Αν πήγες σχολείο τη δεκαετία του ’80 πρέπει να διαβάσεις αυτό…

Κοινοποίηση:
σχολειο

Σίγουρα θα συγκινηθείτε… Της Ηρώς Κουνάδη

 

Το πρώτο κουδούνι της χρονιάς χτυπά, τα χαρτάκια Panini κρύβονται βιαστικά στα τσεπάκια της σάκας Παξός, τα πρώτα βρεγμένα βαμβάκια τοποθετούνται στα άδεια κεσεδάκια γιαουρτιών και η αίθουσα μυρίζει κηρομπογιά ανακατεμένη με ξύσματα ξυλομπογιάς Faber Castell. Έτοιμοι για μια βουτιά στις σχολικές αίθουσες των 80s και των 90s; Οι σχολικές μας τσάντες (που τις λέγαμε σάκες) ήταν μάρκας Παξός, κατασκευάζονταν στην Ελλάδα και τις διαφήμιζε ο Παύλος Κοντογιαννίδης με το μνημειώδες «Παξός και ξερός».

Στις άκρες των μολυβιών στερεώναμε άσχημους Ευχούληδες με μωβ μαλλιά (στα 90s) και μικρότερα, πιο απλά λαστιχένια ζωάκια-γόμες (πιο πριν). Τα τετράδιά μας είχαν μια ομοιογένεια: Ήταν μπλε, με μία μόνο διακριτική ετικέτα που έγραφε πάνω «Διεθνές» και κάτω «SUPER», έτσι με κεφαλαία. Τα αγαπημένα μας ήταν εκείνα με τις γραμμές στο κάτω μόνο μισό της σελίδας –το πάνω μισό ήταν κενό για ζωγραφιές.

Τα βιβλία μας τα ντύναμε είτε με διάφανο αυτοκόλλητο (όσοι είχαν μερακλήδες μπαμπάδες με υπομονή) είτε με αποσπώμενες ζελατίνες με σχεδιάκια –όσοι έπρεπε να το κάνουμε μόνοι μας. Τα πολύχρωμα Stabilo ήταν το φετίχ όσων θεωρούσαν ότι είχαν μεγαλώσει πια πολύ για να χρησιμοποιούν Μαρκαδόρους Carioca και κηρομπογιές. Από εδώ και πέρα, μόνο θα υπογραμμίζω, δεν θα ζωγραφίζω στα βιβλία μου. Άλλο που το αποτέλεσμα – ουράνιο τόξο δεν απείχε και πολύ από κανονική ζωγραφική. Τα βιβλία μας είχαν απαραιτήτως αυτοκόλλητες ετικέτες με ζωάκια/ πριγκίπισσες της Ντίσνεϊ/ Φίντο Ντίντο/ διάσημους ποδοσφαιριστές. Η φτηνή δικαιολογία για την ύπαρξή τους ήταν ότι τα βιβλία μας έπρεπε να γράφουν το όνομά μας «για να μην τα χάσουμε». Για τις κασετίνες, θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες. Πάνινες, μεταλλικές, μεγάλες, μικρές, ήταν ο μοναδικός ίσως λόγος για τον οποίο χαιρόμασταν κάθε Σεπτέμβρη που πλησίαζαν οι μέρες να ανοίξουν τα σχολεία. Οι πιο δημοφιλείς ήταν οι «έτοιμες», που περιείχαν όλα τα απαραίτητα (μολύβια, γόμες, χάρακες και διάφορα πράγματα που δεν ήξερες σε τι χρησιμεύουν) καλά στερεωμένα στο εσωτερικό τους με λαστιχάκι.

Έκαναν και πολύ ωραίο δωράκι, για τους φίλους που είχαν γιορτή Σεπτέμβριο-Οκτώβριο. Όλοι για κάποιο μυστήριο λόγο πιστεύαμε ότι εκείνη η γόμα που ήταν από τη μια μεριά πορτοκαλί και από την άλλη μπλε, «έσβηνε και στυλό». Άσχετα που όσες φορές το είχαμε προσπαθήσει, το αποτέλεσμα ήταν είτε κάτι μπλε μουτζούρες είτε σκισμένο χαρτί, ή και τα δύο. Εμείς εξακολουθούσαμε να το πιστεύουμε. Τα χαρτάκια Panini μπορεί να ήταν αυτοκόλλητα, αλλά εμείς τα λέγαμε έτσι –χαρτάκια. Τα μαζεύαμε ευλαβικά και τα κολλάγαμε σε άλμπουμ τα οποία όταν γέμιζαν ισοδυναμούσαν με την ανάβαση του Έβερεστ –κι ο κάτοχός τους απολάμβανε στάτους ήρωα στους κύκλους του σχολείου.

