούσαν.
Ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το «θεσμικό παρελθόν». Όταν ένα σύστημα που γνωρίζει τον κίνδυνο αφήνει ελεύθερο έναν αποδεδειγμένα επικίνδυνο άνθρωπο, τότε η πολιτική ευθύνη είναι παρούσα και βαριά.
Αυτό που συνέβη στη Γλυφάδα δεν ήταν απλώς ένα έγκλημα. Ήταν μια αποτυχία του κράτους δικαίου με τραγικό αποτέλεσμα.