Αγαπημένη ασχολία στα διαλείμματα, να ανταλλάσσουμε τα χαρτάκια που είχαμε διπλά, και να αναζητάμε μανιωδώς τον Κριστόφ Βαζέχα, που ήταν «σπάνιος» με αποτέλεσμα το άλμπουμ των ποδοσφαιριστών να μένει μονίμως ημιτελές. Άλλα δημοφιλή θέματα άλμπουμ ήταν τα Στρουμφάκια, τα Snorkels, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και αργότερα, προς τα τέλη των ’90s, οι Power Rangers και οι μεξικάνικες σαπουνόπερες (Μαρία της Γειτονιάς-Εσμεράλδα-Μαριμάρ, τρία σε ένα). Φορούσαμε αθλητικά Adam’s Shoes με σκρατς αντί για κορδόνια, και αργότερα (προς τα τέλη των 90s) αθλητικά με φωτάκια που αναβόσβηναν και ήταν η τελευταία λέξη της μόδας. Ανακαλύπταμε τον μαγικό κόσμο των φυτών μέσα από: α. άδεια κεσεδάκια γιαουρτιού στα οποία τοποθετούσαμε βρεγμένο βαμβάκι και «καλλιεργούσαμε» φακές, β. φυτολόγια με ριζόχαρτο, στα οποία κολλούσαμε ξερά φύλλα δάφνης και πευκοβελόνες (ελλείψει εξωτικών φυτών στο προαύλιο του σχολείου) και γ. εκείνες τις φατσούλες με τα πλαστικά γυαλιά που τις πότιζες και έβγαζαν μαλλιά-γκαζόν. Ξεδιπλώναμε την καλλιτεχνική μας φλέβα στο μπλοκ ακουαρέλας, και –κυρίως– στον προκάτοχό του, το Μπλοκ Ιχνογραφίας, στο οποίο καλούμασταν να σχεδιάσουμε περιγράμματα νομών και χάρτες για το μάθημα της Γεωγραφίας.

Η πιο κοπιαστική δουλειά που είχαμε να κάνουμε στο Δημοτικό. Ξοδεύαμε δημιουργικά τον χρόνο μας, μαζεύοντας τα ξύσματα από το μολύβι (και από τις ξυλομπογιές, που ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακά, καθότι διέθεταν και χρώμα στην άκρη) και τα «σβήσματα» (sic) από την γόμα. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί. Στις πρώτες-πρώτες τάξεις του Δημοτικού, κουβαλάγαμε την προίκα μας κάθε πρωί στο σχολείο: Σπαστό ποτηράκι που έκλεινε σε στρογγυλή θήκη, παγουρίνο με ζωγραφιές ζωάκια, πλαστικό βαλιτσάκι (κι άλλα ζωάκια εδώ) με φαγητό που κατέληγε πάντα να φιλοξενεί τα πολύτιμα ξύσματα και «σβήσματα», και ψαλίδι-λαγουδάκι που δεν βόλεψε ποτέ κανέναν. Στα οπισθόφυλλα των βιβλίων, το λογότυπο του ΟΕΔΒ (Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων) προσφερόταν για ευφάνταστα ακρωνύμια του τύπου «Όταν Εγώ Διαβάζω Βαριέμαι», «Όποιος Διαβάζει Είναι Βλάκας» και το πιο επαναστατικό «Ο Δάσκαλος Είναι Βλάκας»

ΚΟΙΝΟΠΟΗΣΗ:

4 Σχόλια

  1. Πηγαίνω ακόμη πιο παλιά,στην δεκαετία 1960.Ντύναμε τα τετράδια με χαρτί σκούρο μπλέ και κολλούσαμε τις ετικέτες με τις κομμένες γωνίες που τις βρέχαμε λίγο για να ενεργοποιηθεί η κόλλα που είχαν στο πίσω μέρος,σαν τα γραμματόσημα.Σπάνια βρίσκαμε κανονική κόλλα και κάναμε την δουλειά μας με την αθάνατη αλευρόκολλα,κυρίως την κατασκευή χαρταετών,παίζαμε δε με αυτούς μανιωδώς από την αρχή του Τριωδίου μέχρι την Καθαροδευτέρα!Δεν υπήρχε η καντίνα του σχολείου,το δε κολατσιό μας το έδινε η μαμά μας από το σπίτι σε σακκουλάκι που έφτιαχνε η ίδια από παλιό ύφασμα και έκλεινε με κορδόνι που το δέναμε στην σάκκα μας για να μη το χάσουμε.Οι σάκκες ήταν από χοντρό δέρμα που πάλιωνε,μαύριζε και σκλήραινε από τον καιρό και την χρήση,γιατί δεν αλλάζαμε κάθε χρόνο σάκκα!Γραφική ύλη λιγοστή και λιτή χωρίς προσθήκες που δεν ήταν λειτουργικές.Οι αναμνήσεις είναι ατελείωτες και θα μπορούσα να γράφω επί ώρες,σκαλίζοντας την μνήμη.Το σίγουρο είναι ότι περάσαμε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια παρά τις δυσκολίες και τις ελλείψεις,αλλά κυρίως θεωρώ ότι μάθαμε γράμματα.

  2. Πράγματι αξέχαστα χρόνια, και δυστυχώς τα παιδιά μας δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο ωραία ήταν τότε τα σχολικά μας χρόνια, όσο και αν τους τα λέμε.

  3. ωραία χρονια!!! Τοτε όσοι ημασταν μαθητές περάσαμε πιο αθώα χρόνια πιο παιδικα. οι σημερινοί μαθητές έχουν παραξυπνηση νωρίτερα απο την ηλικία τους.δεν ξέρω ίσως να χάλασε και η εποχή που ζούμε πάντως εμένα προσωπικά μου άρεσε πιο πολλοί παλιά

  4. ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ΟΓΔΟΝΤΑ ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΄΄ΝΕΔΑ΄΄ καί ΄΄ΑΓΚΥΡΑ΄΄ ΑΣΥΓΚΡΗΤΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΙΟΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΥΠΕΡ.
    ΤΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΝΕΔΑ ΕΙΧΑΝ ΣΗΜΑ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΚΥΡΑ ΜΙΑ ΑΓΚΥΡΑ.
    ΟΙ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΤΣΑΝΕΣ ΗΤΑΝ ΤΖΙΝ η ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΧΑΚΙ.ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΛΥΚΕΙΟ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟ ΧΟΝΤΡΟ ΛΑΣΤΙΧΟ ΟΠΟΥ ΔΕΝΑΜΕ ΤΑ ΧΥΜΑ ΒΙΒΛΙΑ ΟΤΑΝ Η ΤΣΑΝΤΑ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ η ΧΑΜΕΝΗ ΚΑΠΟΥ…….
    ΘΥΜΑΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΑΡΚΑΔΟΡΟΥΣ ΤΣΕΚΑΜΙ ΑΠΟ ΙΤΑΛΙΑ;;;
    ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΛΕ ΣΚΟΥΡΟ ΑΥΤΟΚΟΛΗΤΟ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΑΥΛΟΝ ΝΤΥΜΑΤΑ.
    ΘΥΜΑΣΤΑΙ ΤΙΣ ΕΛΒΙΕΛΕΣ ΜΠΛΕ ΑΝΟΙΧΤΟΧΡΩΜΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΕΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΜΕ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙ ΣΤΙΣ ΑΥΛΕΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ;;;
    ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΕΙΧΑΜΕ ΡΙΖΟΧΑΡΤΟ ΚΑΙ ΞΕΠΑΤΙΚΩΝΑΜΕ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΜΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΥ ΟΠΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΦΕΡΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΣ ΠΙΕΖΟΝΤΑ ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΙΓΟΥΡΕΣ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΦΥΛΟ ΤΟΥ ΤΕΤΡΑΔΙΟΥ.ΙΣΩΣ Η ΠΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΩΡΑ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ…..ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ.
    ΥΠΗΡΧΑΝ ΔΥΟ ΚΟΛΕΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΥΓΡΕΣ…..ΟΙ UHU ΚΑΙ ΟΙ YIOUPI.
    ΤΙ ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ….ΣΤΑ ΣΤΥΛΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΟΛΥΒΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΒΑΖΑΜΕ ΣΗΜΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ ΜΙΑ ΚΙΤΡΙΝΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΦΙΓΟΥΡΑ….ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ BIG .
    ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑΘΑΚΙΑ ΜΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΕΣ.ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΓΥΑΛΙΝΟ ΓΙΑ ΝΕΡΟ.ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΤΑ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΗΤΑΝ ΑΓΝΩΣΤΑ.
    ΕΠΟΧΕΣ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΟΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΖΗΣΑΜΕ….

Leave a Response